Η επόμενη μέρα να είναι των εργαζομένων

Μπάμπης Συριόπουλος

▸ Κυβέρνηση και εργοδοσία επιδιώκουν να μονιμοποιήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα από τα αντιλαϊκά μέτρα που πάρθηκαν Πλησιάζουμε στη φάση της σταδιακής χαλάρωσης των έκτακτων μέτρων αντιμετώπισης της πανδημίας. Παρότι οι κίνδυνοι που προκύπτουν από τον ιό καθεαυτό δεν έχουν εκλείψει, αναπόφευκτα το κέντρο βάρους της συζήτησης μετατοπίζεται προς τη νέα κανονικότητα και ποια θα είναι αυτή. Υπάρχουν δείγματα γραφής για το είδος των απαντήσεων που δίνονται απέναντι στην πρόκληση της πανδημίας και της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης. Η κυβέρνηση της ΝΔ αντιμετώπισε την υγειονομική απειλή όχι σαν τέτοια, δηλαδή με ουσιαστική ενίσχυση του ΕΣΥ, μόνιμες προσλήψεις προσωπικού και αγορά εξοπλισμού –παρότι είχε τον χρόνο, καθώς η πανδημία άργησε να φτάσει στη χώρα μας– αλλά κυρίως σαν ζήτημα δημόσιας τάξης σε συνέχεια της αντιμετώπισης των προσφύγων. Η πολεμική ρητορική και η ΕΛΑΣ ήταν η απάντηση και στους πρόσφυγες και στον ιό. Οι άντρες των σωμάτων ασφαλείας έντεχνα μπήκαν κι αυτοί στο κάδρο των «ηρώων της καθημερινότητας», ενώ επιχειρήσεις κάνουν δωρεές στην ΕΛΑΣ θώρακες, μάσκες και αντισηπτικά, υπενθυμίζοντας πόσο χρήσιμη είναι — κάτι θα ξέρουν! Από την κρατική οικονομική παρέμβαση η μερίδα του λέοντος πήγε άμεσα ή έμμεσα στις επιχειρήσεις και το μικρότερο μέρος σε μισθωτούς, άνεργους και αυτοαπασχολούμενους. Η κυβέρνηση επέτρεψε και οι εργοδότες εφάρμοσαν μονομερώς τηλεργασία (και υπό παρακολούθηση), εκ περιτροπής απασχόληση, αναστολή συμβάσεων κ.α. Σε βοήθεια των αφεντικών ήρθε και η κυβερνητική απαγόρευση –ουσιαστικά– της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης της εργατικής τάξης. Απέναντι σε αυτήν την ευνοϊκή για το κεφάλαιο κι εχθρική για τον λαό αστυνομική διαχείριση της πανδημίας και των κοινωνικών επιπτώσεών της, η κορυφή του αστικοποιημένου συνδικαλισμού, η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ, κατέβασε τα ρολά και τα αστικά κόμματα συναίνεσαν. Το ΚΚΕ δεν καταδίκασε την προσπάθεια κατάργησης των πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών διά μέσου της απαγόρευσης της κυκλοφορίας, παρότι τα μέλη του συμμετέχουν στο σπάσιμο της απαγόρευσης στις κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος (νοσοκομεία, σούπερ μάρκετ). Περνώντας στην επόμενη φάση, το βασικό επίδικο είναι το ποια τάξη θα σηκώσει τα βάρη της επερχόμενης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, ποια πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα θα βγουν ενισχυμένα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κεφάλαιο θα επιδιώξει να παραμείνουν όσο γίνεται περισσότερες από τις «έκτακτες» εργασιακές σχέσεις και όχι μόνο. Ήδη ο ΣΕΒ έχει ζητήσει τη νομιμοποίηση του «δανεισμού» εργαζομένων από μία εταιρεία στην άλλη, εντός του ίδιου ομίλου ή και εκτός. Εργοδοτικοί φορείς πρότειναν στον υπουργό Εργασίας Γιάννη Βρούτση –πάντα στη θέση του!– να «αναστείλει» τις καλοκαιρινές διακοπές για φέτος για αρκετές κατηγορίες εργαζομένων, καθώς ξεκουράστηκαν αρκετά στα σπίτια τους λόγω της «καραντίνας». Ο ΣΕΒ, στο δελτίο του της 15ης Απριλίου, γνωστοποιεί τις προτάσεις του για την επανεκκίνηση της οικονομίας. Μεταξύ άλλων, επιδιώκει «συνέχιση και επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων και των αποκρατικοποιήσεων, με στόχο τη συνολική μεταρρυθμιστική μεταμόρφωση της χώρας», ενώ ταυτόχρονα προτείνει αύξηση «σε δημόσιες επενδύσεις και έργα υποδομών, με μηχανισμούς ταχείας υλοποίησης». Ο ΣΕΒ, δηλαδή, θέλει ιδιωτικοποιήσεις στους κερδοφόρους τομείς και δημόσιες επενδύσεις σε δίκτυα και υποδομές που κοστίζουν. Να που χρειάζεται το κράτος για τον ΣΕΒ!

