Βαγγέλης Νάνος / μέλος της Π.Ε. του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση
Στην περίοδο που βρισκόμαστε συμπυκνώνονται ολοένα και περισσότερο το σύνολο των αντιθέσεων του καπιταλισμού. Κοινωνικο-οικονομική και υγειονομική κρίση, πολεμικές απειλές και εντάσεις, επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες, καταστροφή του περιβάλλοντος. Όλο το κουβάρι των αντιθέσεων του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού ξεδιπλώνει τις συνέπειες του πάνω στους λαούς.
Το κεντρικό ζήτημα, είναι το ποια τάξη, η αστική με το πολιτικό της προσωπικό ή η εργατική και τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα, θα πληρώσουν τον λογαριασμό της κρίσης. Από τη μια οι δυνάμεις του κεφαλαίου, οι τραπεζίτες και οι πολυεθνικές. Η ΕΕ, το σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος (η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΙΝΑΛ, η ακροδεξιά ). Από την άλλη οι δυνάμεις της εργατικής τάξης και του λαού. Η πλειοψηφία της νεολαίας. Η μεγάλη πλειοψηφία των αυτοαπασχολούμενων, των φτωχών αγροτών, των μικρών ελεύθερων επαγγελματιών. Οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, οι μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς.
Για να βγούμε μπροστά απαιτούνται ταυτόχρονα βήματα και στα τρία επίπεδα: Κίνημα, αντικαπιταλιστικό μέτωπο, κόμμα.
Για να ζήσει ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο γράφουμε συχνά στις ανακοινώσεις μας. Για να κάνουμε βήματα στην υλοποίηση του συνθήματος απαιτείται ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης και επαναστατικής προοπτικής. Ένα πρόγραμμα πάλης, με στόχους που εκφράζουν ζωτικά συμφέροντα των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας, στη δουλειά και τα κοινωνικά δικαιώματα, την προστασία της φύσης, τις λαϊκές ελευθερίες, την νέα διεθνιστική συνεργασία των λαών. Ένα πρόγραμμα πάλης το οποίο μπορεί να το υπηρετήσει το πολιτικό μέτωπο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέσω της ισχυροποίησης των τοπικών και κλαδικών της επιτροπών, την παραπέρα διεύρυνσή της με οργανωμένες δυνάμεις και ανένταχτο κόσμο στη κατεύθυνση του πόλου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Σε αυτή τη κατεύθυνση μπορούν να συμβάλλουν με την δική τους ιδιαίτερη παρέμβαση οι αντικαπιταλιστικές περιφερειακές κινήσεις.
Χρειάζεται οργανωμένο σχέδιο, με μαζικούς όρους απεύθυνσης στην υπόθεση του προγράμματος-κόμματος σε αλληλεπίδραση με τη δράση στο λαό και στο πολιτικό αντικαπιταλιστικό μέτωπο
Μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό γράφουμε συχνά στις ανακοινώσεις μας. Για να αποκτήσει σάρκα και οστά το σύνθημα πρέπει να συμβάλλουμε στη ταξική και πολιτική ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, η οποία περνάει μέσα από την πάλη για την υπεράσπιση της ζωής του κόσμου της δουλειάς, την κατάκτηση των στόχων του αντικαπιταλιστικού προγράμματος, την μαζική οργάνωση των εργαζόμενων στα συνδικάτα, με δημιουργία νέων συνδικάτων όπου δεν υπάρχουν και την ανατροπή των συσχετισμών στα υπάρχοντα. Συγκροτούμε εργατικά σχήματα ανά κλάδο (στα οποία εντάσσουμε και τους ανέργους του κλάδου) και τοπικές διακλαδικές κινήσεις εργαζομένων-ανέργων (ανά πόλη ή περιοχή) οι οποίες πρέπει να αποτελέσουν τη πρώτη μαγιά για τη συγκρότηση της «ταξικής κίνησης για την εργατική χειραφέτηση» . Συντονίζουμε μαχητικά πρωτοβάθμια σωματεία και επιτροπές αγώνα σε ένα ενιαίο κέντρο αγώνα ενάντια στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Οργανώνουμε το λαό σε επίπεδο γειτονιάς και πόλης με την αποφασιστική ενίσχυση-παρέμβαση των δημοτικών κινήσεων. Συγκροτούμε πρωτοβουλίες παρέμβασης στους αγροτοκτηνοτρόφους και αυτοαπασχολούμενους. Με ανάλογο σχέδιο πρέπει να πάμε στη νεολαία. Μόνο με απόλυτο συντονισμό όλων των παραπάνω μπορούμε να συγκροτήσουμε ένα μπλοκ δυνάμεων για να συμβάλλουμε στο «ο λαός να σώσει το λαό».
