Παναγιώτης Ξοπλίδης
▸ Ο αγώνας στα σωματεία για να σπάσει το παρατεταμένο συνδικαλιστικό lockdown.
Οι μαζικές διαδηλώσεις στα εγκαίνια της ΔΕΘ (μαζικότερες από πέρσι, παρά την αντίθετη παραφιλολογία) ήταν η πρώτη απάντηση στην πολιτική της κοινωνικής βαρβαρότητας που θα ενταθεί το επόμενο διάστημα, παρά τις εξαγγελίες Μητσοτάκη για data και προσφορές. Η μαζική και μαχητική συγκέντρωση της Καμάρας, όπως κάθε χρόνο από το 1992, όταν οι εργαζόμενοι της ΕΑΣ και η ανυπότακτη αριστερά έσπασαν την απαγόρευση της πορείας τότε, έδειξε έναν άλλο δρόμο για το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Με τη συμμετοχή πρωτοβάθμιων σωματείων, αγωνιστικών συλλογικοτήτων και της νεολαίας που πέτυχε μια πρώτη νίκη ενάντια στους νόμους Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη, η Καμάρα έθεσε τον στόχο της ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής μέσα από την οργάνωση του λαού.
Μαζική ήταν και η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, ενώ αυτή της ΑΔΕΔΥ στο άγαλμα Βενιζέλου και οι προσυγκεντρώσεις πολιτικών οργανώσεων που περιστρέφονται γύρω από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία ήταν άμαζες και με μικρή συμμετοχή εργατικών μπλοκ. Αντίθετα, τα μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ και του ΜέΡΑ25, εντός αυτών των συγκεντρώσεων, ήταν πολύ αυξημένα σε σχέση με πέρσι.
Το κρίσιμο ωστόσο, δεν είναι η μαζικότητα αλλά κυρίως η προοπτική που δίνει η κάθε συγκέντρωση. Αγώνες διαμαρτυρίας για «να βγάλει ο λαός τα συμπεράσματα του» ή για να οργανωθεί και να πετύχει νίκες; Προσήλωση στο καλεντάρι των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ή συνελεύσεις αγώνα, συντονισμοί σωματείων και ταξική ανασυγκρότηση; Δορυφοριοποίηση προς τον κοινοβουλευτισμό και κυβερνητισμό με αυτοαναφορικές «ανασυνθέσεις» ή ανεξάρτητη δράση και οργάνωση με κριτήριο τις αγωνίες και τις ανάγκες του λαού; Απολίτικος αγώνας «ενάντια στα αφεντικά και τους μπάτσους» ή συνολική απάντηση ενάντια σε κεφάλαιο-ΕΕ-κυβερνήσεις με οργάνωση και αγώνες της κοινωνικής πλειοψηφίας;
Προφανώς, αυτά τα ερωτήματα δεν είναι καινούργια, ωστόσο, ειδικά για το εργατικό κίνημα στα νέα πλαίσια, με την κατάργηση κάθε δικαιώματος και την τομή των νόμων Χατζηδάκη, οι ταλαντεύσεις και πολύ περισσότερο οι οπισθοχωρήσεις δεν βοηθούν. Δυστυχώς, δυνάμεις που είχαν αναφορά στο ταξικό κίνημα έχουν επιλέξει έναν δρόμο που έχει αποτύχει εδώ και δεκαετίες. Σήμερα είναι αναγκαία μια τομή και στο εργατικό κίνημα. Το μπλοκ της Καμάρας κατέθεσε μια άλλη πρόταση αγώνα, σχεδιασμού και συγκρότησης — ημιτελή και με λάθη ίσως. Η πρόταση αυτή, όμως, έχει δυναμική από πολύτιμες εμπειρίες αγώνων και έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη χιλιάδων εργαζομένων.
Σε μια εποχή που η ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης είναι μεγαλύτερη από ποτέ, καθώς το επόμενο διάστημα ο νόμος Χατζηδάκη θα αρχίσει να εφαρμόζεται σε εργασιακούς χώρους και σωματεία, η επιλογή να προταχθούν οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες είναι καταστροφική. Αντίθετα, η λαϊκή δυσαρέσκεια και η οργή που αποτυπώθηκε μετά τις πυρκαγιές αναζητά τρόπους έκφρασης και αγώνα. Η μαζικότητα των διαδηλώσεων και η αγωνιστική πρόταση που καταθέτει το πλαίσιο του μπλοκ της Καμάρας προς τις άλλες αγωνιζόμενες δυνάμεις και κυρίως προς τον λαό –χωρίς την καταστροφική εμπλοκή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας2 δημιουργεί προοπτική για την επόμενη μέρα.
Η κυβερνητική πολιτική μπορεί και πρέπει να ανατραπεί. Πρέπει, όμως, με ατμομηχανή τα ίδια τα σωματεία, να σπάσει το παρατεταμένο συνδικαλιστικό lockdown. Τώρα που αμφισβητείται ευθέως ακόμα και το δικαίωμα στην απεργία και προωθείται η πλήρης χειραγώγηση των σωματείων, η απάντηση μπορεί να έρθει μόνο μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες, τη συνέλευση, την απεργία, τη διαδήλωση, τον συντονισμό των αγώνων, την οργάνωση του λαού.
Ακροδεξιά: Αποτυχημένη επανεμφάνιση των «μακεδονομάχων»
Η συγκέντρωση της ακροδεξιάς στα εγκαίνια της ΔΕΘ, υπό τον μανδύα του «αντιεμβολιαστικού κινήματος», ήταν πλήρως αποτυχημένη. Τα ΜΜΕ είχαν διαμορφώσει τις προηγούμενες μέρες κλίμα αναμονής μιας μαζικής συγκέντρωσης στον Λευκό Πύργο, εξυπηρετώντας τη γραμμή της κυβέρνησης που θέλει να εξαφανίσει τις μεγάλες εργατικές συγκεντρώσεις, επιλέγοντας ως «εχθρό» την άλλη πλευρά του νομίσματος της δικής της καταστροφικής πολιτικής.
Οι διοργανωτές ήταν ακριβώς οι ίδιοι με αυτούς που είχαν οργανώσει το συλλαλητήριο των «μακεδονομάχων» πρόπερσι, καθώς και τις ρατσιστικές κινητοποιήσεις ενάντια στους πρόσφυγες. Εθνικιστικές ομάδες και θρησκευτικές οργανώσεις προσπάθησαν να εμφανιστούν ως μαζικό κίνημα αλλά η συμμετοχή ήταν πολύ μικρή. Το πραγματικό ζήτημα κρατικού αυταρχισμού δεν μπορεί να απαντηθεί από λογικές που βλέπουν ως βασικό εχθρό τον αδύναμο, ενώ ταυτίζονται τελικά πλήρως με «τον νόμο και την τάξη».
Η αμφισβήτηση της επιστήμης –είτε από την πλευρά του ανορθολογισμού είτε από «αυτόνομες» συλλογικότητες– καταλήγει να στρέφεται τελικά ενάντια στη συλλογική δράση, τα σωματεία, τους επιστήμονες της αριστεράς και του κινήματος και όχι στις κυβερνήσεις. Μόνο ο συνολικός αγώνας, που θα μπολιαστεί και από τη δράση των εργαζομένων στην υγεία στο πλευρό της κοινωνικής πλειοψηφίας, θα ανατρέψει το σχέδιο της κυβέρνησης για ακόμα μεγαλύτερο περιορισμό ελευθεριών και δικαιωμάτων.
