«Οι καραντίνες και οι όλο και περισσότερες αναστολές της ελευθερίας μας δεν σκοπεύουν μόνο στην αντιμετώπιση της πανδημίας, αλλά πρωταρχικά στο να αλλάξουν τις συνθήκες της ζωής μας για πάντα. Να μας απομακρύνουν τον έναν από τον άλλον. Να κλέψουν τα κατακτημένα μας δικαιώματα και να μας γονατίσουν όλους, οικονομικά και ψυχολογικά. Να υποτάξουν το αίτημα για μια αξιοπρεπή ζωή», τονίζουν στο Πριν οι «αειθαλείς» Magic de Spell.
Συνέντευξη στον Κυριάκο Νασόπουλο
▶ Σαράντα χρόνια παρόντες και με το ξεχωριστό σας στίγμα στην ελληνική ροκ σκηνή. Τι είναι αυτό που σας κρατάει «ζωντανούς» και δημιουργικούς;
Η καθημερινή πραγματικότητα μας δίνει συνεχώς λόγους να υπάρχουμε και να δημιουργούμε. Άλλες φορές μας φρικάρει και μας πληγώνει, άλλες μας εκπλήσσει θετικά ή αρνητικά. Μας δίνει το ερέθισμα να μιλήσουμε. Να γράψουμε στίχους και μουσική. Να βγούμε να παίξουμε. Να επηρεάσουμε, όσο μας αναλογεί, τα πράγματα και τις εξελίξεις. Βέβαια χωρίς τον κόσμο που μας αγαπά και μας ακολουθεί, τίποτα δεν θα μπορούσαμε να πετύχουμε. Ούτε να υπάρξουμε έστω λίγα από τα σαράντα χρόνια της πορείας μας.
▶ Το 1993, την περίοδο του πολέμου στην Γιουγκοσλαβία, όλοι τραγουδήσαμε «ο θάνατος διακοπές στο Σαράγιεβο πάει». Υπάρχει ο κίνδυνος να μας «ξαναεπισκεφτεί» ή μήπως δεν έφυγε ποτέ από τη «γειτονιά» μας;
Μας ανησυχεί που τα αντιπολεμικά κινήματα έχουν ατονήσει, ενώ δεν έκλεισαν ακόμη οι πληγές από τον πόλεμο του ΝΑΤΟ στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Παράλληλα βλέπουμε δίπλα μας ή πιο μακριά, τα συμφέροντα των ισχυρών του πλανήτη να υφαίνουν συνθήκες για νέους πολέμους, ακόμη και εμφύλιους.
▶ Στην αρχή της πανδημίας, τον περασμένο Απρίλιο, κυκλοφορήσατε το single Έρχονται οι άνθρωποι. Η παρατεταμένη περίοδος της καραντίνας και των συνεχών απαγορεύσεων αποτελεί για εσάς πηγή έμπνευσης;
Πηγή έμπνευσης μπορεί να αποτελεί το οτιδήποτε. Πόσο μάλλον, όταν σχεδόν αμέσως συνειδητοποιήσαμε πως οι καραντίνες και οι όλο και περισσότερες αναστολές της ελευθερίας μας δεν σκοπεύουν μόνο στην αντιμετώπιση της πανδημίας αλλά πρωταρχικά στο να αλλάξουν τις συνθήκες της ζωής μας για πάντα. Να μας απομακρύνουν τον έναν από τον άλλον. Να κλέψουν τα κατακτημένα μας δικαιώματα και να μας γονατίσουν όλους οικονομικά και ψυχολογικά. Να υποτάξουν το αίτημα για μια αξιοπρεπή ζωή σε συνθηκολόγηση, που θεωρεί υπέρτατο ζητούμενο τον μη θάνατο. Ξανακούγοντας τελευταία κάποια παλαιότερα τραγούδια μας, θεωρήσαμε ότι οι στίχοι τους αποκτούν νέα σημασία κάτω από το πρίσμα των εξελίξεων. Ένα τέτοιο τραγούδι είναι και το Έρχονται οι άνθρωποι από τον δεύτερο ελληνόφωνο δίσκο μας Νίψον Ανομήματα (1995), σε στίχους του αείμνηστου Δημήτρη Ποντίκα.
Βλέπουμε δίπλα μας ή πιο μακριά, τα συμφέροντα των ισχυρών του πλανήτη να υφαίνουν συνθήκες για νέους πολέμους, ακόμη και εμφύλιους
Σκεφτήκαμε λοιπόν να το επανακυκλοφορήσουμε σε live εκτέλεση, από τα σαραντάχρονά μας στο Κύτταρο της Αθήνας. Με τη βοήθεια του video clip του Νίκου Σούλη, που περιλαμβάνει πλάνα από την έρημη πόλη του lockdown, σε αντιδιαστολή με πλάνα από την ενέργεια της ροκ συναυλίας που ακολουθεί, θελήσαμε να δώσουμε μια νέα πνοή μέσα από τους στίχους του ρεφραίν. «Έρχονται οι άνθρωποι με τόξα και σπαθιά, όχι αυτοί που ξέρετε, ούτε αυτοί που ζείτε. Ειν’ η γενιά της στέρησης, τ’ ατίθασα παιδιά, ειν’ ώρα να ξυπνήσετε, ειν’ ώρα να κρυφτείτε». Προαναγγελία δηλαδή της αντεπίθεσης των «μικρών ανθρώπων» (όπως υποτιμητικά μας αποκαλεί όλους η διεθνής ελίτ), ενάντια στην καταστολή και την ισοπέδωση.
