ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
Με ελαφρολαϊκό άσμα, κατάλληλο για θερινό σινεμά, μοιάζει η νέα ταινία (Αργεντινο-ισπανική παραγωγή) του σκηνοθέτη Σεμπαστιάν Μπορενζτάιν (Η Αγελάδα που έπεσε από τον ουρανό, Ο πιλότος), με πολύ καλό καστ και τους Ρικάρντο Νταρίν, Λουίς Μπραντόνι και Ρίτα Κορτέζε στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Η ταινία Ηρωικά χαμένοι (La Odisea de los Giles – Η Οδύσσεια των Ανόητων) εκτυλίσσεται σε μια πολύ σημαδιακή χρονιά για την Αργεντινή, το 2001, όταν η κρίση χρέους και το τραπεζικό κραχ (κολαρίτο) λεηλάτησε τις οικονομίες των λαϊκών και μικρομεσαίων στρωμάτων και οδήγησε σε μια βαθιά εξέγερση (Αργεντινάζο). Στην ταινία μια ομάδα ακριβώς αυτών των στρωμάτων σε ένα χωριό αποφασίζει λίγο καιρό πριν το κραχ να δημιουργήσει ένα συνεταιρισμό για να επαναλειτουργήσει μια παλιά μονάδα αποθήκευσης σιταριού και να δώσει θέσεις εργασίας και ζωή στον τόπο. Εμπιστεύονται τις οικονομίες τους, που είχαν μετατραπεί σε κεφάλαιο για το συνεταιρισμό, στην τράπεζα, για να τις δουν να λεηλατούνται όχι μόνο από το σύστημα, αλλά και από επιτήδειους μεγαλοαπατεώνες με γραβάτα.
Μετά από προσωπικές τραγωδίες και κάτω από ορισμένες συγκυρίες συλλαμβάνουν ένα σχέδιο για να πάρουν τα λεφτά τους πίσω, μετατρεπόμενοι σε «συμμορία» από λούζερ που θα επιχειρήσει να κλέψει τους κλέφτες. Η σύνθεση της ομάδας είναι «όλα τα λεφτά» του σεναρίου, καθώς συνυπάρχουν γραφικές φιγούρες με μεσόκοπους βιοπαλαιστές, ένας οπαδός του Περόν και ένας ηλικιωμένος αναρχικός, καθώς και χαρακτηριστικά ανόητοι. Στο Ηρωικά Χαμένοι, οι ρυθμοί είναι συχνά αργοί στην καθημερινότητα, ταιριαστοί στους ρυθμούς της επαρχίας, η κάμερα επικεντρώνει στα πρόσωπα. Ορισμένα πλάνα, όπως και η μουσική (με σπονδή στον Ένιο Μορικόνε) παραπέμπει σε αργεντίνικο γουέστερν. Οι ρυθμοί επιταχύνονται όταν μπαίνει μπροστά το μεγάλο κόλπο, που μοιάζει με αγροτική εκδοχή του Πώς να Κλέψετε Ένα Εκατομμύριο Δολάρια (η ταινία του Γουίλιαμ Γουάιλερ δίνει εξάλλου την ιδέα στην ομάδα).
Στο Ηρωικά Χαμένοι δεν θα δείτε σχεδόν τίποτα από όσα σημάδεψαν την Αργεντινή την κρίσιμη εκείνη χρονιά, παρά μόνο σαν απόηχο (συχνά μόνο τηλεοπτικό). Πολλές πλευρές είναι κραυγαλέες απλοϊκές (π.χ. οι απατεώνες των τραπεζών), η διάθεση «εθνικοενωτική» (ακόμα και η τοπική μικρή αστική τάξη, που έχει μια εταιρεία μεταφορών συνεισφέρει απλόχερα στο σχέδιο), ο Μπακούνιν χρησιμοποιείται μάλλον σαν «σος» ή για light κοινωνικά μηνύματα, αλλά τελικά αυτό που μένει είναι η τρυφερότητα του φακού για το φτωχό λαϊκό κόσμο και το πως οι «από κάτω» μπορούν αν οργανωθούν να νικήσουν. Αν γυρίσει ο τροχός, θα… κερδίσει και ο φτωχός.
Το Ηρωικά Χαμένοι μοιάζει με ταινία καλών προθέσεων και διαθέσεων, που βλέπεται ευχάριστα στους θερινούς κινηματογράφους.
