Απεργιακή απειθαρχία στο «κλείδωμα» των δικαιωμάτων

Δημήτρης Σταμούλης

Ποιοι θα φαντάζονταν στην κυβέρνηση ότι μετά το πρωτοφανές κατασταλτικό όργιο ανήμερα του Πολυτεχνείου, η πανελλαδική απεργία της Πέμπτης θα πραγματοποιούνταν και η συγκέντρωση σε υπουργείο Εργασίας και Κοραή θα κατάφερνε να συσπειρώσει εκατοντάδες απεργούς που αψήφησαν το πρωτόγνωρο καθεστώς τρομοκρατίας, απαγορεύσεων και απειλών για πρόστιμα. Μέρες πριν, η απεργία είχε «θαφτεί» από τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Την «θυμήθηκαν» την παραμονή, διαμηνύοντας απειλητικά ότι «οι συγκεντρώσεις για οποιονδήποτε λόγο θεωρούνται μη σύννομες με τα μέτρα προστασίας κατά του κορονοϊού», ενώ κάποια από αυτά προϊδέαζαν ότι επίκειται… μεταμεσονύχτιο ΦΕΚ απαγόρευσης α λα Πολυτεχνείο.

Ωστόσο η απεργία έγινε και μάλιστα χωρίς το… παράρτημα του ΣΕΒ και της κυβέρνησης, την ΓΣΕΕ, που έστελνε στο κυβερνητικό… γραμματοκιβώτιο επιστολή για το δώρο Χριστουγέννων! Την επέβαλαν τουλάχιστον 22 Εργατικά Κέντρα και 50 ομοσπονδίες, και εκατοντάδες πρωτοβάθμια σωματεία. Στα λιμάνια ήταν τα σωματεία –κι όχι η εφοπλιστική ΠΝΟ– που με επιτυχία περιφρούρησαν την απεργία και κανένα πλοίο δεν κινήθηκε σε Πειραιά, Πάτρα, Ραφήνα, Λαύριο, Κέρκυρα, Κυλλήνη κ.α. Στο μετρό, το σωματείο ΣΕΛΜΑ απέτρεψε την εγκληματική απεργοσπασία που επιχειρήθηκε να εκδηλωθεί στη γραμμή 3, και εν τέλει κανένας συρμός του μετρό δεν κύλησε στις ράγες. Στα λεωφορεία, μπορεί οι απεργοσπαστικές καθεστωτικές παρατάξεις να έκαναν «αγώνα» για να μη ληφθεί απεργιακή απόφαση, αλλά τελικά πολλοί εργαζόμενοι τούς γύρισαν την πλάτη και απέργησαν. Σε πολλά νοσοκομεία έγιναν συγκεντρώσεις στις πύλες. Σε χώρους του ιδιωτικού τομέα έγιναν περιφρουρήσεις, ρολά κατέβηκαν και σε μεγάλες βιομηχανίες. Σε άλλους κλάδους, όπως εκπαίδευση ή ΟΤΑ, τα ποσοστά ήταν περιορισμένα, όπως και στη συνδικαλιστική «άβυσσο» του ιδιωτικού τομέα των χιλιάδων αναστολών συμβάσεων, της τηλεργασίας, των εργοδοτικών εκβιασμών, προβλήματα που πρέπει το ταξικό κίνημα να προσεγγίσει και να απαντήσει.

Στην Αθήνα η απεργιακή συγκέντρωση συσπείρωσε ένα ευρύ αγωνιστικό δυναμικό και εκατοντάδες εργαζόμενους που παρά την ασφυκτική αστυνομοκρατία, τις κλούβες και τις αύρες που επιστράτευσε η ΕΛΑΣ, κατάφερε να διαδηλώσει. Μέσα σε λίγα λεπτά, πλήθος πανό σωματείων ξεδιπλώθηκαν, εργαζόμενοι με μάσκες και αποστάσεις συγκεντρώθηκαν και με συνθήματα διαμήνυσαν στην κυβέρνηση να μη διανοηθεί να κατεβάσει το τερατούργημα Βρούτση με στόχο να καταργήσει το 8ωρο, να επιβάλει απλήρωτες υπερωρίες και να διαλύσει τα σωματεία και το δικαίωμα της απεργίας. Ακολούθησε πορεία προς τα Χαυτεία, όπου και οι διαδηλωτές αποχώρησαν.
Μαχητικές απεργιακές συγκεντρώσεις έγιναν και σε άλλες πόλεις. Στη Θεσσαλονίκη συγκέντρωση σωματείων, κινήσεων και οργανώσεων όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έγινε στην πύλη του Ιπποκράτειου νοσοκομείου. Στα Γιάννενα εξαπολύθηκε νέο αστυνομικό πογκρόμ κατά εργαζομένων και συνδικαλιστών που έκαναν περιφρουρήσεις, αρχικά με προσαγωγές μελών του ΠΑΜΕ, αλλά και πολιτών στο κέντρο της πόλης, και στη συνέχεια με συλλήψεις ακόμα και ξυλοδαρμούς αγωνιστών. Ωστόσο πορεία έγινε στο κέντρο της πόλης, με συμμετοχή σωματείων, παρατάξεων και πολιτικών οργανώσεων. Συγκεντρώσεις με τη συμμετοχή δυνάμεων του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έγιναν σε Ηράκλειο, Χανιά, Ρέθυμνο, Πάτρα, Πρέβεζα, Ηγουμενίτσα, Λέσβο κ.α.

