Χρυσούλα Μονιάκη
Στις 8 Μαρτίου συμπληρώνονται 110 χρόνια από τότε που ορίστηκε από τις σοσιαλίστριες γυναίκες η διεθνής μέρα της γυναίκας. Οι γυναίκες έχουν κατακτήσει ένα διαφορετικό επίπεδο ζωής αλλά μένουν ακόμη πολλά αιτήματα ανικανοποίητα. Και όσες κατακτήσεις υπήρξαν, αμφισβητούνται με αφορμή την κρίση του καπιταλισμού.
Ο νεοσκοταδισμός που απλώνεται στον πλανήτη και οι κάθε υφής φασίζουσες απόψεις αποχαλινώνουν τις έμφυλες διακρίσεις σε όλα τα επίπεδα. Οι γυναίκες σε όλον τον κόσμο οργανώνονται τα τελευταία χρόνια ξανά για να υπερασπιστούν τις ζωές τους, σε Πολωνία, Ισπανία, Γαλλία, Χιλή, Τουρκία. Η καπιταλιστική κρίση και ο φασισμός που αναστηλώνεται στο έδαφός της. εκτός από την ανεργία, τη φτώχεια και την ακραία εκμετάλλευση ευνοούν τον σεξισμό, την κατάργηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης του σώματος των γυναικών (βλ. απονομιμοποίηση της έκτρωσης), την απαξίωση των ΛΟΑΤΚΙΑ+ ατόμων.
Πρόσφατα στην Ελλάδα ζήσαμε αθρόες απολύσεις εγκύων γυναικών, η νομιμοποίηση των οποίων έγινε επί ΣΥΡΙΖΑ κατ’ εντολήν της ΕΕ. Ζήσαμε γυναικοκτονίες, τη δολοφονία του Zack και της Ελένης. Ζήσαμε τις δολοφονίες των 3 προσφυγισσών στον Έβρο, την καθημερινή εκμετάλλευση των μεταναστριών, τους βιασμούς, τις γυναικοκτονίες στα στρατόπεδα (βλ. Μόρια, Λαύριο), στα οποία εγκλωβίζουν τις/τους κατατρεγμένες/ους του πολέμου, της φτώχειας ή ακόμη και άτομα που εκδιώχθηκαν λόγω σεξουαλικότητας ή γυναίκες που έφυγαν για να γλυτώσουν το θάνατο από κράτος και συζύγους (βλ. Sharareh Khademi). Ζούμε τις διακρίσεις εις βάρος των αναπληρωτριών εκπαιδευτικών σχετικά με την άδεια μητρότητας, τη στιγμή που η ΝΔ επιτίθεται στο δικαίωμα στην έκτρωση, με βάση το πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Είδαμε την εμετική καμπάνια με τίτλο «Αφήστε με να ζήσω».
Απέναντι σε όλα αυτά, χρειάζεται ένα εργατικό κίνημα ταξικό και ένα φεμινιστικό κίνημα μαχητικό που θα βασίζεται στα ίδια τα εκμεταλλευόμενα υποκείμενα και την οργάνωσή τους, μακριά από το λόμπινγκ και την αναζήτηση κυβερνητικών λύσεων εντός του καθεστωτικού κοινοβουλευτικού παιχνιδιού. Συμπεριληπτικό, που θα περιλαμβάνει ρητά τα ΛΟΑΤΚΙΑ+, όπως και κάθε ταυτότητα και καταπίεση. Ένα κίνημα που θα παλεύει ενάντια στην εργασιακή εκμετάλλευση, μαζί με τις καταπιέσεις λόγω φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, φυλής, θρησκεύματος, σωματικής ικανότητας, ηλικίας κ.ά. και στο οποίο οι ντόπιες θα είναι μαζί με τις προσφύγισσες και τις μετανάστριες. Ένα κίνημα που θα αντιπαλεύει τον πόλεμο και τον φασισμό.
Καθώς οι εκμεταλλεύσεις και οι πολλαπλές καταπιέσεις αλληλοενισχύονται, ενιαία θα πρέπει να είναι και η απάντηση, βάζοντας στο στόχαστρο και το ίδιο το σύστημα που τις γεννά και τις αναπαράγει. Με βάση όλα τα παραπάνω παλεύουμε για: Ίση αμοιβή για ίση εργασία ανεξαρτήτως φύλου και συνολικά σεξουαλικού προσανατολισμού. Ίσα δικαιώματα για όλες/ους σε κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής. Αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, μόνιμη και σταθερή δουλειά, κατάργηση της ελαστικής εργασίας.
Η καπιταλιστική κρίση και ο φασισμός που αναστηλώνεται στο έδαφός της εκτός από την ανεργία, τη φτώχεια και την ακραία εκμετάλλευση ευνοούν το σεξισμό
Απαγόρευση απολύσεων εγκύων γυναικών. Πλήρη δικαιώματα που αφορούν στη μητρότητα-γονεϊκότητα. Προστασία στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του σώματος και στην έκτρωση. Δημόσια υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση. Δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας — για παιδιά, ηλικιωμένους και ΑμΕΑ.
Κατάργηση κάθε διάκρισης που οφείλεται στο φύλο ή στον σεξουαλικό προσανατολισμό των εργαζομένων. Νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας ως εγκλήματος. Καμία ανοχή στην κουλτούρα του βιασμού, αποφασιστική σύγκρουση μαζί της. Να ανοίξουν τώρα δωρεάν δημόσιες δομές νομικής, ιατρικής και ψυχολογικής υποστήριξης για θύματα έμφυλης βίας κάθε μορφής. Πλήρη δικαιώματα σε μετανάστριες και προσφύγισσες.
