Ντίνα Χαριτάτου
▸Τουλάχιστον πέντε εργαζόμενοι απομακρύνθηκαν, επειδή μίλησαν για ελλείψεις.
Είναι γνωστό στην «πιάτσα» των ΜΚΟ ότι το να δουλεύεις με ευέλικτες συνθήκες εργασίας είναι μια δύσκολη πραγματικότητα. Δύσκολη, αλλά πραγματικότητα. Οι εργαζόμενοι/ες συνήθως δουλεύουν με παγιωμένους δυσμενείς όρους και συνθήκες εργασίας, όπως συνεχείς συμβάσεις ορισμένου χρόνου, απλήρωτες υπερωρίες (για το καλό των ωφελουμένων), «on call» δηλαδή συνθήκη όπου είσαι άμεσα διαθέσιμος/η σε οποιαδήποτε κλήση ή κρίση και εργασία σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και γκέτο, με νομοθεσίες κατασταλτικές που δημιουργούν ένα μεγάλο αίσθημα ανημπόριας, ανασφάλειας και εξοντωτικής ευελιξίας.
Ένα ακόμα γεγονός είναι ότι οι διοικήσεις των ΜΚΟ ακολουθούν πλήθος μεθόδων εξευτελισμού και εξανδραποδισμού των εργαζομένων που επιλέγουν να αντισταθούν σε αυτές τις συνθήκες. Ένα νέο τέτοιο περιστατικό έρχεται από τους εργαζόμενους στη δομή ασυνόδευτων ανηλίκων της ΜΚΟ «Κοινωνικό ΕΚΑΒ» στον Πειραιά, οι οποίοι έλαβαν ξεκάθαρη θέση για τις εργοδοτικές και επαγγελματικές αυθαιρεσίες της διοίκησης. Από καταγγελία που δημοσιοποίησε το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ (ΣΒΕΜΚΟ) μαθαίνουμε ότι συνολικά πέντε εργαζόμενοι/ες απολύθηκαν εκδικητικά, επειδή «έθεσαν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά λόγω έλλειψης επαρκών και κατάλληλων υποδομών, ανεπάρκειας οργάνωσης και συντονισμού, μη πρόσληψης απαραίτητων επαγγελματικών ειδικοτήτων, έλλειψης επιμόρφωσης του προσωπικού σε θέματα παιδικής προστασίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Επίσης, από την καταγγελία μαθαίνουμε ότι η συγκεκριμένη επικίνδυνη πολιτική υπήρχε πριν από τον Φεβρουάριο, όπου οι εργαζόμενοι έκαναν εκκλήσεις στην εργοδοσία και συνεχίστηκαν «κατά την περίοδο του lockdown (όπου) η διοίκηση των Δομών και της Οργάνωσης “Κοινωνικό ΕΚΑΒ”, συνέχισε την αντεργατική της πολιτική. Αγνοώντας τις εκκλήσεις των εργαζομένων, δεν έλαβε τα κατάλληλα μέτρα για την ασφάλεια ανηλίκων και προσωπικού, ούτε λειτούργησε με το ελάχιστο απαραίτητο προσωπικό ως όφειλε».
Το «Κοινωνικό ΕΚΑΒ», ΜΚΟ που ιδρύθηκε το 2016, έχει πλήθος δράσεων και εξωστρεφών παρεμβάσεων. Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του, στις 8 Μαΐου τα ασυνόδευτα ανήλικα έφτιαξαν μάσκες για όλες τις δομές φιλοξενίας. Στην καταγγελία των εργαζομένων αντιλαμβανόμαστε ότι η οργάνωση δεν έδωσε ούτε ευρώ για ένα ελάχιστο μέτρο προστασίας, όπως είναι οι μάσκες, αλλά προτίμησε να χρησιμοποιήσει «διαφημιστικά» τη δράση των ανηλίκων για να δείξει ότι ενδιαφέρεται για την προστασία εργαζομένων και ωφελουμένων.
Επιπλέον, ο πρόεδρος της οργάνωσης, Οδυσσέας Βουδούρης, γνωστός για την πολιτική του δραστηριότητα την τελευταία δεκαετία (έχει εκλεγεί βουλευτής με ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, έχει κατέλθει ως υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ στις περιφερειακές εκλογές του 2014), φαίνεται, για την ώρα, να μην δίνει σημασία στις καταγγελίες των εργαζομένων, για την επιλογή των εκδικητικών απολύσεων που καταλογίζονται στην οργάνωση και ακόλουθα και σε αυτόν. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να αγγίζει μια τέτοιου είδους καταγγελία έναν «άριστο» άνδρα, που έχει ψηφίσει το πρώτο Μνημόνιο, έχει εισχωρήσει σε δύο κόμματα και εν τέλει προσελήφθη στη θέση του γ.γ. Υποδοχής του υπουργείου Εσωτερικών επί ΣΥΡΙΖΑ το 2016, πριν αναλάβει ξανά δράση στην «Κοινωνία των Πολιτών» με τη συμβολή του στο «Κοινωνικό ΕΚΑΒ».
Το ελάχιστο που μπορούμε να καταλάβουμε από τις καταγγελίες των εργαζομένων «που ως όφειλαν ενημέρωσαν τη Διοίκηση για τα απαραίτητα μέτρα που πρέπει να λαμβάνονται για την προστασία των ασυνόδευτων ανηλίκων και τη δική τους», είναι ότι ο πολιτικός αριβισμός συνεχίζει να ισχύει και να επιβάλλεται εκδικητικά σε εργαζόμενες/ους που επιλέγουν να μην υποχωρήσουν αλλά να διεκδικήσουν τα αυτονόητα μέτρα προστασίας γι’ αυτούς και τα παιδιά που προστατεύουν.
