Γιώργος Κρεασίδης
▸ Στη ΔΕΘ για φτιασιδώματα ο Κ. Μητσοτάκης, στους δρόμους οι εργαζόμενοι για τα δικαιώματά τους
Αρνητικός πρωταγωνιστής αποδοκιμασιών έγινε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στις εκδηλώσεις για τον Μίκη Θεοδωράκη και παρά τις θεατρινίστικες αντιδράσεις ου πρωθυπουργού, στο Μέγαρο Μαξίμου αντιλαμβάνονται ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά. Έχει βάση η ανησυχία και το άγχος του κυβερνητικού επιτελείου, καθώς στην πραγματική ζωή, έξω από τη γυάλα των ΜΜΕ και του διαδικτύου, η λαϊκή δυσαρέσκεια φουντώνει.
Η αποτυχημένη διαχείριση της πανδημίας που οδηγεί σε έναν ακόμα χειμώνα με έξαρση του κρουσμάτων και δοκιμασίας του ΕΣΥ, το κύμα ακρίβειας που χτυπά κυρίως τα φτωχά λαϊκά στρώματα, οι καλοκαιρινές πυρκαγιές που ρήμαξαν τη χώρα, έχουν τσαλακώσει το προφίλ του πρωθυπουργού. Η ανάμνηση των δηλώσεων Χρυσοχοΐδη τον Ιούνιο ότι η πυροπροστασία στην Ελλάδα είναι σε άφταστα επίπεδα και οι καταγγελίες ότι οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες του Πιερρακάκη είναι διάτρητες, γεγονός που επιτρέπει για παράδειγμα την παραγωγή πλαστών πιστοποιητικών, είναι χαρακτηριστικά στιγμιότυπα της χρεοκοπίας του «επιτελικού κράτους». Ένα κράτος αποτελεσματικό στις ιδιωτικοποιήσεις και την παράδοση του φυσικού και δημόσιου πλούτου στο κεφάλαιο, με υψηλές επιδόσεις στην καταστολή και τον αυταρχισμό, θεατής στη έξαρση της πανδημίας, με προτεραιότητα το βάθεμα της εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Υπάρχει λαϊκή οργή, διάχυτη και κλιμακούμενη απέναντι σε μια κυβέρνηση που έχει μπει πλέον στον κύκλο της φθοράς.
Ο πρωθυπουργός θα επιχειρήσει στη ΔΕΘ να αλλάξει την εικόνα και να βάλει φρένο σε αυτή την εξέλιξη. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου την Πέμπτη παρουσίασε την άνοδο του Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη σαν «συμβολική και ταυτόχρονα ουσιαστική επάνοδό μας στην πληρότητα του βίου»(!), όπως ανέφερε χαρακτηριστικά. Μαζί με τις δηλώσεις αυτοθαυμασμού, υποτίθεται ότι υπάρχει και «κοινωνικό πακέτο», το οποίο όμως ουσιαστικά είναι άδειο. Πέρα από υποσχέσεις, όπως για περιορισμένη διεύρυνση του κοινωνικού τιμολογίου της ΔΕΗ, που βοηθούν ελάχιστα κι ελάχιστους, κεντρικό σημείο είναι οι μειώσεις των ασφαλιστικών εισφορών, που καθώς δεν αφορούν τη μετακίνηση τους στην εργοδοσία, απλά προετοιμάζουν τη νέα κρίση της κοινωνικής ασφάλισης και τα αντίστοιχα πλήγματα. Παράλληλα δεν λείπουν οι νέες φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο.
Η κυβέρνηση αν και ανησυχεί για τη φθορά, είναι το ίδιο αποφασισμένη να συνεχίσει τον δρόμο των αντιλαϊκών μέτρων που συγκροτούν τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις. Δεσμεύεται από την αφοσίωση στο στόχο της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου για να έχει τη στήριξη της άρχουσας τάξης και των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Έτσι διαμορφώθηκε ο πολιτικός συσχετισμός σε βάρος των εργαζομένων. Η επιθετικότητα της κυβέρνησης κάνει την πολιτική σύγκρουση αναπόφευκτη.
