Το τελευταίο τραγούδι του Ιμπραήμ…

Τουρκία Λίτσα Φρυδά Πάγωσε η χαρά που μας κατέκλυσε όταν ο Ιμπραήμ Γκιοκτσέκ, μπασίστας του επαναστατικού συγκροτήματος Grup Yorum, ανακοίνωνε ότι διέκοπτε, έπειτα από 323 ημέρες, την απεργία πείνας. Δύο ημέρες μετά, την Πέμπτη, άφησε την τελευταία του πνοή. Πήγε να συναντήσει την Χελίν Μπολέκ και τον Μουσταφά Κοτσάκ, τους συντρόφους του που έσβησαν λίγες μέρες νωρίτερα. Η αλληλεγγύη στις τέσσερις γωνιές της γης, η τεράστια κινητοποίηση καλλιτεχνών σε όλον τον κόσμο, οι καμπάνιες και τα καλέσματα οργανώσεων υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και των τουρκικών κομμάτων της αντιπολίτευσης (CHP, HDP,TIP) που παρείχαν εγγυήσεις πως το αίτημα να επιτραπούν οι συναυλίες τους θα γινόταν δεκτό από τις αρχές, τον έπεισαν να σταματήσει την πορεία προς τον θάνατο. Να γυρίσει πίσω στη ζωή που αγαπούσε, όπως έλεγε πρόσφατα ο πατέρας του, ζητώντας μας να δυναμώσουμε τις φωνές μας, πριν είναι αργά. Ο Ιμπραήμ έλπιζε να ζήσει, για να μπορέσει να παίξει μουσική. Ή, μάλλον, έλπιζε να παίξει μουσική, για να μπορέσει να ζήσει! Τι πιο φυσικό, αφού η ανάγκη έκφρασης είναι ζωτικής σημασίας για τους καλλιτέχνες, «όπως είναι ο αέρας και το νερό για τον καθένα μας», έλεγε ο πατέρας του. «Ας πούμε πως ‘εκφράζομαι μέσα από την πείνα’, ή ακόμη πως ‘μου πήραν το μπάσο μου και για να εκφραστώ χρησιμοποιώ το σώμα μου ως μουσικό όργανο’», έγραφε ο Ιμπραήμ σε πρόσφατη επιστολή του στη γαλλική Ουμανιτέ. Και συνέχιζε: «στα τραγούδια μας μιλάμε για τους εργάτες που αναγκάζονται να δουλεύουν στα τρίσβαθα της γης, για τους δολοφονημένους σε εργατικά ατυχήματα, για τους νεκρούς από βασανιστήρια επαναστάτες, για τους χωρικούς που τους κατέστρεψαν το φυσικό τους περιβάλλον, για τους διανοούμενους που πυρπολήθηκαν, για τα σπίτια σε παραγκουπόλεις που γκρεμίστηκαν, για την καταστολή του κουρδικού λαού και όλων όσων αντιστέκονται». Για να μπορεί να τραγουδά για την τάξη του, έπεσε μάρτυρας ο Ιμπραήμ.