Οι συνέπειες της πανδηµίας έχουν ταξικό πρόσηµο. Κι αυτό αφορά και την ένταση της υγειονοµικής κρίσης και τις βαριές επιπτώσεις της οικονοµικής κρίσης, που οδηγεί σε µεγάλη επίθεση κυβέρνησης και κεφαλαίου στα εργατικά δικαιώµατα. Πολύ βαρύ είναι το πλήγµα των κυβερνητικών µέτρων και στις δηµοκρατικές ελευθερίες, µε τάσεις ολοκληρωτισµού διεθνώς. Τις πλευρές αυτές ανοίγει το αφιέρωµα του Πριν.
Covid-19: Κρίση του συστήµατος
Η κρίση της πανδημίας του κορονοϊού εμφανίζεται από τις κυβερνήσεις και τα κυρίαρχα ΜΜΕ ως ένα φαινόμενο που επηρεάζει και θα έχει τις ίδιες συνέπειες για όλους. Είμαστε όλοι –κεφάλαιο και εργασία– στην ίδια βάρκα μάς λένε, χρησιμοποιώντας και το ιδεολόγημα της ατομικής ευθύνης. Παρόμοια επιχειρήματα ακούσαμε και στην κρίση του 2008 («μαζί τα φάγαμε») και σήμερα εντείνονται για να γίνουν βατήρας, και την «επόμενη μέρα», για την επίθεση του κεφαλαίου σε βάρος των δημόσιων αγαθών και του κόσμου της εργασίας.
Οι συνέπειες όμως της πανδημίας, το ποιοι και πόσο θα τις υποστούν, έχουν ταξικό πρόσημο. Η ένταση της υγειονομικής κρίσης σε κάθε χώρα καθορίζεται από την υπάρχουσα κατάσταση της δημόσιας υγείας. Φαίνεται με τραγικό τρόπο ότι η στρατηγική του κεφαλαίου για να ξεπεράσει την κρίση του 2008 (περικοπές, αναδιαρθρώσεις, μνημόνια) άφησε ανοχύρωτη την κοινωνία σε έκτακτες, αλλά όχι αφύσικες συνθήκες, όπως η πανδημία. Η κατάσταση στην Ιταλία και την Ισπανία αλλά και η προτεραιότητα της καπιταλιστικής κερδοφορίας σε κάθε χώρα, ακόμα και μετά το ξέσπασμα της πανδημίας, δείχνουν το πραγματικό πρόσωπο του κανιβαλικού καπιταλισμού της εποχής μας.
Σύμφωνα, βέβαια, με την πλαστή εικόνα που έχουν δημιουργήσει τα ΜΜΕ η πανδημία παρουσιάζεται να έχει χτυπήσει την παγκόσμια ελίτ. Πρίγκιπες, εφοπλιστές, τραπεζίτες, σταρ, ακριβοπληρωμένοι αθλητές έχουν πολύ μεγαλύτερο χρόνο προβολής από τους εργάτες του Μπέργκαμο. Ακόμα και η δυνατότητα για τεστ έχει μετατραπεί σε σύμβολο επίδειξης για εκπροσώπους της show business. Πλούσιοι, ακόμα και χωρίς συμπτώματα, κάνουν το τεστ και προστατεύονται αυτοί και οι οικείοι τους από την περαιτέρω μετάδοση του ιού, ενώ για τον υπόλοιπο πληθυσμό (ακόμα και για όσους έχουν ήδη νοσήσει), για τους νοσηλευτές και για τους γιατρούς που καθημερινά κινδυνεύουν, τα τεστ και τα μέτρα προστασίας είναι είδος προς εξαφάνιση. Βασικά όπλα για την καταπολέμηση της επιδημίας, σύμφωνα και με τον ΠΟΥ, έχουν γίνει προνόμιο για λίγους, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας αφήνεται στην τύχη του να αντιμετωπίσει τον ιό κλεισμένο έντρομο στο σπίτι του.
Αυτή η κοινωνική πλειονότητα είναι που θα κληθεί ξανά να πληρώσει το κόστος της κρίσης με τις καταστροφικές οικονομικές συνέπειες που έρχονται και αναμένονται αντίστοιχες ή και χειρότερες από το 2008. Με την κοινωνία, όμως, ακόμα πιο αδύναμη, καθώς κουβαλάει και το κόστος της προηγούμενης κρίσης και των μνημονίων. Ανακοινώνονται ήδη πακέτα στήριξης και ρευστότητας, τα οποία όμως στρέφονται κυρίως προς το κεφάλαιο, το οποίο θα επιδιώξει να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία. Στόχος του είναι να μείνουν όλα όσα ήρθαν, σε βάρος των εργαζομένων και των εργασιακών σχέσεων ή των δημοκρατικών ελευθεριών. Για τους εργαζόμενους δίνονται ψίχουλα με τη μορφή επιδομάτων έκτακτου χαρακτήρα. Όμως οι αλλαγές που προωθούνται αφορούν συνολικά και μόνιμα το βάθεμα της ελαστικοποίησης, νέες μορφές οργάνωσης της εργασίας σε ακραία αντεργατική κατεύθυνση και ακόμα περισσότερες περικοπές μισθών και δικαιωμάτων. Όσο για τη βασική προτεραιότητα της πρόσληψης γιατρών και νοσηλευτών, αυτή αντιμετωπίζεται ακόμα από τη σκοπιά των δημοσιονομικών περιορισμών της ΕΕ. Οι προσλήψεις νοσηλευτών που έγιναν, λίγες έτσι κι αλλιώς, είναι με δίχρονες συμβάσεις, καθώς η αιώνια λιτότητα, τα «πρωτογενή πλεονάσματα», η πληρωμή του ληστρικού χρέους κάθε άλλο παρά αμφισβητούνται. Η ΕΕ, με την ανύπαρκτη αλληλεγγύη της, δεν προχωρά καν σε άρση της απαγόρευσης πρόσληψης μόνιμου υγειονομικού προσωπικού.
Πρόβα τζενεράλε για τις κοινωνικές αναμετρήσεις που έρχονται
Η αλήθεια των μαχόμενων γιατρών και τα κυβερνητικά παραμύθια
