Ολύβια Τζιουβάρα
Η µέρα που συλλογικά ως ανθρωπότητα γιορτάζουµε συµβολικά µια περιστροφή της γης γύρω από τον ήλιο σηµατοδοτεί συνήθως δύο πράγµατα: µια ανάπαυλα εορτασµών µε άδεια από τη δουλειά ή διακοπές από το σχολείο και ανασκόπηση του τι έγινε από τον προηγούµενο εορτασµό.
Πέρασε η χρονιά που έγιναν τόσα πολλά κι όµως ο χρόνος ίσως µοιάζει χαµένος. Όχι για τα ψώνια που δεν κάναµε αλλά για τις στιγµές που δεν µας άφησαν να µοιραστούµε, για όσους πενθήσαµε λόγω ιού, για τις δουλειές µας που χάθηκαν σε µια ατέρµονη καραντίνα. Κι όµως καταφέραµε να εµπνευστούµε από τη συλλογική εµπειρία της αγανάκτησης που τελικά εκφράστηκε — συχνά παρανόµως. Είναι όµως για όλη τη νεολαία αυτή η αίσθηση το ποδαρικό για τη νέα χρονιά;
Από συνήθεια, βλέποντας ακόµη το στολισµό στους δρόµους, ρωτάµε µεταξύ µας «πώς πέρασες;». Κι αυτή η ερώτηση γίνεται µε τόνο περίεργο που σβήνει απότοµα στη συνειδητοποίηση πως ξέρουµε ήδη την απάντηση. Κάποιοι και κάποιες από εµάς δούλευαν (υγειονοµικοί, εργαζόµενοι σε σούπερ µάρκετ, εµπορικά καταστήµατα και ντελίβερι) µε το φόβο της αρρώστιας, του λάθους, της εργοδοσίας. Άλλοι επέλεξαν να ξοδέψουν ποσοστό του µισθού στα ταξί των «µετακινήσεων 6», ώστε να δουν λίγους φίλους ή συγγενείς µετά από την αποξένωση του νέου lockdown.
Ακόµη κι εκεί η κυβέρνηση επέβαλε τον ταξικό φραγµό των κλειστών σταθµών µετρό, αποκλείοντας την ανθρώπινη επαφή πολλών. Ούτε λόγος για να σµίξεις µε τους δικούς σου σε άλλο νοµό, καθώς ούτε τα αναγκαία δικαιολογητικά δεν µπορούν να εµποδίσουν τα προαποφασισµένα πρόστιµα. Μοιάζει πιο εύκολο να βρεθείς σε άλλη χώρα από ό,τι στο διπλανό νοµό. Το απέδειξαν άλλωστε ο Τσιτσιπάς και άλλες διασηµότητες, σωστά; Έτσι κι αλλιώς, σε όποιον περισσεύουν τα χρήµατα για το πρόστιµο µπορεί να ρισκάρει τη βόλτα του. Εµείς όµως πού µπορούµε να πάρουµε αέρα;
Σύµφωνα µε την κυβέρνηση, µετά από σχεδόν δυο µήνες lockdown, αυτό που διακαώς περιµέναµε οι νέοι ήταν τα ψώνια µε click away. Γιατί είχαµε ανάγκη από έναν τρόπο που καταφέρνει να συνδυάσει όλα τα αρνητικά των αγορών µέσω ίντερνετ και των µετακινήσεων σε περίοδο πανδηµίας. Στη λογική του κέρδους, η περίοδος των γιορτών είναι καταναλωτική µανία και γιορτινά περιτυλίγµατα στα δώρα. Για µας όµως είναι οι παραλήπτες των δώρων µας που έχουν σηµασία κι όχι τα δώρα. Είτε οι άνθρωποί µας που δεν είδαµε, είτε εκείνοι οι άνθρωποι που δεν τους επέτρεψαν να δουν οποιονδήποτε γιατί «γιόρτασαν» σε κλειστές δοµές. Ευχηθήκαµε όµως, όλοι και όλες µας µε κάποιον τρόπο σε όποιο µέρος βρεθήκαµε, για την υγεία.
Αυτή η ευχή όµως, όπως και οι γιορτές, δεν είναι για όλους το ίδιο. Γιατί η υγεία των «κάτω» µπορεί να αρρωστήσει τους «πάνω». Τη στιγµή που γράφονται αυτές οι λέξεις, βρισκόµαστε ήδη µια βδοµάδα στο 2021 και όλα δείχνουν ότι θα συνεχίσουµε σε βαθιά νερά, παρά την πώληση ελπίδας σε εικόνες συσκευασίας ξηρού πάγου. Το εµβόλιο παρουσιάζεται ως το θείο δώρο –παρόλο που σε µια ριζικά διαφορετική µορφή κοινωνικής οργάνωσης θα ήταν δεδοµένο– ενώ ο ίδιος ο εµβολιασµός του µεγαλύτερου ποσοστού του πληθυσµού αργεί ακόµη.
Οι ταξικοί διαχωρισµοί των γιορτών ενίσχυσαν την αγανάκτηση της πληττόµενης νεολαίας
Η κυβέρνηση δεν σταµατά να νοµοθετεί εν µέσω πανδηµίας διαµορφώνοντας τις συνθήκες για µετέπειτα, έτσι ώστε να µην µπορούµε να ξεφύγουµε λεπτό. Κοινός παρονοµαστής της νεολαίας και φέτος είναι η ανάγκη µας να ανατρέψουµε τις πολιτικές που µας δολοφονούν είτε µε κορονοϊό είτε µε τη φτώχεια και, τελικά, στο όνοµα της πανδηµίας, µας στερούν οτιδήποτε κάνει τη ζωή µας αξιοβίωτη.
Έχουµε µπροστά µας λοιπόν ένα δίληµµα: να αφήσουµε να εξελίσσεται µια πραγµατικότητα που γνωρίζουµε πως θα καταλήξει χαραµίζοντας λίγη ζωή ακόµη µε ευχές ή να πάρουµε στα χέρια µας το συλλογικό αγώνα ώστε να επιβάλουµε την αντιµετώπιση της υγείας ως αγαθού, της εργασίας ως δικαιώµατος και της διεκδίκησης µιας ζωής µαζί µε τους γύρω µας και όχι στους τέσσερις τοίχους των διαµερισµάτων µας.
