Μπάμπης Συριόπουλος
Είναι αυτονόητο ότι σε όλο τον κόσμο οι αριστεροί και οι προοδευτικοί άνθρωποι και όσοι θέλουν να λέγονται έτσι, καταδικάζουν το τείχος στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού ως ένδειξη της αντιμεταναστευτικής και ακροδεξιάς πρακτικής του προέδρου Τραμπ. Στον Έβρο, το τείχος θεμελιώθηκε από το 2011 επί ΠΑΣΟΚ, διατηρήθηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τώρα ετοιμάζεται ενίσχυση και επέκτασή του, ώστε να έχει συνολικό μήκος 30 χλμ. Κι όλα αυτά με τις ευλογίες της ΕΕ, όπως φάνηκε και με την πρόσφατη επίσκεψη Ζοζέπ Μπορέλ στον Έβρο. Εδώ, όμως, σε αντίθεση με το τείχος του Τραμπ και την ομόφωνη καταδίκη του, ο Γιώργος Κατρούγκαλος, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε για την επέκταση του τείχους στον Έβρο «ότι ο φράχτης είναι αναγκαίος», αλλά «δεν είναι τρόπος επίλυσης του προσφυγικού» (συνέντευξη στο Mega, 27/5). Αλλά και ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, επισκεπτόμενος τον Έβρο, εξέφρασε για το ίδιο θέμα μια χλιαρή διαφοροποίηση («δεν λύνονται τα προβλήματα με έναν φράχτη») και όχι μια αποφασιστική καταδίκη.
Στην εποχή μας, που αποθεώνονται οι διαφορές και οι ιδιαιτερότητες, πρέπει να αναζητούμε την ουσία που βρίσκεται στα ίδια τα πράγματα. Όσο κι αν διαφέρει το γεωπολιτικό τους περιβάλλον, τα δύο τείχη έχουν μία βασική, ουσιαστική ομοιότητα· είναι διάτρητα απέναντι σε στρατούς, τεθωρακισμένα και βαρέα όπλα, αλλά αποτρεπτικά και θανατηφόρα απέναντι σε κατατρεγμένους προσφυγικούς πληθυσμούς. Πόσο εύκολη είναι η αλληλεγγύη, όταν αφορά την άλλη άκρη του ωκεανού, πόσο δύσκολη όταν αφορά αυτούς που βρίσκονται δίπλα σου!
