Γιώργος Κρεασίδης
Τα μηνύματα των βουλευτικών εκλογών που έγιναν στην Κύπρο την περασμένη Κυριακή δεν είναι διόλου ενθαρρυντικά, καθώς δεν καταγράφηκε πολιτικά ένας πόλος που να εκφράζει το πρωτόγνωρο κίνημα του Φλεβάρη.
Στις βουλευτικές εκλογές της περασμένης Κυριακής που διεξήχθησαν στην Κύπρο καταγράφηκε η συνέχιση της πολιτικής κυριαρχίας του δεξιού
προέδρου Νίκου Αναστασιάδη και του Δημοκρατικού Συναγερμού που αναδείχτηκαν νικητές παρά τις απώ-
λειες. Έλαβαν, συγκεκριμένα, 27,7% και 17 έδρες (30,7% και 18 έδρες το 2016), παρά τη φθορά από τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα, τη δυσαρέσκεια από τη διαχείριση της πανδημίας. Αλλά και από την απογοήτευση από τις εξελίξεις στο Κυπριακό, ζήτημα στο οποίο ο Αναστασιάδης ουσιαστικά προωθεί την ντε φάκτο διχοτόμηση του νησιού, αξιοποιώντας και τη στάση της τουρκοκυπριακής ηγεσίας η οποία, με τη σειρά της, υποστηρίζει τη γραμμή Ερντογάν για δύο κράτη.
Οι εκλογές κατέγραψαν επίσης την ήττα του ΑΚΕΛ που δεν μπόρεσε να εκφράσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια, όπως στόχευε, ώστε να ανοίξει ο δρόμος προς την κυβέρνηση στις προσεχείς προεδρικές εκλογές του 2023. Παρέμεινε δεύτερη δύναμη παίρνοντας 22,34% και 15 βουλευτές (25,67% και 16 έδρες το 2016), που είναι και το μικρότερο ποσοστό της ιστορίας του. Το ΑΚΕΛ δεν έχει ανακάμψει από τη φθορά της διακυβέρνησης του Χριστόφια (2008-2013), καθώς η θητεία του πρώτου κομμουνιστή προέδρου, που ήρθε 5 χρόνια μετά την ένταξη στην ΕΕ, δεν άλλαξε την κοινωνία, αλλά ενίσχυσε τα διαχειριστικά χαρακτηριστικά του ΚΚ της Κύπρου.
Πιο κοντά η οριστική διάσπαση της Κύπρου, σε γραμμή… Ερντογάν ο νυν πρόεδρος
Είναι χαρακτηριστικό πως το ΑΚΕΛ, απέναντι στις μαζικές κινητοποιήσεις λαϊκής δυσαρέσκειας που πραγματοποιήθηκαν τον περασμένο Φλεβάρη με το σύνθημα «Ως Δαμέ!» (ως εδώ), στάθηκε αιφνιδιασμένο και αμήχανο στην αρχή, με διάθεση καπελώματος και εκλογικής αξιο-
ποίησης στη συνέχεια. Δεν μπόρεσε να δει το βασικό χαρακτηριστικό του κινήματος, δηλαδή ότι το αυθόρμητο ξέσπασμα ενάντια στην καταστολή, την αντιλαϊκή πολιτική, αλλά και την ακροδεξιά γεννήθηκε επειδή το ΑΚΕΛ δεν έχει, επί χρόνια τώρα, λογική λαϊκής κινητοποίησης και κοινωνικών αγώνων.
Η αλήθεια είναι πως η εκλογική ήττα έχει θορυβήσει το ΑΚΕΛ και θα μπει στο επίκεντρο της συζήτησης, καθώς αύριο συνεδριάζει η κεντρική επιτροπή του, ενώ από τις 2 ως τις 4 Ιουλίου είναι προγραμματισμένο το 23ο συνέδριο του κόμματος. Αν και είναι ανοιχτό ακόμα και το ζήτημα της αλλαγής ηγεσίας, δεν αναμένονται θεαματικές μεταβολές στη στρατηγική του, παρά μόνο αναπροσαρμογές ενόψει των προεδρικών εκλογών, με λογική εκτόνωσης της απογοήτευσης που επικρατεί σε μεγάλο τμήμα της βάσης.
Τρίτο στοιχείο της εκλογικής αναμέτρησης είναι ότι το φασιστικό ΕΛΑΜ διπλασίασε το ποσοστό του (βρέθηκε στο 6,7% από 3,7% και διασφάλισε 4 έδρες στη βουλή από 2 που είχε), με αποτέλεσμα να αναδειχθεί τέταρτο κόμμα, ξεπερνώντας το ιστορικό ΕΔΕΚ.
Σημειώνεται ότι το «παράρτημα» της εγκληματικής Χρυσής Αυγής αντιμετωπίζεται σαν κανονικό κόμμα με τις πλάτες του ΔΗΣΥ, παραγόντων του κεφαλαίου, αλλά και της Εκκλησίας. Η ενίσχυση των φασιστών δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους, ενώ το εθνικιστικό δηλητήριο αξιοποιείται όχι μόνο για να ενισχυθεί το κεφάλαιο, αλλά και οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί που έχουν στόχο τη διχοτόμηση του νησιού.
Με τις εκλογές η κοινωνική δυσαρέσκεια ανάδειξε τάσεις ρευστότητας και αποστασιοποίησης από τα παραδοσιακά κόμματα. Σημάδια φθοράς και στασιμότητας είχαν, άλλωστε, και τα κόμματα του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου, δηλαδή το κεντρώο ΔΗΚΟ (11,3% από 14,5%, πάλι με 9 έδρες), το σοσιαλδημοκρατικό ΕΔΕΚ (6,7% από 6,2% και 4 από 3 έδρες) και οι Οικολόγοι (4,4% από 4,8% και 3 από 2 έδρες). Πρόκειται για κόμματα που συνεργάζονται, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, με την εκάστοτε κυβέρνηση και επενδύουν σε αυτή τη σχέση.
Σε αυτές ακριβώς τις συνθήκες μπήκε στη βουλή και η Δημοκρατική Παράταξη, που αποτελεί διάσπαση του ΔΗΚΟ, σε γραμμή στήριξης του Αναστασιάδη με 6,1% και 4 έδρες. Εκτός βουλής, παράλληλα, έμειναν 7 νέα κυρίως κόμματα με συνθήματα αντιπολιτικής και φιλοΕΕ στίγμα που συγκέντρωσαν 13% περίπου. Πρόκειται για δυνάμεις ανώδυνης αντισυστημικής ρητορικής που το ΔΗΣΥ επιδιώκει να ενσωματώσει ενόψει των προεδρικών εκλογών.
Η έλλειψη ενός πόλου που δε θα κλείνει τα μάτια στην εκμετάλλευση των εργαζομένων είναι παραπάνω από φανερή.