Το ταξικό εργατικό κίνημα διεκδικεί να πληρώσει την κρίση το κεφάλαιο

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε συνέντευξή του στην Καθημερινή στις 19/4, δήλωσε εντυπωσιασμένος από την τηλεργασία και την τηλεκπαίδευση. Αφού εκθείασε το ΕΣΥ και την ικανότητά του στην περίθαλψη «των πιο φτωχών», πρότεινε τη γόνιμη συνεργασία του με τον ιδιωτικό τομέα. Υπενθυμίζοντας πως πάντα πίστευε σε ένα ισχυρό κράτος, αποκάλυψε πώς εννοεί τον δίκαιο επιμερισμό των βαρών για τη θεραπεία των πληγών που άνοιξε η πανδημία: «Για την επιχείρηση αυτό σημαίνει ο επιχειρηματίας να βάλει το χέρι στην τσέπη περισσότερο για να στηρίξει την επιχείρησή του. […] Το κράτος από την άλλη πλευρά, θα κάνει αυτό που πρέπει και πιστεύω ότι το έχει κάνει ήδη σε πολλά, αλλά πριν απ’ όλα, πρέπει ο κάθε επιχειρηματίας να στηρίξει την εταιρεία του». Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, το καθήκον του επιχειρηματία προς την κοινωνία είναι να στηρίζει την επιχείρησή του και το καθήκον του κράτους να τον βοηθάει σε αυτήν τη στήριξη. Από την άλλη, ποιος είναι ο ρόλος που επιφυλάσσουν για τους «αόρατους ανθρώπους» που τώρα υποκριτικά ο ρόλος τους αναγνωρίζεται απ’ όλους, που χωρίς αυτούς δεν στέκεται όρθια η κοινωνία; Αυτοί θυσιάζονται τιμώμενοι από την κυβέρνηση και το κεφάλαιο, όπως οι εργαζόμενοι των σούπερ μάρκετ με τη νέα παράταση του ωραρίου λειτουργίας. Πώς θα απαντήσουν οι «αόρατοι άνθρωποι»; Με μια νέα εργατική περηφάνια, με επίγνωση ότι είναι απαραίτητοι, πρέπει να βγουν στο προσκήνιο με τους αγώνες τους, απορρίπτοντας την κοινωνική συμμαχία της ΓΣΕΕ, την υπεύθυνη στάση της σιωπής. Η ταξική πτέρυγα του εργατικού κινήματος και δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς –μεταξύ αυτών το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ– δεν σίγησαν αυτήν την περίοδο, δεν σιώπησαν, δεν «έμειναν σπίτι», ούτε περιορίστηκαν στις διαδικτυακές διαμαρτυρίες, αμφισβήτησαν την κυβερνητική τεχνοκρατική αυθεντία των 6 μ.μ. στην τηλεόραση. Συνεχίζοντας την απειθαρχία απέναντι στην εθνική ομοψυχία, συμβάλλουν μαζί με πρωτοπόρες εργατικές δυνάμεις στην εμφάνιση, στη νέα φάση, ενός κινήματος που διεκδικεί να πληρώσει την κρίση το μεγάλο κεφάλαιο. Η ατομική ευθύνη του κάθε εκμεταλλευόμενου είναι η συμμετοχή του σε αυτό το κίνημα. Πρώτος μεγάλος σταθμός είναι η φετινή απεργιακή Πρωτομαγιά.