Δημήτρης Δεσύλλας
Ομιλία στην Πανελλαδική Συνάντηση της «Πρωτοβουλίας διαλόγου για ένα σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα»
Είναι αναγκαίο σήμερα να ξύσουμε μερικές παλιές και νεότερες πληγές στο σώμα της Αριστεράς, από τη σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου μας. Όχι για στείρα παρελθοντολογία ή λαθολογία. Αντίθετα, για να αντλήσουμε βαθύτερα διδάγματα, για το παρόν και το μέλλον της σύγχρονης κομμουνιστικής προσπάθειας που επιχειρούμε. Αυτό έχει μεγάλη πολιτική αξία. Γιατί με την τριπλή δομική κρίση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας (οικονομική, υγειονομική, περιβαλλοντική) και με τη νέα πολύ πιο βάρβαρη επίθεση που θα γίνει στο σύνολο των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, είναι πολύ πιθανό να ξαναζήσουμε εξεγέρσεις τύπου 2008 και μαζικές λαϊκές εξάρσεις τύπου 2010 – 2012. Θα χρειαστεί όμως αυτή τη φορά να μην έχουμε «μια από τα ίδια». Αντίθετα, με την στρατηγική παρέμβασή μας, να ανατρέψουμε – αντιστρέψουμε τη σισύφεια πορεία της Ελληνικής Αριστεράς. Που κατά τον ποιητή Πάνο Κυπαρίσση: «Πήγε αντίθετα στο ποτάμι του καιρού της, ωστόσο βρέθηκε στις εκβολές»! Πιο συγκεκριμένα:
- Το 1944, το μεγαλειώδες, παλλαϊκό και πλειοψηφικό ΕΑΜ (με νού – καρδιά – οργανωτή του το ΚΚΕ), στο όνομα της αντιφασιστικής – εθνικής ενότητας, πήρε τα τοξικά υπουργεία του Γ. Παπανδρέου και κατέληξε στη Βάρκιζα, στα στρατοδικεία, στις φυλακές και τα ξερονήσια.
- Το 1964, η μεγάλη ΕΔΑ, από αξιωματική αντιπολίτευση με 24% το 1958, στο όνομα της δημοκρατικής – αντιβασιλικής ενότητας, κατέληξε ως ουρά του Γ. Παπανδρέου, στον αφοπλισμό του λαϊκού κινήματος, στη χούντα του 1967 και ξανά στα ξερονήσια.
- Το 1981, ο μεταπολιτευτικός μαζικός ριζοσπαστισμός της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, στο όνομα του «μεγάλου αθροίσματος των δημοκρατικών δυνάμεων ΚΚΕ και ΠΑΣΟΚ», κατέληξε ως ουρά του Ανδρέα Παπανδρέου, στη λεηλασία του αριστερού κόσμου από το ΠΑΣΟΚ της αστικής δικομματικής εναλλαγής και του «φεύγουν οι βάσεις που μένουν», δηλαδή μένουν οι βάσεις που «φεύγουν»!
- Το 1989, το κοινό πόρισμα ΚΚΕ – ΕΑΡ και ο ενιαίος μεγάλος Συνασπισμός «της Αριστεράς και της Προόδου», στο όνομα της κάθαρσης του βρώμικου Κοσκωτά, οδήγησε στις άθλιες «παρά φύσιν» συγκυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα και κατέληξε στον πολιτικό εξευτελισμό και την περιθωριοποίηση της Αριστεράς. Κυρίως έγινε το σκαλοπάτι για την αυτοδυναμία του πιο βρώμικου Έλληνα πολιτικού, του Κώστα Μητσοτάκη! Εμείς, με το ιστορικό «φυσικά και δεν θα πειθαρχήσω» του Γιώργου Γράψα, αντιταχθήκαμε σ’ αυτόν τον εξευτελισμό και στη σοσιαλδημοκρατική μετάλλαξη της Ελληνικής Αριστεράς, που έγινε από το καταστρεπτικό «δίδυμο» Γκορμπατσοφισμού – Ευρωκομμουνισμού και τις εγχώριες εκφράσεις του.
- Το 2015, το παλλαϊκό αντιμνημονιακό κίνημα του 2010 -2012, το οποίο ποντάρισε πολιτικά στο «κυβερνητικό πείραμα» του ΣΥΡΙΖΑ, στο όνομα της άμεσης ανακούφισης από τα Μνημόνια – εντός της ΕΕ, κατέληξε: α) στη μετατροπή του μεγαλειώδους 61,3% ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα σε κατάπτυστο ΝΑΙ στο 3ο και χειρότερο Μνημόνιο έως το 2060 (που ψηφίστηκε στη Βουλή από πέντε κόμματα και 222 βουλευτές), β) σε νέα λεηλασία από τον ΣΥΡΙΖΑ του κόσμου της Αριστεράς αλλά δυστυχώς και της μισής ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές της 7 Ιούλη 2019 (Από 46.000 ψήφους στις 20/9/2015 μειώθηκε σε 23.000 ψήφους) και γ) κατέληξε κυρίως στη μεγάλη αυτοδυναμία – πανδημία (με 39,5%) και του γιού του Μητσοτάκη. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα!
