Μάκης Γεωργιάδης
Η ζωή τα έφερε έτσι που ο Γιώργος δεν είναι ανάμεσα μας, με τη φυσική του παρουσία, σε μία αντικειμενικά σημαντική στιγμή για το Πριν. Τα ορόσημα είναι εδώ, όπως τώρα τα 1.500 φύλλα της εφημερίδας μας και διατηρούν πάντα την ουσία και τη σημασία τους. Είναι ένας παράξενος καιρός, που άλλος θα έλεγε ότι είναι συγκλονιστικά λίγος ο χρόνος που μας άφησε ο Γιώργος Δελαστίκ, άλλος θα έλεγε πως ο χρόνος αυτός είναι απελπιστικά πολύς. Σε αυτές τις πρωτόγνωρες εποχές το μεγάλο στοίχημα είναι το Πριν να είναι πριν τα γεγονότα. Να είναι μπροστά. Να είναι στην πρωτοπορία.
Αυτό τον δρόμο τον άνοιξε ο θεμελιωτής του Πριν. Ο εμπνευστής και κεντρικός στυλοβάτης ενός πρωτόγνωρου και ρηξικέλευθου δημοσιογραφικού εγχειρήματος στον χώρο της επαναστατικής Αριστεράς. Τον καιρό που άλλαζαν τα ανεμολόγια και οι ορίζοντες, ο Γιώργος χάραξε έναν δρόμο κόντρα στο ρεύμα. Σε αυτό πιστεύω πως πρέπει να επικεντρωθεί η αναφορά σε έναν διευθυντή, για να παραφράσω τον Καζαντζάκη.
Ο Γιώργος Δελαστίκ αντλούσε τη θεματολογία του, όπως και της εφημερίδας, από τον κόσμο των καταπιεσμένων. Σχεδόν τρεις δεκαετίες διευθυντής, στην αρχή του περιοδικού και κατόπιν της εφημερίδας, υπηρέτησε με πάθος και ζηλευτή προσήλωση την υπόθεση της εργατικής τάξης και την απελευθερωτική προοπτική. Η αλήθεια είναι ότι ο Γιώργος δεν έχει ανάγκη από αγιογραφίες. Ούτε η δική μας Αριστερά θα πρέπει να μπαίνει σε τέτοιου είδους νοητικές διαδικασίες. Όπως ο Γιώργος και συνολικά το ρεύμα της ανυπακοής του 1989 ισορρόπησε ακροβατώντας στη ρωγμή της Ιστορίας, έτσι η εφημερίδα θα πρέπει να συνεχίσει στους καιρούς της θύελλας. Αυτό που έχει ανάγκη όχι μόνο η κομμουνιστική Αριστερά αλλά συνολικά ο κόσμος και η εποχή μας, είναι το παράδειγμα του Προμηθέα. Όχι από μια οπτική αφ’ υψηλού και εξ αποκαλύψεως αλλά από τη σκοπιά ενός ταπεινού και σεμνού γίγαντα που είναι σάρκα από τη σάρκα των κολασμένων τούτης της γης, έτοιμος να συγκρουστεί, να παλέψει και να θυσιαστεί. Αυτό το πρότυπο προσέγγιζε, αυτό ήταν ο Γιώργος.
Όσοι συνεχίζουμε στα δημοσιογραφικά του χνάρια και στην εφημερίδα που φέρει ανεξίτηλη τη σφραγίδα του, υπήρξαμε στον έναν ή τον άλλον βαθμό μαθητές του και αυτό πραγματικά δεν περιγράφεται με λόγια. Αυτή η σφραγίδα του συντρόφου διευθυντή θα παραμείνει όσες σελίδες του Πριν κι αν γυρίσουν. Θα είναι ανεξίτηλη και συμπαραστάτης όλων εκείνων που προσπαθούν να αντλήσουν δύναμη από το δίκιο τους, απέναντι σε όλους εκείνους που με τη δύναμή τους επιβάλλουν το δίκιο, όπως με έναν τρόπο θα έλεγε ο σουμπ-κομαντάντε Μάρκος.
