Μέλος ΔΣ σωματείου εργαζομένων στη λειτουργία του μετρό ΣΕΛΜΑ
Οι εργαζόμενοι στο μετρό και τα μέσα μεταφοράς βρίσκονται συχνά στο στόχαστρο κυβέρνησης και ΜΜΕ, που προσπαθούν να τους συκοφαντήσουν, κάτι που έγινε και με τη συμμετοχή τους στην απεργία της περασμένης Πέμπτης. Μιλώντας στο Πριν, ο Παν. Αλεξόπουλος αντιστρέφει την κατηγορία, τονίζοντας πως «η πανδημία αποκάλυψε τη γύμνια του κράτους πρόνοιας, την αδιαφορία και την ανικανότητα των αστικών κυβερνήσεων να εκτιμήσουν την αξία της υγείας και της ζωής».
Συνέντευξη στον Δημήτρη Σταμούλη
▶ Είναι δίκαια και επίκαιρα τα αιτήματα της απεργίας της Πέμπτης ή μήπως σε τέτοιες συνθήκες χρειάζεται συμμόρφωση με τα κυβερνητικά φιρμάνια και σταμάτημα των «συναθροίσεων»;
Είναι αναγκαία. Αυτό που κατάφεραν μέχρι σήμερα τα κυβερνητικά φιρμάνια είναι εκατοντάδες νεκρών, η γιγάντωση της ανεργίας και η απελπισία της φτώχειας. Η πανδημία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με καταστολή και πρόστιμα. Χρειάζεται ένα αξιόπιστο σύστημα υγείας και μια κοινωνική πολιτική. Η πανδημία αποκάλυψε την γύμνια του κράτους πρόνοιας, την αδιαφορία και την ανικανότητα των αστικών κυβερνήσεων να εκτιμήσουν την αξία της υγείας και της ζωής. Αξιοποιούν στο έπακρο τα χειρότερα όπλα του καπιταλισμού, την απειλή της φτώχειας και του εγκλεισμού για να επιβάλλουν τους χειρότερους όρους εκμετάλλευσης και ταπείνωσης. Οι οργανώσεις των εργατών είναι αναγκαίο, οφείλουν να απαντήσουν.
▶ Είστε ένα συνδικάτο που έχει βιώσει την επιστράτευση λόγω απεργίας. Πώς πρέπει να απαντήσει το κίνημα σε τόσο σφοδρή επίθεση του κράτους και των κατασταλτικών δυνάμεων, όπως τη ζήσαμε και στις 17/11;
Νομιζω ότι είναι πάρα πολύ εύστοχη η σύνδεση της απεργίας με την επέτειο του Πολυτεχνείου. Δεν είναι μόνο μια απεργία για εργασιακά αλλά η συνέχεια της προσπάθειας εξόδου του εργατικού κινήματος στον στίβο της κοινωνικής πάλης με αφετηρία το Πολυτεχνείο. Στα δύο αυτά γεγονότα αποτυπώνεται συγκεντρωτικά η αγωνία του εργατικού κινήματος και του λαού να υπερασπιστεί τις δημοκρατικές του κατακτήσεις και τα εργατικά δικαιώματα σε συνθήκες εγκλεισμού που επιβάλλει το αστυνομικό κράτος. Γι’ αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντική για τα εργατικά συμφέροντα η απεργία του Εργατικού Κέντρου Αθήνας. Ασφαλώς όμως το θάρρος δεν αρκεί. Χρειάζεται να εξηγηθεί στους εργαζόμενους η πολιτική κατάσταση και η μέθοδος για την υπέρβασή της. Το φορτίο πέφτει στους ώμους του επαναστατικού υποκειμένου, των εργατικών οργανώσεων και κομμάτων της Αριστεράς. Εν πολλοίς η υποχώρηση του εργατικού κινήματος, η κρίση στην οποία έχει περιπέσει όλη η κοινωνία μεταφράζεται σε κρίση ηγεσίας. Ο λαός θα καταφέρει να σώσει τον λαό διαμέσου μιας πραγματικής Αριστεράς.
▶ Οι αστικές συγκοινωνίες με τους συνωστισμούς επιβατών συμβάλλουν ως εστίες μετάδοσης του κορονοϊού;
Οπωσδήποτε και συμβάλλουν στην εξάπλωση των κρουσμάτων και τη νόσου. Ο αντίθετος ισχυρισμός θα ερχόταν σε αντίθεση με κάθε επιστημονικό δεδομένο. Παραμένουν εστίες μόλυνσης παρά τα μέτρα που έχουν ληφθεί, τα οποία εξακολουθούν να κινούνται στο επίπεδο απλής έκκλησης προς το επιβατικό κοινό για την αποφυγή συνωστισμού. Ενέργειες όπως νεφώσεις, απολυμάνσεις σε σταθμούς και συρμούς έχουν αποτέλεσμα μέχρι την είσοδο του πρώτου κύματος επιβατών. Στη συνέχεια ο συνωστισμός σε αποβάθρες και συρμούς απλώς τα ακυρώνει.