Η μεγάλη πίεση από την ακρίβεια, αλλά και από την αποτυχημένη διαχείριση της πανδημίας δημιουργούν περιβάλλον ασφυξίας. Η ακροδεξιά θα επιχειρήσει να κερδίσει επενδύοντας στον φόβο για τις συνέπειες της πανδημίας, αποτελώντας σε αυτήν τη φάση βολικό αντίπαλο για την κυβέρνηση, καθώς δεν έχει καμία διεκδίκηση για το ΕΣΥ, αλλά ούτε και για την εργοδοτική επέλαση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά του μένει στην «υπεύθυνη στάση» της εκλογικής αναμονής, καθώς ο Τσίπρας στην πρόσφατη συνέντευξή του στο Open ξεκαθάρισε ότι δεν ζητάει εκλογές. Για αγώνες φυσικά ούτε λέξη. Περιμένει την πτώση της κυβέρνησης σαν ώριμο φρούτο και κλείνει το μάτι στα κέντρα εξουσίας με τις ασκήσεις συναίνεσης.
Σε αυτές τις συνθήκες οι κοινωνικές ανάγκες δεν μπορούν να κάνουν υπομονή μέχρι τις εκλογές. Κάθε μέρα που περνάει τα λαϊκά στρώματα τη ζουν σε κοινωνική ασφυξία και ζητούν να ανασάνουν εδώ και τώρα.
Η πάλη ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της ΝΔ και του συστήματος προϋποθέτει την ανατροπή της κυβέρνησης, των σχεδιασμών της και της συναίνεσης που τη στηρίζει. Δεν είναι λύση οι αγώνες χαμηλής έντασης που προτείνει το ΚΚΕ στο όνομα του συσχετισμού αλλά και του κινδύνου ενσωμάτωσης στην πολιτική ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς αγώνες ανατροπής ο συσχετισμός παγιώνεται και ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται στο τοξικό «μικρότερο κακό». Από την άλλη οι λογικές «δημοκρατικού μετώπου» μιας διαμαρτυρίας απέναντι στη ΝΔ χωρίς διεκδικήσεις στη βάση των αναγκών, δικαιωμάτων και ελευθεριών, καταλήγουν απλά να ζητούν αλλαγή διαχείρισης. Καθόλου τυχαία αυτή η αντίληψη αφήνει στο απυρόβλητο τον ΣΥΡΙΖΑ και μοιραία το πλαίσιο πολιτικής που εφαρμόζεται στο οποίο η αξιωματική αντιπολίτευση δίνει στρατηγική συναίνεση, κυρίως μέσα από την πίστη στην ΕΕ.
Η σημερινή εργατική ταξική συγκέντρωση στην Καμάρα με αφορμή τη ΔΕΘ καλεί να βάλουμε «τίτλους τέλους σε υποταγή, ανοχή, αναμονή». Αλλά η Καμάρα δεν μόνο μήνυμα, είναι και γραμμή οργάνωσης για νέο, ταξικό και νικηφόρο εργατικό κίνημα, ενώ μπαίνει στο τραπέζι η ανάγκη συσπείρωσης πρωτοπόρων δυνάμεων μέσα στα σωματεία μέσα από μια ταξική κίνηση.
Καμάρα, 11/9, στις 6 μ.μ. για «τίτλους τέλους σε υποταγή, ανοχή, αναμονή»
Η δυναμική των αγώνων για να στηριχτεί πολιτικά, κόντρα στην εκλογική αναμονή, να ενισχυθεί γόνιμα με το αναγκαίο πρόγραμμα που υπερασπίζεται τον κόσμο της δουλειάς στο σήμερα, ενώ παράλληλα αμφισβητεί και το συσχετισμό δύναμης σε κατεύθυνση ανατροπής, χρειάζεται ενισχυμένη αντικαπιταλιστική Αριστερά και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ικανή να συμβάλει στις διευρυμένες δυνατότητες μετωπικής συσπείρωσης.
Σε αυτή την προσπάθεια δίνει παρών η Πρωτοβουλία για το σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα, με συμβολή στον πολιτικό προσανατολισμό και με το στρατηγικό βάθος της κοινωνικής απελευθέρωσης.
«Το μέλλον ανήκει στον κόσμο της δουλειάς», είναι απάντηση που δίνει η Καμάρα στην καταχνιά που ζούμε. Ένα μέλλον που κερδίζεται στον δρόμο του αγώνα.