Η παρέμβαση στο κίνημα και στο πολιτικό μέτωπο απαιτεί όμως ταυτόχρονα ανώτερη προγραμματική συγκρότηση. Αναπαράγουμε σωστά σε όλες μας τις συζητήσεις «την ανάγκη για ένα κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα». Πρέπει να προχωρήσουμε με οργανωμένο σχέδιο, με μαζικούς όρους απεύθυνσης στην υπόθεση του προγράμματος-κόμματος σε αλληλεπίδραση με τη δράση στο λαό και στο πολιτικό αντικαπιταλιστικό μέτωπο. Πρέπει να συμφωνήσουμε στον τρόπο προσέγγισης της επανάστασης, της μεταβατικής περιόδου μετά από αυτήν, τη «περιγραφή» της άλλης κοινωνίας με κριτήρια:
– ότι η πηγή όλων των δεινών είναι ο σύγχρονος καπιταλισμός με ηγεμονική δύναμη τα πολυεθνικά πολυκλαδικά μονοπώλια.
– ότι η αντιδραστική ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού αποτελεί επιλογή του ελληνικού κεφαλαίου.
– ότι χρειάζεται μια βαθιά κατανόηση της κοινωνίας και της ιστορίας αλλά και της φιλοσοφικής θεώρησης για να γονιμοποιηθούν οι ανάγκες της εργατικής τάξης για να υπηρετήσει η ίδια τον εαυτό της, δηλαδή τον απελευθερωτικό της ρόλο.
– ότι ο κομμουνισμός είναι το σύστημα που κατοχυρώνει τη συλλογική ιδιοκτησία του κοινωνικού πλούτου έναντι της ιδιωτικής ιδιοκτησίας της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και κάθε καταπίεσης.
– ότι η εργατική τάξη είναι το καθοριστικό κοινωνικό υποκείμενο της αντικαπιταλιστικής πάλης και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.
– ότι το κόμμα κομμουνιστικής απελευθέρωσης έχει ως αφετηρία το μαρξισμό, έχει επαναστατική τακτική, είναι εργατικό στη πολιτική του και προσπαθεί να γίνει και στη σύνθεση του. Λειτουργεί με βάση την εργατική δημοκρατία και την ελεύθερη συζήτηση, όπως και την ενότητα δράσης με βάση την αρχή της πλειοψηφίας.
– ότι χρειάζεται επαναστατική τακτική για τη πάλη για τις λαϊκές ανάγκες , την ανατροπή της επίθεσης , τον κλονισμό του αστικού συνασπισμού εξουσίας, με τους αναγκαίους όμως πολιτικούς στόχους που συγκροτούν το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης. Οι «κοινοβουλευτικοί περίπατοι», οι «δυαδικές οικονομίες», οι «παραγωγικές ανασυγκροτήσεις» δεν μπορούν να οδηγήσουν σε μια άλλη κοινωνία. Χρειάζεται η επαναστατική τομή που θα επιβάλλει την εργατική πολιτική εξουσία.
– ότι η επανάσταση εισάγει σε μια μεταβατική περίοδο ριζικών μετασχηματισμών, η οποία θα είναι αντικαπιταλιστική–εργατική με κομμουνιστικό περιεχόμενο.
– ότι επανάσταση μπορεί να ξεκινήσει σε μια χώρα αλλά η μετάβαση στον κομμουνισμό ολοκληρώνεται σε μια διεθνοποιημένη βάση της επανάστασης, που θα αμφισβητεί και θα κλονίζει το διεθνές σύστημα του κεφαλαίου.
– ότι η Οκτωβριανή επανάσταση αποτελεί έναν εμβληματικό φάρο, ένα ιστορικό βήμα ρήξης με τον καπιταλισμό που άνοιξε νέους ορίζοντες και η τελική κατάληξή του ήταν ένα ιστορικά πρωτότυπο, ιδιότυπο εκμεταλλευτικό καθεστώς με αστικά χαρακτηριστικά, που ακύρωσε την πρώτη απόπειρα του προλεταριάτου να επιβάλλει νέες κομμουνιστικές σχέσεις. Αναμετριόμαστε με την πρώτη απόπειρα (χωρίς να μηδενίζουμε κατακτήσεις) και συμβάλλουμε στην αναγκαία επαναθεμελίωση του κομμουνισμού.
To «Κείμενο Αρχών και Γενικών Κατευθύνσεων», που έχει δώσει στη δημοσιότητα η Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα κινείται σε θετική κατεύθυνση και μπορεί να γίνει βάση συζήτησης και σύνθεσης. Ας κάνουμε το πρώτο πανελλαδικό βήμα..
