Οι άνθρωποι είναι κλεισμένοι σε τέσσερις τοίχους, όμως οι εταιρείες δεν προσφέρουν παρά ψίχουλα, στο πλαίσιο μιας ψευδεπίγραφης «ψηφιακής αλληλεγγύης», και μάλιστα με τη μορφή ψυχαγωγίας φαστ-φουντ Ο καιρός περνάει και ο κορονοϊός συνεχίζει να εξαπλώνεται. Πλέον έχουν περάσει 3 εβδομάδες που μένουμε σπίτι και σχεδόν 2 εβδομάδες απαγόρευσης κυκλοφορίας. Στον κενό χρόνο της ημέρας που μένει μετά την αφαίμαξη της εργασίας και άλλοτε θα γέμιζε με βόλτες, κινηματογράφους, θέατρα ή ακόμα και χαλάρωση στο σπίτι με μία ταινία στον υπολογιστή, σήμερα για τους περισσότερους μοναδική λύση μπορεί να δώσει μόνο η τεχνολογία, ως μοναδικό μέσω υποκατάστασης των ανθρώπινων αλληλεπιδράσεων. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα πως τις τελευταίες εβδομάδες η χρήση του διαδικτύου για λόγους ψυχαγωγίας -με κύρια την παρακολούθηση βίντεο, βιντεοκλήσεων, ταινιών και σειρών- έχει αρχίσει να αποτελεί πρόβλημα για τις υπάρχουσες υποδομές. Περιοχές σε Ιταλία, Βέλγιο και ΗΠΑ έχουν αναφέρει σημαντικά θέματα, αφού το διαδίκτυο γονατίζει μερικώς προκαλώντας ακόμα και «Μπλακ άουτ» για σημαντικά χρονικά διαστήματα σε αρκετούς χρήστες. Στην Ελλάδα η κατάσταση του διαδικτύου είναι οριακή το τελευταίο χρονικό διάστημα και σε πλήρη αντίθεση με τα λεγόμενα του Πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη που δήλωση σε συνέντευξη του στο CNN την Τετάρτη πως το κράτος προχώρησε γρήγορα στο ψηφιακό του μέλλον, ισχυριζόμενος μάλιστα «η κρίση είναι επίσης ευκαιρία για το ελληνικό κράτος να αγκαλιάσει την ψηφιακή εποχή με πιο γρήγορο ρυθμό»! Οι επικοινωνιακοί πάροχοι της χώρας έχουν ήδη ανακοινώσει πως σε περίπτωση που η διαδικτυακή κίνηση αυξηθεί και άλλο στο επόμενο χρονικό διάστημα είναι έτοιμοι να διαχειριστούν την κατάσταση κόβοντας ή μειώνοντας την ποιότητα σε υπηρεσίες. Πρώτη υπηρεσία που θα επηρεαστεί είναι η παρακολούθηση βίντεο, πράγμα που θα πλήξει όλες τις πλατφόρμες όπως το Youtube, το Netflix, αλλά και κάθε πρόγραμμα για βιντεοκλήσεις και τηλε-εκπαίδευση. Η ψυχαγωγία των ανθρώπων που είναι έγκλειστοι στα σπίτια τους αυτή την στιγμή, μπορεί για κάποιος να θεωρείται πολυτέλεια, αλλά είναι μία βασική ανάγκη για τους ανθρώπους στην κοινωνία της πληροφορίας, όπως έχει αναδείξει η κρίση του COVID-19. Η ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση σε υψηλές ταχύτητες σύνδεσης, αλλά και η ανάπτυξη των υποδομών του διαδικτύου με σεβασμό προς τη δημόσια υγεία και την ιδιωτικότητα είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Πέρα όμως από τις υποδομές υπάρχει και το οικονομικό ζήτημα στην πρόσβαση στην ψυχαγωγία, αφού οι περισσότερες πλατφόρμες που παρέχουν περιεχόμενο όπως μουσική και ταινίες είναι