Ιάσονας Μαρκάτος Πριν λίγες μέρες το ριζοσπαστικό χιπ-χοπ συγκρότημα Social Waste κυκλοφόρησε τον νέο του δίσκο Σύνορα, προσφέροντάς μας με τα 10 κομμάτια του μια ευκαιρία διαφυγής από τη μιζέρια της καραντίνας. Η πολιτικοποιημένη μουσική διαδρομή των Social Waste είναι αν μη τι άλλο μοναδική: Η γκάιντα, το λαούτο και η λύρα συνάντησαν τα kicks, τα hats και τα snares, ο δεκαπεντασύλλαβος παντρεύτηκε με τον ικαριώτικο και τις παραδοσιακές μελωδίες, οι στίχοι απέκτησαν ταξική συνείδηση και κάπως έτσι φτάσαμε από το νότιο Bronx του ’80 στην Ελλάδα του 2020. Από ένα συγκρότημα που τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από το κίνημα –που δεν έχει διστάσει να καυτηριάσει τόσο τα κακώς κείμενα του παραδοσιακού κομμουνιστικού κινήματος, τα «ιερά και τα όσια» της αριστεράς, όσο και την ενσωμάτωσή της από τις κυβερνητικές αυταπάτες– καιε κάθε ευκαιρία σπάει τόσο τις πολιτικές όσο και τις μουσικές νόρμες, δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο από ένα μουσικοστιχουργικό φαινόμενο που ήρθε να ταράξει τα νερά της ελληνικής ραπ σκηνής.Τα Σύνορα μας ταξιδεύουν από τη φυλακή των 4 τοίχων του σπιτιού μας στο Αλγέρι και τη Σεβίλλη, από την Βηρυτό στη Μασσαλία και πάλι πίσω στον Πειραιά. Ο Corto Maltese ξεπηδά από τις σελίδες του Hugo Pratt για να μας διηγηθεί την Ουτοπία του Τόμας Μορ κάπου στην Κορνουάλλη, για να ξυπνήσουμε ξανά στη βάρβαρη πραγματικότητα της Παλαιστίνης, της Υεμένης, του Ιράκ και της Δαμασκού. Θυμηθήκαμε λιμάνια που δεν θα προσεγγίσουμε ποτέ, αρώματα που δεν μυρίσαμε, περιοχές που δεν ξέρουμε να δείξουμε στο χάρτη, συντρόφια που δεν έχουμε ανταμώσει ακόμα.
Οι στίχοι μας ταξιδεύουν από τη φυλακή των 4 τοίχων του σπιτιού μας στο Αλγέρι και τη Μασσαλία και πάλι πίσω στον Πειραιά
Κάθε κομμάτι ήρθε για να εκφράσει το καταπιεσμένο υποκείμενο και να ψηλαφίσει την επαναστατική του ορμή. Πρόκειται για μουσική με πλήρη συνείδηση του εαυτού της, τόσο των μέσων και των σκοπών της όσο και του ρόλου της κοινωνικοταξικά. Φωνάζει για να αφουγκραστεί μια «καθεαυτή» τάξη την «δι’ εαυτήν» της προοπτική. Φωνάζει για να εκφράσει το κοινό μας μίσος για τα σύνορα, τις Μόριες και τις Αμυγδαλέζες, τους Έβρους, τις μεγάλες Ελλάδες και τις ελληνικές Μακεδονίες, τους φασίστες και τα αφεντικά, τα έθνη που δολοφονούν και τις σημαίες που χωρίζουν. Γιατί εμάς δεν μας χώρισε ποτέ καμιά σημαία, δεν μας ένωσε κανένα έθνος και αν κάπου –ανάμεσα στα πολλά «μπράβο» στον Τσιόδρα– ξεχάσαμε με ποιους είμαστε, οι Social Waste ήρθαν να μας φρεσκάρουν τη μνήμη. Ούτως ή άλλως, «όταν το μολύβι συναντά το χαρτί πάντα διαλέγει πλευρά», όπως λένε και οι ίδιοι. Ή με τα μέγαρα ή με τις υπόγες, ή με τους κολίγους ή με τους τσιφλικάδες, ή με τις Αράχωβες ή με τα Άγραφα, ή με τους Κιλελέρ και τους Αντύπες αυτού του κόσμου ή με τις Όλγες και τις Ντόρες. Τα Σύνορα μας θυμίζουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα, μας θυμίζουν και το χρέος της ανατροπής της. Μας θυμίζουν πως όταν οι άνθρωποι κινούνται εναντίον τους, οι πρόσφυγες, οι μετανάστες, οι εργάτες και εργάτριες αυτής της γης δίνουν αγώνα για ζωή. Και ας είναι οι Social Waste γραφικοί, ας είναι και ονειροπόλοι. Γιατί και εμείς πόσες φορές πιάσαμε τους εαυτούς μας να ονειροπολούμε και φοβηθήκαμε πως κυνηγάμε μια ουτοπία, για να έρθουμε μετά να θυμηθούμε πως «όταν υπάρχει κάποια επαφή ανάμεσα στ’ όνειρο και στη ζωή, όλα είναι εντάξει»; Ας μην τους ευχηθούμε λοιπόν να είναι ο δίσκος καλοτάξιδος, ας τους υποσχεθούμε πως θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι τα σύνορα- είτε αυτά είναι από σίδερο και μπετό, είτε από τάξεις και διακρίσεις- να γκρεμιστούν συθέμελα. https://www.youtube.com/watch?v=kAatqb7FKs0
