Η καινούργια ταινία του Τσάρλι Κάουφμαν (Eternal Sunshine of the Spotless Mind) είναι ένα αταξινόμητο έργο με πλήθος υπαρξιακών και ψυχαναλυτικών αναφορών. Ένα νεαρό ζευγάρι οδηγεί εν μέσω χιονοθύελλας προκειμένου η Λούσι να γνωρίσει τους γονείς του Τζέικ. Εκείνη μονολογώντας λέει τον τίτλο της ταινίας «Σκέφτομαι να δώσω ένα τέλος» (I’m thinking of ending things”), το οποίο ερμηνεύεται διπλά είτε εννοώντας τον χωρισμό ή την αυτοκτονία.
Στην πραγματικότητα, ενώ ο θεατής ακολουθεί τη Λούσι, όλη η ταινία περιστρέφεται γύρω από τον Τζέικ. Η χιονοθύελλα, το σπίτι των γονιών, οι σινεφίλ ατάκες και τα φιλοσοφικά αποφθέγματα ανασύρονται από το ασυνείδητο του Τζέικ δημιουργώντας ένα χαoτικό περιβάλλον που μπορεί να κουράσει και να συγχύσει το θεατή. Έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεται ο σκηνοθέτης τα υπαρξιακά αδιέξοδα, ωστόσο οι φιλόδοξες προθέσεις και η πρόθεση εντυπωσιασμού ενός σινεφίλ κοινού λειτουργεί σε αρκετά σημεία ανασταλτικά ως προς το τελικό αποτέλεσμα. Ο υπαρξιακός τρόμος, η ματαίωση των προσδοκιών και το αναπόφευκτο του θανάτου αποτελούν τα κύρια μοτίβα της ταινίας. Σε συνδυασμό με μια κατατονική χρωματική παλέτα και μια εξαιρετική διεύθυνση φωτογραφίας, η μοναξιά του Τζέικ μπροστά στο τέλος μετατρέπεται με μια κυνικότητα σε ένα αστείρευτο ρομαντισμό. Εκεί είναι που η μετα-αφήγηση συναντά την Κοινωνία του θεάματος του Γκι Ντεμπόρ, τη ρομαντική ποίηση του Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ και το σινεμά του Τζον Κασσαβέτη. Μπορεί η οπτική του Τσάρλι Κάουφμαν να μοιάζει παράταιρη στο ευρύ κοινό του Netflix αλλά είναι σίγουρα αξιοθαύμαστη.
Έφη Καραχάλιου