συνδρομητικές, με το περιεχόμενο τους μάλιστα να είναι ιδιαίτερα περιορισμένο με αποτέλεσμα ο χρήστης να πρέπει αν εγγράφεται σε πολλές από αυτές. Ειδικά στις ταινίες και σειρές οι πλατφόρμες είναι πάρα πολλές και με αντικρουόμενα συμφέροντα, καθώς «μονομαχούν» για να εξασφαλίσουν την αποκλειστικότητα σε περιεχόμενο που θα τους φέρει μεγάλη μερίδα χρηστών. Όσες πλατφόρμες παρέχονται στο κοινό χωρίς συνδρομή, συνήθως είναι παραγεμισμένες με διαφημίσεις, όπως το youtube, προσπαθώντας να αρμέξουν μέχρι και το τελευταίο λεπτό του ευρώ που μπορούν για κάθε χρήστη. Στην άλλη άκρη αυτής της αλυσίδας, η καλλιτεχνική βιομηχανία βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης με την παραγωγή εκατοντάδων σειρών και ταινιών να έχουν αναβληθεί. Δεκάδες στούντιο ωστόσο συνεχίζουν να πιέζουν ηθοποιούς, τεχνικούς και λοιπούς συντελεστές της βιομηχανίας του θεάματος να συνεχίσουν να δουλεύουν σε ακόμα πιο εντατικούς ρυθμούς και πιεστικά χρονοδιαγράμματα για να ετοιμάσουν το νέο περιεχόμενο που πρέπει να καλύψουν οι αναβολές.
Ο Μητσοτάκης επαίρεται για το άλμα προς το «ψηφιακό μέλλον»,η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική
Η αντίληψη του χρήστη ως ένα πορτοφόλι και του εργαζόμενου ως μία χήνα με χρυσά αυγά έχει πολύ βαρύ αντίκτυπο στο περιεχόμενο. Είναι χαρακτηριστικό πως πολλές ταινίες και σειρές παραγωγής Netflix και όχι μόνο, μοιάζουν να φτιάχνονται στον αυτόματο πιλότο, πλην εξαιρέσεων χωρίς καλλιτεχνικές αξιώσεις ακολουθώντας κατά γράμμα κατευθυντήριες οδηγίες και συνταγές με αποτέλεσμα παρά το ταλέντο των δημιουργών να «παράγονται» σαν μονάδες σε εργοστασιακή γραμμή παραγωγής μονότονες και ίδιες μεταξύ τους. Εύπεπτες με ωραία χρώματα και καλή ποιότητα εικόνας, αλλά κομποστοποιημένο σενάριο. Αξίζει να παρατηρήσει κανείς πως ο σχεδιασμός αυτών των πλατφορμών στο τρόπο που προτείνουν περιεχόμενο στο χρήστη δίνει ιδιαίτερη βάση στο να κατευθύνει το χρήστη να ξαναδεί την ίδια ταινία, σειρά, τραγούδι πολλές φορές, ώστε να τον κρατήσει περισσότερο καιρό στην πλατφόρμα. Η κρίση του κορονοϊού, κατάφερε να αναδείξει και μία ανεξάρτητη σκηνή πέρα από την βιομηχανική παραγωγή, με καλλιτεχνικές συλλογικότητες, μουσεία και μεμονωμένους καλλιτέχνες να παραχωρούν ελεύθερα το περιεχόμενο τους στην κοινωνία, οργανώνοντας μέχρι και διαδικτυακές παραστάσεις. Αυτές τις δύσκολες εβδομάδες που πρόκειται να έρθουν με την κοινωνική αποστασιοποίηση να εντείνεται και τα σώματα των ανθρώπων φυλακισμένα στα σπίτια, υπάρχουν και οι καλλιτέχνες που συνεχίζουν να αγωνίζονται για την δημιουργία περιεχομένου που δεν βλέπει τον θεατή μόνο ως καταναλωτή, μια τέχνη έχει όραμα και σκοπό πολίτες ενεργούς και κοινωνία της αλληλεγγύης.
