Γιώργος Ζιόβας
Αποχαιρετισμός στο βλοσυρό και δίσεκτο 2020 με ένα ποίημα – επίκληση στον Μπετόβεν, 250 χρόνια από τη γέννησή του.
Πώς χτίζεις αδελφέ μου Λουδοβίκο με φωνές πουλιών
ανέμων βρυχηθμούς
φλοίσβους κυμάτων
τα διάφανά σου αρχιτεκτονήματα!
Πώς κάνεις εκκλησιές να περπατούν
δέντρα να τραγουδούν
αγρίμια να δακρύζουν!
Χτυπούν καμπάνες
τα κωδωνοστάσια ανοιγοκλείνουν τα φτερά τους
ήχο τον ήχο σκάλες κατεβαίνουν απ’τους ουρανούς
ξεχύνονται παιδιά
ψάλλουν μέσα στο φως που ψιχαλίζει
Εσύ που πόνεσες πολύ
διώξε παρακαλώ το θάνατο απ’το μυαλό μας
από το σώμα πάρε την αρρώστια
κι άφησε πάντα ανοιχτές κει πάνω
τις κρήνες του Παράδεισου