Δεν επρόκειτο για «μεγάλη προδοσία», όπως λένε, εκ των υστέρων και χωρίς αυτοκριτική, ο Π. Λαφαζάνης και ο Γ. Βαρουφάκης, αλλά για μεγάλη χρεωκοπία της γραμμής «όχι στο Μνημόνιο – ναι στο Ευρώ και την ΕΕ». Αποδείχτηκε ότι δεν υπάρχει πιθανότητα άσκησης της παραμικρής φιλολαϊκής πολιτικής εντός της καπιταλιστικής – ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης της ΕΕ.
Ας έχουμε υπόψη ότι στις επόμενες διπλές εκλογές που πλησιάζουν, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΜέΡΑ 25 θα απλώσουν ξανά τις «απόχες» εκλογικής λεηλασίας του κόσμου της Αριστεράς, με τα συνθήματα «να φύγει η δεξιά» (που τη διόγκωσε ο ΣΥΡΙΖΑ με την πολιτική του) και «όχι στη χρεοδουλοπαροικία». Ενώ είναι γνωστό ότι ο Γ. Βαρουφάκης υπόγραψε τη συμφωνία του Γιούρογκρουπ της 20/2/2015 (πρόπλασμα του 3ου Μνημονίου) και κυρίως ότι θα πληρώνει όλο το χρέος, σε όλους τους πιστωτές, εις το διηνεκές – Al infinitum! Δηλαδή χρεοδουλοπαροικία «εις το τετράγωνον»!
- ΕΡΩΤΗΜΑ: Υπάρχει κάποια κοινή ρίζα, μιά κοινή αιτία για όλη αυτή την τραγωδία και τη σισύφεια πορεία;
Βεβαίως και υπάρχει. Είναι το γεγονός ότι η Αριστερά στη χώρα μας, πάρα τους μεγάλους αγώνες της και τις αμέτρητες θυσίες της (που εμείς τιμάμε), σε όλες τις κρίσιμες καμπές της ταξικής πάλης και της ανόδου του λαϊκού κινήματος, φοβόταν την αναμέτρηση με τον ταξικό αντίπαλο. Πάντοτε στο όνομα πλατειών μετώπων, ευρύτερης ενότητας, άμεσων στόχων ανακούφισης και «ενδιάμεσων» πολιτικών λύσεων, διεχώριζε τη στρατηγική από την τακτική. Υπέττασε τη στρατηγική στην τακτική και τον τακτικισμό. Έπαιρνε διαζύγιο από το επαναστατικό πρόγραμμα και από τα αυθεντικά εργατικά και λαϊκά συμφέροντα. Ερωτοτροπούσε, ερωτευόταν και ενίοτε παντρευόταν τους πολιτικούς ταξικούς αντιπάλους της. Αυτοί όμως αποδείχνονταν πάντα όχι απλώς άπιστοι εραστές, αλλά βάρβαροι βασανιστές και βιαστές!
- ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η Αριστερά στη χώρα μας, στο παρόν των διευρυμένων λαϊκών αναγκών και απαιτήσεων και στο μέλλον των εργατικών και νεολαιίστικων εξεγέρσεων, θα γίνει μεγάλη, ελκυστική και πραγματικό αντίπαλο δέος στην αστική πολιτική μόνον όταν θα ενωθεί με το σκοπό της. Σκοπός της πού είναι η εργατική αντικαπιταλιστική επανάσταση και η σύγχρονη κομμουνιστική κοινωνία, με την πλήρη απελευθέρωση του κοινωνικού ανθρώπου. Στο στρατηγικό σκοπό θα υποτάξει την τακτική της και την καθημερινή πολιτική της παρέμβαση.
Σ’ αυτό το ευγενικό καθήκον, καλούμαστε να συμβάλλουμε όλοι εμείς και πολλοί άλλοι, πιο ώριμοι τώρα και πιο τολμηροί, σκεπτόμενοι βαθύτερα και δρώντες ανατρεπτικά – επαναστατικά, με τη συγκρότηση του σύγχρονου κομμουνιστικού προγράμματος και κόμματος που απαιτεί η εποχή μας και οι υλικές της δυνατότητες.
Αν κάνουμε αποφασιστικά βήματα σε αυτό, τότε θα ‘ρθούν ευκολότερα και συντομότερα: η ταξική εργατική κίνηση και η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, το ανεξάρτητο κέντρο αγώνα και οι νικηφόροι εργατικοί αγώνες, η ισότιμη ανατρεπτική κοινή δράση της μαχόμενης Αριστεράς και ένα μαζικό και κυρίως αυτοτελές μέτωπο της αντικαπιταλιστικής – επαναστατικής Αριστεράς, στο οποίο θα μπορέσει να συμβάλλει και η υπάρχουσα ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
