του Γιώργου Ζιόβα
(Σκίτσο του Βασίλη Παπαγεωργίου)
Όταν αντίκρισε νεκρό το Βελουχιώτη
σήκωσε ο Αχελώος τη βρεγμένη κεφαλή του και τραγούδησε
Την ώρα εκείνη έπεσε σκοτάδι που κρατάει μέχρι σήμερα
Όμως οι άνθρωποι δε ζουν μονάχα με τροφή
κάτω απ’ αυτή την άσφαλτο κυλούν ακόμα αρχαία ποτάμια
βλαστάρια ξεμυτίζουν από τις χαραματιές της γης
κάτω απ’ το δέρμα μου το αίμα δεν αντέχει άλλο να κρυώνει
απ’ τον χειμώνα του καιρού
θέλω μέσα σε τούτη την πολύβουη ερημιά
μία λυτρωτική φωτιά ν’ ανάψω
