Παναγιώτης Ξοπλίδης
Η φλόγα της εξέγερσης στις αμερικάνικες μεγαλουπόλεις μεταδόθηκε με ταχύτητα σε ολόκληρο τον πλανήτη, δίνοντας ανάσα –έστω και προσωρινή– σε εκατομμύρια καταπιεσμένους. Αν και σε πολλές χώρες παραμένουν σε ισχύ αυστηρά περιοριστικά μέτρα λόγω της πανδημίας, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν σε πολλές πόλεις, σπάζοντας και το κλίμα φόβου και «αναστολής» του κινήματος και των λαϊκών διεκδικήσεων. Περίπου 40.000 κατέβηκαν στους δρόμους στο Παρίσι, αψηφώντας την απαγόρευση και ζητώντας δικαίωση και για τον Ανταμά Τραορέ, ο οποίος είχε βρει τον θάνατο σε παρόμοιες συνθήκες με τον Φλόιντ το 2016. Τα παρισινά προάστια βρίσκονται, άλλωστε, σε διαρκή κατάσταση αναταραχής καθώς η φτώχεια και ο αποκλεισμός, έχουν ενταθεί ακόμα περισσότερο λόγω και της πανδημίας. Στο Λονδίνο, επίσης, δεκάδες χιλιάδες κατέβηκαν στους δρόμους, καθώς και στην Αγγλία οι στατιστικές δείχνουν ότι οι εθνικές μειονότητες έχουν πολλαπλάσια ποσοστά κρουσμάτων και θανάτων από τον νέο κορονοϊό.
Μαζικές διαδηλώσεις έγιναν και σε πόλεις, όπως το Άμστερνταμ (10.000 διαδηλωτές) και το Δουβλίνο (5.000). Ήταν οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις που έχουν γίνει σε αυτές τις πόλεις εδώ και αρκετά χρόνια, αναδεικνύοντας τη συσσωρευμένη λαϊκή δυσαρέσκεια, ακόμα και σε χώρες που εμφανίζονται ως παραδείγματα διαχείρισης τόσο της οικονομικής κρίσης όσο και της υγειονομικής. Πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε, επίσης, στο Βερολίνο, την Κοπεγχάγη, αλλά και στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας και στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας. Μαζικές διαδηλώσεις πραγματοποιούνται και στη Βραζιλία, συνδυάζοντας την αλληλεγγύη στους εξεγερμένους στις ΗΠΑ με το αίτημα παραίτησης του Μπολσονάρου. Το σύνθημά τους είναι «είμαστε το 70%», λόγω της κυνικής δήλωσης του προέδρου της χώρας ότι «ο ιός θα πλήξει το 70% του πληθυσμού», αφήνοντας στο έλεος της πανδημίας τους φτωχούς στις φαβέλες.
Η εξέγερση δείχνει να μετατρέπεται, λοιπόν, σε ένα παγκόσμιο πολιτικό γεγονός που αλλάζει τους συσχετισμούς. μόλις λίγες εβδομάδες πριν, στους δρόμους κατέβαιναν μόνο οι οπαδοί του Τραμπ και ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη, διεκδικώντας την «επανεκκίνηση της οικονομίας» σε συνεργασία με μεγαλοεργοδότες και μερίδα του κεφαλαίου. Ας πεθάνουν οι φτωχοί, οι ευπαθείς κι οι απροστάτευτοι και ας δουλέψει η οικονομία, ο στρατός κι η αστυνομία — αυτή είναι η λογική όχι μόνο των ακροδεξιών, αλλά και του κεφαλαίου. Όμως το παγκόσμιο κύμα διαδηλώσεων δείχνει ότι οι λαοί δεν θα μείνουν πλέον απαθείς και τρομαγμένοι. Ήδη, πριν την πανδημία, μια εποχή εξεγέρσεων είχε ξεκινήσει (Χιλή, Εκουαδόρ, Λίβανος, Γαλλία κ.α.). Τώρα, ένας νέος κύκλος αγώνων έχει αρχίσει σε όλο τον κόσμο, καθώς οι λαοί δεν μπορούν να αναπνεύσουν όσο κυριαρχεί το σύστημα της εκμετάλλευσης.
