Δημήτρης Δεσύλλας | μέλος ΠΕ ΝΑΡ και του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
▸ Καθαρή απλή αναλογική, κατάργηση του ορίου του 3%, των πανάκριβων εκλογικών παραβόλων, των βουλευτικών προνομίων
Η εξάμηνη αναβολή των δασικών χαρτών, η ανάλογη αναβολή επιβολής της Πανεπιστημιακής αστυνομίας και κυρίως οι αιφνιδιαστικές και χοντροκομμένες καλπονοθείες της λαϊκής ψήφου με τα νομοσχέδια του «τσεκουράτου» Βορίδη (για τις δημοτικές-περιφερειακές εκλογές και για την ψήφο των απόδημων Ελλήνων) είναι σαφή δείγματα ότι η κυβέρνηση της ΝΔ ετοιμάζεται μεθοδικά και για το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών για το φθινόπωρο, ανάλογα με την πορεία της πανδημίας. Οι εξελίξεις αυτές φέρνουν στην πρώτη γραμμή της πολιτικής αντιπαράθεσης το ζήτημα της πραγματικής ισοτιμίας της λαϊκής ψήφου. Απέναντι στην αναμενόμενη προεκλογική-ψηφοθηρική δημαγωγία των αστικών και μικροαστικών κομμάτων, οι δυνάμεις της Ανατρεπτικής Αριστεράς οφείλουν, από θέση αρχών, να προβάλλουν και να διεκδικήσουν συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους λαϊκής πάλης, όπως είναι ο εξής δεκάλογος:
1 Δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι στα 16 χρόνια σε όλους τους πολίτες, στους πρόσφυγες και τους μετανάστες.
2 Ισοτιμία της λαϊκής ψήφου, με πάγιο εκλογικό σύστημα στο Σύνταγμα την καθαρή και όχι δήθεν απλή αναλογική (με εκλογικά όρια και άλλες νοθείες). Κατάργηση του εκλογικού Προκρούστη του 3% και όλων των καλπονοθευτικών εκλογικών νόμων (μπόνους εδρών στο πρώτο κόμμα, βουλευτές επικρατείας, κάλπικη ψήφος αποδήμων κ.α.).
3 Εκλογή σε μια Κυριακή μόνο Δημοτικών και Περιφερειακών Συμβουλίων, αιρετών και ανακλητών σε όλη τη θητεία τους, λογοδοτούντων συχνά στις Γενικές Συνελεύσεις δημοτών και πολιτών. Τακτικά τοπικά δημοψηφίσματα. Εκλογή δημάρχων και περιφερειαρχών από τα συμβούλια, ματαίωση των άθλιων πολιτικών εκβιασμών του β’ γύρου των εκλογών.
4 Αύξηση και όχι μείωση του αριθμού των βουλευτών (από 300 σε 400 ή 500) με ταυτόχρονη κατάργηση του υπέρογκου βουλευτικού μισθού (αμοιβή ίση με τον μέσο εργατικό μισθό). Περισσότερα κόμματα στη Βουλή, για γνησιότερη καταγραφή και ακριβή αποτύπωση όλων των πολιτικών ρευμάτων και αντιλήψεων που υπάρχουν στην κοινωνία, για πραγματική αντιπαράθεση και διάδοση των πολιτικών προγραμμάτων και ιδεών.
5 Να καταργηθούν όλα τα εξοντωτικά εκλογικά παράβολα (σε βουλευτικές εκλογές, ευρωεκλογές, περιφερειακές, δημοτικές κ.α.), που απαγορεύουν στον άνεργο, στο νεολαίο, στον εργάτη, στον φτωχό αγρότη, στη γυναίκα, να βάλει υποψηφιότητα και να ασχοληθεί με την πολιτική, καθιστώντας την πολιτική προνόμιο και κληρονομικό δικαίωμα «των εχόντων» και της οικογενειοκρατίας. Να αναλάβει το κράτος το τύπωμα όλων των ψηφοδελτίων (πχ. στο Εθνικό Τυπογραφείο) καθώς και τη μεταφορά τους στα εκλογικά τμήματα.
6 Ελεύθερη ίδρυση και λειτουργία των πολιτικών κομμάτων. Όχι στην απαγόρευση της δράσης τους και στην αντισυνταγματική διάλυσή τους, από κυβερνήσεις, εκλογικούς νόμους, δικαστήρια, Άρειο Πάγο. Οικονομική στήριξή τους αποκλειστικά από τα μέλη και τους οπαδούς τους και απαγόρευση των επιχειρηματικών «χορηγιών».
7 Κατάργηση της διπλής κρατικής επιδότησης των κομμάτων (ετήσιας τακτικής και εκλογικής). Επιδότηση που είναι βασικός μοχλός εξάρτησής τους από το κράτος και την εκάστοτε κυβέρνηση, μηχανισμός συναίνεσης και έμπρακτης ακύρωσης του προγράμματος και της πολιτικής τους. Αντικατάστασή της επιδότησης από υποχρεωτικό-δεσμευτικό δωρεάν πολιτικό χρόνο προβολής όλων των προγραμμάτων, ισότιμο για όλα τα κόμματα, μεγάλα και μικρά, σε όλα τα μέσα ενημέρωσης, κρατικά και ιδιωτικά.
8 Κατάργηση της ασυλίας των βουλευτών για όλα τα αδικήματα που είναι άσχετα με την άσκηση των καθηκόντων τους.
9 Κατάργηση των προκλητικών προνομίων των βουλευτών (που υπερτριπλασιάζουν το μισθό τους). Να διατηρηθεί μόνο το προνόμιο της ψήφου κατά συνείδηση στη Βουλή (άρθρο 60, παραγρ. 1 του Συντάγματος), αντί για την κατευθυνόμενη ψήφο με αρχηγική ή κομματική εντολή. Όχι στην άθλια μέθοδο της «επιστολικής ψήφου».
10 Κατάργηση του νόμου περί ανευθυνότητας – «ευθύνης Υπουργών», που εξασφαλίζει την προκλητική ατιμωρησία τους, τους αποθρασύνει, διαιωνίζει και πολλαπλασιάζει τις ρεμούλες και τα σκάνδαλα (πχ. Χρηματιστηρίου, Siemens, Novartis κ.α.).
Πρόκειται για αναγκαίους δημοκρατικούς στόχους-αιτήματα απέναντι στην επέλαση του σύγχρονου κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού. Η διεκδίκησή τους προϋποθέτει τη βαθύτερη πολιτικοποίηση των δυνάμεων της Ανατρεπτικής Αριστεράς.