▶ Ο κορονοϊός έχει νεκρώσει σχεδόν τα πάντα στον πολιτισμό και τις τέχνες. Πόσο σκληρή συνθήκη είναι αυτή για τους καλλιτέχνες και τους εργαζόμενους στον κλάδο;
Είναι πραγματικά σκληρό, από όποια οπτική γωνία και να το δεις. Υπάρχουν καλλιτέχνες, μουσικοί και εργαζόμενοι που στερούνται τα στοιχειώδη για να επιβιώσουν. Κανείς δεν μπορεί να παρουσιάσει ζωντανά τη δουλειά του. Σαν να θέλεις να μιλήσεις, να μην μπορείς και να πνίγεσαι. Η τέχνη δεν αντιμετωπίζεται σαν βασική κοινωνική ανάγκη αλλά σαν «πολυτέλεια που μπορεί να περιμένει» μέχρι να αποκατασταθεί η… «κανονικότητα». Όμως, η φύση της τέχνης ήταν πάντα απρόβλεπτη και ανατρεπτική. Θα συνεχίσει να είναι, σε πείσμα όλων αυτών! Στη νέα ψηφιακή μοναξιά, ένα θανάσιμα επικίνδυνο πρόβλημα, υπαρκτό όμως εδώ και χρόνια, είναι η λογοκρισία στα social media, στις διαδικτυακές πλατφόρμες, στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο. Ας μη χαιρόμαστε τόσο που δεν ψηφίστηκε πριν λίγες μέρες το άρθρο 8, για να ασκείται και θεσμικά η λογοκρισία. Και χωρίς αυτό, είμαστε αρκετά στριμωγμένοι στο σκοτάδι. «Στο μυαλό ειν’ ο στόχος» έγραφε προφητικά η Κατερίνα Γώγου.
▶ Τον Δεκέμβρη παρουσιάσατε και με μία ακόμη ζωντανή ηχογράφηση, τη δική σας εκδοχή του τραγουδιού Η Φαντασία στην Εξουσία; Τι είναι αυτό που σας ώθησε;
«Η Φαντασία στην Εξουσία». Ένα σύνθημα των φοιτητών του γαλλικού Μάη. Σκεφτήκαμε πως η live διασκευή μας στο τραγούδι, θα μπορούσε να συμβάλει στην ανάδειξη του αγώνα των ανθρώπων ενάντια στην ολοένα πιο αυταρχική και ολοκληρωτική εξουσία. Και να υπογραμμίσει την επετειακή σύμπτωση της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου με την απώλεια του Παύλου Σιδηρόπουλου, δυο εμβληματικών μορφών της γενιάς μας. Μας βοήθησαν και μας ενέπνευσαν οι συγκλονιστικές φωτογραφίες από εικόνες του κέντρου της πόλης, πορείες και διαμαρτυρίες των τελευταίων 12 χρόνων, του φωτορεπόρτερ Μάριου Λώλου. Τις χρησιμοποιήσαμε αντί video clip. Μουσικά, είχε πολύ ενδιαφέρον να δουλέψουμε πάνω σε μια συνύπαρξη του σπουδαίου και αείμνηστου Στέλιου Βαμβακάρη με τον στιχουργό Πάνο Ηλιόπουλο και τον Σιδηρόπουλο.
▶ Τέλος, «Είμαι εσύ, είμαστε ένας», λέει ο στίχος στο νέο σας τραγούδι Είμαι, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο. Είναι και ο τρόπος ώστε τα «μαύρα πουλιά και τα τεντωμένα σύρματα», να παλέψουν για μια καλύτερη κοινωνία;
Η πάλη για μια καλύτερη κοινωνία, είναι πάντα αυτονόητο ζητούμενο. Τα νοήματα που περιέχονται στο Είμαι, ποίημα του Ιάσωνα Σταυράκη που μελοποιήσαμε, είναι για μας κάτι σαν οδηγός επιβίωσης απέναντι στη σκοτεινή σκιά που ρίχνει πάνω από τα κεφάλια μας η νέα μεσαιωνική βαρβαρότητα του 21ου αιώνα. «Είμαι παράνομος, είμαι ο κανένας. Είμαι εσύ, είμαστε ένας».
Photo Credit κεντρικής φωτογραφίας: Γιάννης Μωυσιάδης