▶ Ποια κατάσταση επικρατεί ειδικά στο μετρό; Γιατί τα δρομολόγια δεν πυκνώνουν με τίποτα; Τι ελλείψεις υπάρχουν;
Τα δρομολόγια δεν γίνεται να πυκνώσουν. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος έμπειρος σιδηροδρομικός για να κατανοήσει ότι στο μήκος των γραμμών που είναι συγκεκριμένο και κρατώντας τις απαραίτητες αποστάσεις ασφαλείας μεταξύ συρμών είναι συγκεκριμένος και ο αριθμός συρμών που μπορούν να τρέξουν. Στη γραμμή 2, για παράδειγμα, μπορούν να τρέξουν δεκάξι τρένα. Στην γραμμή 3, τρέχουν μέχρι εικοσιδύο. Δεν χωράνε άλλα δρομολόγια και παρά τα προβλήματα απο ελλείψεις ανταλλακτικών, παρά και τις προσπάθειες των εργαζόμενων, το δίκτυο τουλάχιστον στην περίοδο του κορονοϊού, πλην εξαιρέσεων, ήταν πλήρες συρμών. Η συστηματική προπαγάνδα από μέρους των μέσων ενημέρωσης πάνω στην έλλειψη συρμών αποσκοπεί στην κάλυψη των χειρισμών της κυβέρνησης, που δυστυχώς «δεν μπορεί να γεννήσει τρένα και λεωφορεία». Λύση θα ήταν μια διαφορετική αποκεντρωμένη οργάνωση στη βάση της δημιουργίας ανθρώπινων πόλεων, αντί των σημερινών εκτρωμάτων. Αλλά αυτό απαιτεί σχεδιασμό των πόλεων στη βάση των ανθρώπινων αναγκών και όχι του κέρδους. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι εικόνες του συνωστισμού αξιοποιήθηκαν από την κυβέρνηση για να προωθήσει τις πολιτικές ιδιωτικοποιήσεων, παραχωρώντας γραμμές στα ΚΤΕΛ, για παράδειγμα, που δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα.
Oι εικόνες συνωστισμού αξιοποιήθηκαν για να προωθηθούν οι ιδιωτικοποιήσεις μέσω των ΚΤΕΛ, οι οποίες δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα
▶ Η κυβέρνηση δείχνει διάθεση να ξεμπερδεύει με όποια ιστορική κατάκτηση έχει απομείνει όρθια στα εργασιακά δικαιώματα και τις ελευθερίες. Παρουσιάζεται ως αποφασισμένη και παντοδύναμη. Πώς το μαχόμενο ταξικό κίνημα μπορεί να ανατρέψει τις επιλογές της;
Η εργατική τάξη είναι ‘καταδικασμένη’ να αγωνίζεται. Αυτό είναι το πεπρωμένο της. Το ζήτημα είναι να νικήσει. Ανέφερα και πιό πάνω ότι η κρίση όλης της κοινωνίας σήμερα ανάγεται τελικά σε κρίση ηγεσίας της εργατικής τάξης. Το κλειδί βρίσκεται στα χέρια των οργανώσεων της Αριστεράς και εξαρτάται από τον τρόπο που θα το χρησιμοποιήσουν. Η συνδικαλιστική δράση, αναγκαία ασφαλώς και απαραίτητη, βρίσκει τα όριά της στα συντεχνιακά αιτήματα των κλάδων. Για να ανατραπεί η κατάσταση όμως χρειάζεται στατηγικός σχεδιασμός και σ΄ αυτό το ρόλο τα συνδικάτα ως πρωτόλειες οργανώσεις αδυνατούν να ανταποκριθούν.
▶ Για τη στάση της ΓΣΕΕ και γενικότερα του καθεστωτικού συνδικαλισμού τι γνώμη έχεις; Είναι αναγκαίο και ρεαλιστικό ένα άλλο κέντρο αγώνα;
Το γεγονός ότι η ΓΣΕΕ πέρασε στο στρατόπεδο του καθεστωτικού συνδικαλισμού από μόνο του επιβάλλει την αναγκαιότητα ενός άλλου κέντρου αγώνα. Με βάση τις διαδικασίες της εργατικής δημοκρατίας και πρόγραμμα με βάση τις πραγματικές ανάγκες των εργαζόμενων. Ξεκινώντας με την αναγέννηση των πρωτοβάθμιων σωματείων που δεν μπορεί να γίνει παρά με την μεγαλύτερη δημοκρατία και συμμετοχή στους χώρους δουλειάς.
