Γιώργος Τζίμας
Εκατομμύρια γυναίκες της νέας γενιάς παγκοσμίως σηκώνουν στις πλάτες τους μάχες με πολλαπλούς εχθρούς. Όλο και περισσότερες κατεβαίνουν στους δρόμους, διαδηλώνουν, απεργούν. Κοντράρουν τις πολιτικές φτώχειας, αρνούνται τις έμφυλες ανισότητες, υψώνουν συλλογικά το ανάστημά τους σε κάθε μορφή βίας και καταστολής διεκδικώντας τα δικαιώματα και το μέλλον που το σύστημα τσακίζει. Με αφορμή τις απεργιακές κινητοποιήσεις της 26ης Νοέμβρη, πέντε νέες εργαζόμενες στέλνουν το δικό τους μήνυμα ανυπακοής.
Νεφέλη Μηνακάκη, Γιατρός
Στις 26 Νοέμβρη επέλεξα να απεργήσω. Ως υγειονομικός, βιώνω και εγώ την απίστευτη έλλειψη υποδομών, προσωπικού και μέτρων προστασίας που καταλήγει απόλυτα επικίνδυνη και για εμάς ως υγειονομικούς και για τους ίδιους τους ασθενείς. Είναι τελείως αντιφατικό με όλες αυτές τις ελλείψεις, η κυβέρνηση να μην επιτάσσει τώρα τις ιδιωτικές κλινικές, να μην προσλαμβάνει μόνιμο προσωπικό και να μειώνει τη χρηματοδότηση της υγείας! Η απεργία αυτή βέβαια, μια μέρα μετά από την Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, που η κυβέρνηση επέλεξε να συλλάβει φεμινίστριες στο δρόμο, με κινητοποιεί ακόμα περισσότερο γιατί όλες μας, μέσα και έξω από τους χώρους εργασίας μας, βιώνουμε τις έμφυλες διακρίσεις, την καταπίεση και συχνά την παρενόχληση και τη βία.
Χριστίνη Δέση Λουκά Μισθωτή Μηχανικός
(προσαχθείσα στις 25 Νοέμβρη)
Συμμετείχα στην απεργία γιατί θέλω να διαμαρτυρηθώ για όλα αυτά που συμβαίνουν. Η γενιά μας δεν είναι διατεθειμένη να ανεχτεί άλλο αυτή την κατάσταση με την απλήρωτη ή κακοπληρωμένη δουλειά και τις εξαντλητικές υπερωρίες, με τον κίνδυνο να χάσουμε τους δικούς μας ανθρώπους επειδή δε δίνουν χρήματα στο ΕΣΥ, με την καταστολή που έχει γίνει καθημερινότητα και θυμίζει άλλες εποχές. Οι συλλήψεις και προσαγωγές που δεχτήκαμε γυναίκες στις 25 Νοέμβρη δε μας τρομοκρατούν. Στον εργασιακό μου χώρο (εργοτάξιο) οι παρενοχλητικές συμπεριφορές και η υποτιμητική στάση προς τις νέες μηχανικούς είναι σχεδόν κανόνας. Να βάλουμε τέλος σε όλα αυτά. Σε κάθε προσπάθεια επίθεσης στα δικαιώματά μας θα είμαστε εκεί, μέσα από τα σωματεία μας.
Δήμητρα Τάσσου, Νηπιαγωγός Ειδικής Αγωγής
Η απεργία της Πέμπτης ήταν από τις πιο ουσιαστικές της τελευταίας περιόδου. Εγώ απήργησα μαζί με άλλες νέες και νέους εργαζόμενους γιατί η οργή μας για αυτό που ζούμε εμείς και χιλιάδες κόσμου γύρω μας φουντώνει. Η κυβέρνηση δεν έδωσε ούτε ευρώ για την παιδεία, έκλεισε τα σχολεία εν μια νυκτί, φέρνοντας το φιάσκο της «τηλεκπαίδευσης», στερώντας από τα παιδιά μια ομαλή, ασφαλή, πολύπλευρη και ζωντανή εκπαίδευση, ενώ η υγεία μας χτυπιέται καθημερινά από τις αντιλαϊκές πολιτικές της. Σαν εκπαιδευτικός διεκδικώ δημόσια και δωρεάν παιδεία και υγεία και να κρατηθεί ζωντανή κάθε συλλογική διαδικασία στους χώρους δουλειάς.
