Τάσος Κοζανιτάς: 7/7/80 – 1/6/2011
▸Πέρασαν 10 χρόνια από την Τετάρτη 1 Ιούνη, του 2011, τη μέρα που έχασε τη μάχη με την επάρατη νόσο ο αγαπημένος και αξέχαστος σύντροφος μας Τάσος Κοζανιτάς. Σε ηλικία μόλις 31 ετών ο Τάσος, που ήταν μέλος του Γραφείου του Κεντρικού Συμβουλίου της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση και υπεύθυνος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού των Αναιρέσεων, άφησε την τελευταία του πνοή στο Αττικό νοσοκομείο.
Γνωστός για τη συντροφικότητά και τη σεμνότητά του, τον κοφτό του λόγο, την εύθυμη παρέα του, αγαπήθηκε από εκατοντάδες συναγωνιστές, συντρόφους και φίλους Όπως έγραψαν φίλοι του Τάσου στα σόσιαλ η πρώτη μέρα του καλοκαιριού πάντα θα μας πληγώνει…
Τι χαιρετάς σε ένα σύντροφο τελικά;
την αξιοπρέπεια;
την σταθερότητα;
τα ενδιαφέροντά του;
την πληρότητα που δίνει στο σύνολο;
την κάθε στιγμή που δεν θα είναι μαζί μας;
«Σίγουρα ότι κι ό, τι πιο όμορφο θα θελα να σου πω,
Δε στο ‘πα ακόμα»
Δύσκολο να μιλάς για ανθρώπους που βρίσκονται ακόμα εδώ, ανάμεσά μας, μέσα στις ψυχές μας, και να πρέπει να μιλάς σα να έχουν φύγει. Δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό μας ότι εδώ μαζευτήκαμε για να αποχαιρετήσουμε τον Τάσο. Ακόμα κι όταν όλοι μαθαίναμε ότι δεν ήταν καλά τα πράγματα κανείς δεν ήθελε να πιστέψει. Όχι για τον Τάσο…
Δεν τολμάμε να το πούμε ακόμα ο ένας στον άλλον, δεν τολμάμε να σκεφτούμε ότι όλες αυτές τις μέρες, ετοιμάζεται το φεστιβάλ κι ο Τάσος δεν θα τρέχει μαζί μας. Ότι στο επόμενο τεύχος της εφημερίδας μας δεν θα υπάρχει η υπογραφή σου. Ότι δεν θα υπάρχει εύκαιρη η προθυμία σου, να αναλάβεις οτιδήποτε.
Α. Παπασπυρίδης, από την Αριστερή Παρέμβαση στους δρόμους της Νέας Σμύρνης – Μια Πόλη Ανάποδα (2011)
Σύντομο Βιογραφικό σημείωμα:
Ο Τάσος Κοζανιτάς γεννήθηκε στις 7 Ιούλη 1980 στην Αθήνα. Τελείωσε το 1ο Γυμνάσιο και το 4ο Λύκειο Αλίμου, από όπου διατήρησε στενούς φίλους μέχρι το τέλος. Αγάπησε την αριστερά από τα μαθητικά του χρόνια και γνώριζε την ΕΑΑΚ πριν ακόμα περάσει στο πανεπιστήμιο.Τον Οκτώβρη του 1999 εντάχθηκε στην Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση και συγκεκριμένα στην «ΑNΑΣΑ Παντείου», πρωτοετής τότε στο τμήμα «Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και Επικοινωνίας» από το οποίο και αποφοίτησε το 2008. Το Γενάρη του 2000, λίγες μέρες πριν την 4η Συνδιάσκεψη του ΝΑΡ, έγινε μέλος της οργάνωσης σπουδάζουσας Αθήνας της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση.
Τα επόμενα χρόνια έπαιξε ρόλο στην ανάπτυξη και συγκρότηση της ΕΑΑΚ στο Πάντειο και γενικότερα, πρωταγωνιστώντας με την καθημερινή του δράση και παρουσία. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του και της παρουσίας του στο φοιτητικό κίνημα έζησε και συνέβαλε σε μεγάλους για την εποχή αγώνες με κορυφαία μάχη το αντιπολεμικό κίνημα της εποχής. Ήταν μέλος του Συμβουλίου Σπουδάζουσας Αθήνας της νΚΑ από το Μάρτη του 2001, ενώ αργότερα του γραφείου της. Μετά την οργάνωση σπουδάζουσας ασχολήθηκε με την ομάδα μαθητών και τα έντυπα της οργάνωσης. Τον Μάρτη του 2004 έγινε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της νΚΑ.
Στο κοινωνικό πεδίο, εντάχθηκε με αφοσίωση στο εγχείρημα των αντικαπιταλιστικών κινήσεων πόλης και συγκεκριμένα στην «Μια πόλη ανάποδα» της Νέας Σμύρνης, της πόλης που αγάπησε.
Εξέτισε τη θητεία του στον στρατό από τις 9/5/2007 και για ένα χρόνο, δίνοντας τη μάχη ενάντια στο «βύσμα», τις άθλιες συνθήκες και την άνιση μεταχείριση, με πολλαπλές αποκαλύψεις και εμπνέοντας δεκάδες συναδέλφους του την εποχή εκείνη να κρατήσουν στάση αξιοπρέπειας και αγώνα.
Μετά το στρατό συνέβαλε στην διεξαγωγή του 3ου Συνεδρίου της νΚΑ, το Μάρτη του 2010, όπου και επανεκλέχθηκε για τελευταία φορά στο Κεντρικό Συμβούλιο της οργάνωσης και το Γραφείο του ΚΣ, υπεύθυνος για την αυτοτελή έντυπη παρέμβαση της νεολαίας και ιδιαίτερα το περιοδικό των «Αναιρέσεων». Συνέβαλλε αποφασιστικά ακόμα και στο πιο πρόσφατο τεύχος, αναλαμβάνοντας την επιμέλεια του αφιερώματος στα 20 χρόνια της ΕΑΑΚ, ενώ έγραψε το τελευταίο του άρθρο γνωρίζοντας ήδη πως είναι βαριά άρρωστος.
Παρά τη μεγάλη του θέληση να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία, δεν κατάφερε ποτέ να βρει μια δουλειά στον συγκεκριμένο χώρο, αρνούμενος να δουλέψει αμισθί, γεγονός που τον οδήγησε να προετοιμαστεί για το διαγωνισμό ένταξης στην ΕΣΔΔ, έναν διαγωνισμό ο οποίος δεν δόθηκε ποτέ μέχρι σήμερα.
Τα τελευταία 8 χρόνια, στη ζωή του τον συντρόφευσε η Στέλλα, με την οποία μοιράστηκαν κοινές αγωνίες και ειλικρινή αγάπη. Προσφέροντας μαζί, σε όλους τους γύρω, πολλές στιγμές χαράς κι ευχάριστης παρέας.
