Γιώργος Μιχαηλίδης
Με ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε σε διάφορες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, ο πρόεδρος της Ρωσίας επιχείρησε μία εφ’ όλης της ύλης τοποθέτηση γύρω από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το άρθρο του Βλαντιμιρ Πούτιν επιχειρεί να ξεκαθαρίσει τις ρωσικές θέσεις, μετά το σάλο που προκάλεσε η περσινή απόφαση του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, με την οποία επιμερίζονταν οι ευθύνες για το ξέσπασμα του πολέμου μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Η δε χρονική συγκυρία της δημοσιοποίησής του δεν ήταν τυχαία, καθώς αυτές τις μέρες τιμάται η επέτειος από την έναρξη της ναζιστικής επίθεσης εναντίον της ΕΣΣΔ, ενώ πραγματοποιήθηκε και η εξ αναβολής, λόγω κορονοϊού, παρέλαση για τα 75 έτη από το τέλος του πολέμου στην Κόκκινη Πλατεία. Επίσης, οι Ρώσοι πολίτες καλούνται –ως την ερχόμενη Τετάρτη)– να ψηφίσουν ένα νέο πακέτο συνταγματικών αλλαγών, το οποίο μεταξύ άλλων θα δίνει στον πρόεδρο της Ρωσίας το δικαίωμα να μείνει στη θέση του ως το 2036.
Η αλήθεια είναι πως με τη ρωσική οικονομία να έχει χτυπηθεί σκληρά από την εποχή των κυρώσεων λόγω προσάρτησης της Κριμαίας και να συνεχίζει να υφίσταται σοβαρή πίεση λόγω της πανδημίας. η δημοτικότητα του Πούτιν υποχώρησε πρόσφατα σε ιστορικό χαμηλό. Πολλοί, λοιπόν, συνέδεσαν τη δημοσίευση του εν λόγω άρθρου και τη διεξαγωγή της παρέλασης με τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν εκ στόματος Πούτιν τις ίδιες ημέρες, σύμφωνα με τα οποία θα επιβληθεί υψηλή φορολόγηση στους ολιγάρχες για να υποστηριχτούν τα πιο πληττόμενα τμήματα της κοινωνίας.
Όμως, η παρέμβαση του Πούτιν στο συγκεκριμένο θέμα δεν έχει απλά και μόνο συγκυριακό χαρακτήρα. Το μακροσκελές άρθρο ναι μεν υπερασπίζεται τις κύριες επιλογές της τότε σοβιετικής ηγεσίας, επιρρίπτοντας τις ευθύνες για την έναρξη του πολέμου στα δυτικά ευρωπαϊκά κράτη, προβαίνει όμως σε μία βασική διαπίστωση και πρόταση. Όπως τότε που, έστω και με δυσκολία, το μέτωπο που οικοδομήθηκε απέτρεψε την κυριαρχία του ναζισμού και στη συνέχεια την έναρξη ενός νέου παγκοσμίου πολέμου, έτσι και σήμερα τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας (Ρωσία, Κίνα, ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία) οφείλουν να δράσουν από κοινού για την επίτευξη μίας διεθνούς ισορροπίας. Είναι προφανές ότι η Ρωσία επιχειρεί να ξεφύγει από την απομόνωση στην οποία την σπρώχνει η αμερικάνικη και ευρωενωσιακή πολιτική των τελευταίων ετών. Το ότι όρος για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο θεωρείται η επικράτηση του δικού της σχήματος για την ιστορία του πολέμου έναντι των άλλων, δεν σηματοδοτεί πολλά για τη φύση της περιόδου την οποία διανύουμε;