Μικαέλα Κούρλα, Εργαζόμενη στον επισιτισμό
Αλήθεια, ποια νέα σήμερα δεν έχει λόγο να συμμετέχει στις απεργιακές κινητοποιήσεις; Μετά το δεύτερο lockdown, μετά τις τραγικές εικόνες νοσοκομείων και Μέσων Μαζικής Μεταφοράς που εξευτελίζουν την ανθρώπινη ζωή, μετά τα ψίχουλα των 534 ευρώ (που, ναι, για πολλές από εμάς ξεπερνούν τον μισθό μας αλλά και πάλι είναι ψίχουλα) και τις απανωτές αναστολές εργασίας (εδώ να τονίσω πως δεν είμαστε χαρούμενες για αυτό, δεν θέλουμε και ούτε είμαστε η γενιά των τεμπέληδων) αν θέλουμε να ζήσουμε πρέπει να αγωνιστούμε! Μετά το όργιο καταστολής που προηγήθηκε στις 17 Νοέμβρη, αλλά και στις 25 Νοέμβρη σε πλήθος γυναικών αγωνιστριών, δεν πρέπει να φοβηθούμε, αλλά να αγωνιστούμε!
Δανάη Πετάση, Μισθωτή Μηχανικός
Η καθημερινότητα που διαμορφώνεται για μια νέα εργαζόμενη, μπορεί να χαρακτηριστεί από μια λέξη: ασφυξία. Το «σπίτι-δουλειά-σπίτι», από μόνο του δεν προσομοιάζει μια αξιοβίωτη καθημερινότητα, όμως αποκτά ακόμα πιο μαύρη χροιά, όταν το σπίτι δεν είναι ασφαλές, όπως μας το παρουσιάζουν, όταν η δουλειά είναι στην πραγματικότητα μια συνεχής προσπάθεια επιβίωσης στην εργασιακή ζούγκλα. Η απεργία της 26ης Νοέμβρη αποτέλεσε ακριβώς ένα ρήγμα στην παραπάνω «κανονικότητα». Η καταστολή που βιώσαμε την 17η Νοέμβρη μας πείσμωσε ακόμα παραπάνω, οπότε το να απεργήσω και να κατέβω στο δρόμο ήταν για μένα μονόδρομος. Ένας τρόπος να πάρουμε συλλογικά μια «ανάσα» και να συνεχίσουμε.
Προσαγωγές και βία κατά φεμινιστριών-ακτιβιστριών-ών την Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών
Να βάλει «στον γύψο» (και) το φεμινιστικό κίνημα επιχείρησε την Τετάρτη, ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, η ΕΛΑΣ. Όλα άρχισαν στις 4 μ.μ., όταν αγωνίστριες της “Συνέλευσης για την 8 Μάρτη” άνοιξε πανό με σύνθημα «Σπάσε τη σιωπή» στην πλατεία Συντάγματος, τηρώντας τα μέτρα ασφαλείας για τον κορονοϊό. Μέσα σε λίγα λεπτά περικυκλώθηκαν από αστυνομικές δυνάμεις και προσήχθησαν στο ΑΤ Συντάγματος. Άλλα δέκα άτομα έμειναν στην πλατεία περικυκλωμένα από περίπου 30 αστυνομικούς. Λίγα λεπτά αργότερα, πέριξ του Συντάγματος, ομάδες της ΔΙΑΣ σταμάτησαν για έλεγχο άτομα εργατικών και φεμινιστικών συλλογικοτήτων που πέταξαν τρικάκια ενάντια στην έμφυλη βία. Ο έλεγχος μετατράπηκε επίσης σε προσαγωγή. Εν τέλει οι εννιά αρχικές προσαγωγές μετατράπηκαν σε συλλήψεις (μεταξύ αυτών μέλη ΔΕΑ, ΑΡΑΝ, Συνάντηση), ενώ συνελήφθησαν και δύο μέλη του ΝΑΡ από τη δεύτερη ομάδα, με την κατηγορία της παραβίασης των μέτρων προστασίας για τη μη εξάπλωση του κορονοϊού. Σε πολλές-ους επιβλήθηκε και πρόστιμο 300 ευρώ.
Γ.Μ.
«Κενό γράμμα η συγνώμη Χρυσοχοΐδη, εάν δεν αποσυρθούν πρόστιμα και κατηγορίες»
Καταγγελία για την καταστολή των φεμινιστικών κινητοποιήσεων την 25η Νοέμβρη
