Γιάννης Ελάφρος
▸ Το νομοσχέδιο Μητσοτάκη-Κεραμέως διαμορφώνει το αυταρχικό επιχειρηματικό πανεπιστήμιο της αγοράς
Για κοινοβουλευτικό περίπατο το πήγαινε η κυβέρνηση, θέλοντας να αξιοποιήσει με τον πιο κυνικό τρόπο τις κλειστές εδώ και ένα χρόνο(!) σχολές λόγω της εγκληματικής πολιτικής της στην πανδημία, αλλά μπλέχτηκε σε σκληρή και μακρόχρονη αναμέτρηση με το φοιτητικό κίνημα, που ανασυγκροτείται στους δρόμους του αγώνα. Το γεγονός πως για τέταρτη συνεχόμενη βδομάδα, παρά την αστυνομική τρομοκρατία και την υγειονομική στοχοποίηση αλλά και τις ιδιαίτερες συνθήκες της πανδημίας, πραγματοποιήθηκαν ογκώδη συλλαλητήρια σε όλη την Ελλάδα, αναδεικνύει ένα κινηματικό αντίπαλο δέος στην κυβερνητική πολιτική, με την τάση του επίμονου ανατρεπτικού αγώνα διαρκείας να κερδίζει έδαφος.
Οι κινητοποιήσεις της Πέμπτης ήταν στα ίδια επίπεδα ή και πιο ανεβασμένες όσο αφορά τη μαζικότητα σε σχέση με την προηγούμενη εβδομάδα, κυρίως όσον αφορά τη συμμετοχή φοιτητών/τριών, ενώ ήταν ιδιαίτερα ενισχυμένες στην περιφέρεια (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Κρήτη κ.α.), αποκτώντας πανελλαδικά χαρακτηριστικά, από τα Τρίκαλα μέχρι τη Σύρο.
Μετά το ορμητικό σάρωμα των απαγορεύσεων την προηγούμενη εβδομάδα από τους χιλιάδες διαδηλωτές, η κυβέρνηση δεν επανέλαβε την ανακοίνωση έκτακτων περιορισμών. Δεν εγκαταλείπει βεβαίως το όπλο της καταστολής, όπως εξάλλου έδειξε και το κτύπημα σε διαδηλωτές στη Θεσσαλονίκη, που οδήγησε και στην προκλητική σύλληψη ενός αιμόφυρτου υποψήφιου διδάκτορα. Αλλά και η κλήση σε απολογία σε φοιτητή, μέλος της ΕΑΑΚ και της νΚΑ, για αδικήματα που δήθεν διαπράχθηκαν σε κινητοποίηση τον Οκτώβριο του 2019!
Εξάλλου ιδιαίτερα προκλητική ήταν η κίνηση της ΕΛΑΣ να αναφέρει στην ανακοίνωσή της μετά τις διαδηλώσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, τους φορείς και τις οργανώσεις που κατά τη γνώμη της καλούσαν στις πορείες, ένα είδος φακελώματος για κάθε χρήση σε επόμενη φάση. Η λίστα για την Αθήνα περιλαμβάνει: «1. Φοιτητικοί Σύλλογοι 2. Μαθητικοί Σύλλογοι 3. Σύλλογοι Εκπαιδευτικών 4. Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων 5. Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών 6. Ο.Ι.Ε.Λ.Ε 7. Δ.Ο.Ε 8. Α.Δ.Ε.ΔΥ 9. ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α 10. Μέτωπο Αντίστασης». Στη Θεσσαλονίκη αντίστοιχα στοχοποιούνται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η ΕΑΑΚ, φοιτητικοί σύλλογοι, το ΜΑΣ, το ΚΚΕ(μ-λ) και η ΟΚΔΕ…
Η κυβέρνηση της ΝΔ, αφού πέρασε το νομοσχέδιο από την επιτροπή της βουλής (πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση το εισηγήθηκαν μαζί οι υπουργοί Παιδείας και Αστυνομίας!) με τη θετική ψήφο της Ελληνικής Λύσης, ετοιμάζεται να το φέρει στην ολομέλεια (μάλλον Τρίτη). Η συστράτευση των βουλευτών της ΝΔ και των ακροδεξιών του Βελόπουλου είναι δεδομένη. Η εφαρμογή του υπεραντιδραστικού και αντισυνταγματικού νόμου θα είναι πολύ πιο δύσκολη απ’ ότι φαντάζονται οι «άριστοι» της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Για ποιο λόγο όμως επιμένει η κυβέρνηση, παρά την ευρεία απομόνωση των συγκεκριμένων ρυθμίσεων του νομοσχεδίου και ειδικά της θέσπισης πανεπιστημιακής αστυνομίας; Παρά την αντίθεση ακόμα και στελεχών της ΝΔ όπως ο Γ. Σουφλιάς ή ο Θ. Φορτσάκης, γνωστός για την μετωπική αντιπαράθεση με το φ.κ. όταν ήταν πρύτανης; Αλλά και του μεγαλύτερου μέρους των πρυτάνεων;
Η ουσία βρίσκεται στην αδήριτη ανάγκη του συστήματος να προχωρήσει εδώ και τώρα τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις σε όλους τους τομείς. Γι αυτό και η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει λογική «ολοκληρωτικού κοινωνικού πολέμου», θέλοντας να αξιοποιήσει στο έπακρο τις συνθήκες της πανδημίας, με τον κόσμο κλεισμένο στα σπίτια, καθώς και την ανυπαρξία κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης.
Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο έχει βαθιές αλλαγές, με βαρύ αντι-κοινωνικό αποτύπωμα. Το αίσχος της πανεπιστημιακής αστυνομίας (που δεν υπάρχει πουθενά στην Ευρώπη), ο Μεγάλος Αδελφός ενός συστήματος ψηφιακού χαφιεδισμού και οπτικοακουστικής καταγραφής της ζωής μέσα στις σχολές(!), οι διαγραφές φοιτητών δεν είναι «ακροδεξιές υπερβολές» μόνο.
Η κυβέρνηση κόβει 20.000 θέσεις εισακτέων, δίνει πελατεία στις ιδιωτικές σχολές
Αποτελούν ειδικές στοχεύσεις για το κτύπημα του φοιτητικού κινήματος και των αριστερών πρωτοποριών του, που στην Ελλάδα έχουν σημαντική συμβολή συνολικά στο νεολαιίστικο και λαϊκό κίνημα. Αντιστοιχούν σε ένα πανεπιστήμιο-φυλακή, αποστειρωμένο από αμφισβήτηση, κριτική και αναζήτηση (κρίσιμα συστατικά στοιχεία για την ανάπτυξη της επιστήμης και της κοινωνικής σκέψης), που θα προσομοιάζει περισσότερο σε εταιρικό κάμπους. Πρόκειται για το αυταρχικό επιχειρηματικό πανεπιστήμιο της αγοράς.
Την ίδια ώρα το νομοσχέδιο Μητσοτάκη-Κεραμέως επιβάλλει και τον άμεσο μαζικό περιορισμό των εισακτέων στις ανώτατες σχολές, που από την αντιπολίτευση υπολογίστηκε σε κόψιμο 20.000-30.000 θέσεων. Πρόκειται για ευθύτατο κτύπημα στο δικαίωμα στη μόρφωση, που αντικειμενικά πλήττει τα πιο φτωχά εργατικά λαϊκά στρώματα. Συνδέεται με την υποχρεωτική στροφή προς την τεχνική επαγγελματική «εκπαίδευση», που όλο και περισσότερο μετατρέπεται σε φτηνή και στενή κατάρτιση με ημερομηνία λήξης, έτσι ώστε να διαμορφωθεί ένα φτηνό και υπάκουο εργατικό δυναμικό.
Πάνω σε αυτή την τάση θα ανθίσει και η κερδοσκοπία της ιδιωτικής εκπαίδευσης, των ιδιωτικών κολεγίων της συμφοράς και των κάθε λογής αγοραίων κέντρων επαγγελματικής κατάρτισης, απομυζώντας και άλλο το λαϊκό εισόδημα. Αυτή η πλευρά δεν έχει αναδειχθεί όσο πρέπει στην παρέμβαση του κινήματος και της εργατικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
Η κυβέρνηση λοιπόν κινείται φουλ επίθεση. Δεν διστάζει να διασπάσει «το μέτωπο της πλειοψηφίας που θέλει φύλαξη του πανεπιστημίου, αλλά όχι αυτού του τύπου»(!), όπως είπε η Φώφη Γεννηματά σε διαδικτυακή εκδήλωση του ΚΙΝΑΛ. Επιτρέπει «σε αυτούς που θέλουν τα πανεπιστήμια ξέφραγο αμπέλι να κρυφτούν πίσω από το ‘’όχι στην αστυνομία’’»(!) συμπλήρωσε η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ, που υποτίθεται πως θέλει και… προοδευτική διακυβέρνηση.
Βεβαίως, παρόμοια «αντιπολίτευση» είχε και από τον Δ. Μάρδα του ΣΥΡΙΖΑ (πρώην υπουργό) που πρότεινε οι αστυνομικοί να σπουδάζουν στα ΑΕΙ για να αποκτούν εμπειρία για την μετέπειτα ένταξή τους στην πανεπιστημιακή αστυνομία(!), ενώ δεν μπορούν να ξεχαστούν οι δηλώσεις του Γ. Βαρουφάκη τον Νοέμβριο υπέρ μιας «υπηρεσίας περιφρούρησης του ασύλου, ενός σώματος πανεπιστημιακής ασφάλειας, πανεπιστημιακής αστυνομίας», που όμως θα λογοδοτούν στον πρύτανη και στους… φοιτητικούς συλλόγους.
Στη σημερινή κρίσιμη φάση το αίτημα της μη ψήφισης του απαράδεκτου νομοσχεδίου και της έναρξης ενός αγώνα διαρκείας για την ανατροπή της νεοσυντηρητικής αναδιάρθρωσης στην εκπαίδευση από τη σκοπιά των αναγκών και δικαιωμάτων για παιδεία – εργασία – ελευθερία πρέπει να αγκαλιαστεί από το σύνολο των δυνάμεων του εκπαιδευτικού, νεολαιίστικου και εργατικού-λαϊκού κινήματος.