Η κινητοποίηση στο δρόμο χιλιάδων εργαζομένων και νεολαίας δεν ήταν μια «συμβολική» αλλά μια πραγματική αγωνιστική απάντηση που οργανώθηκε και προετοιμάστηκε μέρες πριν, από ταξικά πρωτοβάθμια σωματεία σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, από εργατικά σχήματα και συλλογικότητες, μέσα από συσκέψεις και διεργασίες ενότητας και συσπείρωσης ταξικών εργατικών δυνάμεων. Με σταθερή τη βούληση να σπάσει η κρατική τρομοκρατία, να ξαναβγεί ο κόσμος της δουλειάς και τα εργατικά συμφέροντα στο προσκήνιο. Αυτό το «πείσμα» της ταξικής πτέρυγας που έθεσε εξαρχής το ζήτημα απεργιακής απάντησης στο έκτρωμα Βρούτση και που προασπίστηκε την αποφασισμένη απεργία ως το τέλος, παρά τις λυσσώδεις προσπάθειες των κυβερνητικών και εργοδοτικών παρατάξεων να την «σπάσουν», ήταν που μέτρησε καθοριστικά στην επιτυχημένη κινητοποίηση της Πέμπτης.
Όμως μέτρησε και κάτι άλλο: Η πολιτική απειθαρχία και η σκληρή μάχη που δόθηκε ενάντια στην κυβερνητική απαγόρευση της πορείας του Πολυτεχνείου. Μέσα απ τη μάχη εκείνη, οι πρωτοπόρες δυνάμεις του κινήματος, με σημαντική τη συμβολή του ΝΑΡ, της νΚΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλων δυνάμεων της μαχόμενης και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, έσπασαν την απαγόρευση, έπληξαν σημαντικά την κυβέρνηση, αποκάλυψαν την υποκρισία της και σε κάποιο βαθμό την απονομιμοποίησαν σε πλατιά τμήματα του λαού. Φάνηκε πως κυβέρνηση και αστικό κατεστημένο δεν «παίζουν μπάλα» μόνοι τους, ότι έχουν αντίπαλο! Και βέβαια αυτός δεν είναι η άθλια συναινετική γραμμή που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ένα σημαντικό κοινωνικό δυναμικό που όχι μόνο τολμά να «ξεμυτά» στα lockdown τους, αλλά βγαίνει θαρρετά, διαδηλώνει, απεργεί, κόντρα και ενάντια στο κλίμα καταστολής και φόβου.

Κρίσιμο ρόλο έπαιξε το «πείσμα» της ταξικής πτέρυγας να γίνουν απεργία  και συγκεντρώσεις

Πραγματικό πρόβλημα στην κυβέρνηση και το σύστημα δεν δημιουργούν οι «συμβολικές» παρεμβάσεις και οι «παραστάσεις των ΔΣ», που κατά κόρον υιοθέτησαν την Πέμπτη οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, ειδικά στην περιφέρεια. Αλλά ο πραγματικός αγώνας, η ανυπακοή στις επιταγές τους. Και αυτό φάνηκε και στο Πολυτεχνείο, όπου δυνάμεις και του ΚΚΕ βρέθηκαν στο δρόμο και στο στόχαστρο της καταστολής. Θα κλιμακωθεί αυτή η επιλογή στους επερχόμενους αγώνες ή θα υπάρξει αναδίπλωση σε ό,τι «επιτρέπεται»;