Χρίστος Κρανάκης
Ευρεία διακομματική αποδοχή φαίνεται πως συναντά η επαναφορά του Μάριο Ντράγκι στο πολιτικό σκηνικό της Ιταλίας. Ο «ακομμάτιστος» τεχνοκράτης –πρώην πρόεδρος της ιταλικής Κεντρικής Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας–που αναλαμβάνει πρωθυπουργός στη θέση του απερχόμενου Τζουζέπε Κόντε φαίνεται πως αποτελεί τον καλύτερο ενοποιητικό κρίκο για την αστική τάξη της χώρας και τους διάφορους πολιτικούς της εκφραστές. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, ώστε ακόμη και το αντισυστημικό Κίνημα των Πέντε Αστέρων αποφάσισε να του δώσει ψήφο εμπιστοσύνης, μετά από διαδικτυακό δημοψήφισμα, στο οποίο η συγκεκριμένη πρόταση της ηγεσίας έλαβε το 59%.
Η ικανοποίηση ΕΕ και αγορών που ένα «δικό τους παιδί» ανέλαβε τη «διάσωση» της χώρας είναι προφανής, αλλά δεν αποτελεί είδηση. Αυτό που έχει μια ξεχωριστή πολιτική σημασία, είναι το πόσο γρήγορα συσπειρώθηκαν γύρω από τον Ντράγκι οι πολιτικοί αρχηγοί και άλλων κοινοβουλευτικών κομμάτων. Το «μετριοπαθές» Δημοκρατικό Κόμμα του Τζινγκαρέτι, η Ζωντανή Ιταλία του Ρέντζι –ο οποίος επί της ουσίας «έριξε» την κυβέρνηση Κόντε– αλλά και ο Μπερλουσκόνι, έσπευσαν να δηλώσουν την άμεση στήριξή τους. Ακόμη και ο εθνικιστής και δήθεν αντιευρωπαϊστής Ματέο Σαλβίνι, ηγέτης της Λίγκας του Βορρά, φλερτάρει με τον Ντράγκι, καθώς πιέζεται από τη νεοφιλελεύθερη πτέρυγα του κόμματός του, αποδεικνύοντας ξανά το πόσο εύκολα η ακροδεξιά μπορεί να συνεργαστεί με τα λόμπι των Βρυξελλών.
Η διακομματική στήριξη στον πρώην πρόεδρο της ΕΚΤ αναδεικνύει την εμφατική έλλειψη μιας πολιτικής που θα αμφισβητεί στην πράξη τις τεχνοκρατικές και νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις Ντράγκι και ΕΕ, ενώ παράλληλα θα συγκρούεται με τη ξενοφοβία και τον ρατσισμό. Αποτελεί, δε, πρόβλημα το ενδεχόμενο η μοναδική ουσιαστικά κοινοβουλευτική δύναμη που θα αντιπολιτεύεται τον Ντράγκι να είναι η νεοφασίστρια Τζόρτζια Μελόνι του κόμματος Αδέλφια της Ιταλίας.
