Γιάννης Ελαφρός
▸ Ζωντανό και μάχιμο το κίνημα κατά των πλειστηριασμών
Στην πιο αποφασιστική στροφή της μάχης για την προστασία της λαϊκής κατοικίας, το «στρατόπεδο» του κινήματος ενάντια στους πλειστηριασμούς κέρδισε μια σημαντική νίκη κι έδειξε πως είναι εδώ, ετοιμοπόλεμο για νέες αναμετρήσεις. Η παρουσία του κινήματος και η αθώωση του αγωνιστή Ηλία Σμήλιου από το Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης την Τρίτη αποτέλεσαν μια απάντηση στις «πολεμικές» δηλώσεις του Άδωνη Γεωργιάδη πως η προστασία της πρώτης κατοικίας κάνει κακό στην οικονομία και δεν επιτρέπει στις τράπεζες να αναπτύξουν στεγαστική πολιτική. Βεβαίως δεν πρόκειται για μια προσωπική υπερβολή ενός «ακραίου» υπουργού, όπως παρουσιάστηκε από ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για έκφραση της γραμμής του κεφαλαίου και της ΕΕ. Εξάλλου ο επίτροπος Οικονομίας Πάολο Τζεντιλόνι ξεκαθάρισε την Πέμπτη σε συνέντευξή του πως «οι ευρωπαϊκοί θεσμοί θεωρούν ότι η κατάργησή της (σ.σ. της προστασίας της πρώτης κατοικίας) αποτελεί δέσμευση-κλειδί για την Ελλάδα». Για να συμπληρώσει «τίποτα δεν απαγορεύει να καθιερωθεί ένα ειδικό δίχτυ ασφαλείας για τις φτωχότερες εισοδηματικές ομάδες», δηλαδή ένα πενιχρό επίδομα ενοικίου για τους φτωχότερους των φτωχών. Άρα, η λεηλασία των σπιτιών των λαϊκών οικογενειών αποτελεί για την ΕΕ δέσμευση-κλειδί του (μετα)μνημονιακού προγράμματος, που συνομολόγησε ο ΣΥΡΙΖΑ και υλοποιεί με ζήλο η ΝΔ. Εξάλλου, οι διώξεις πραγματοποιήθηκαν επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, η οποία έστελνε τα ΜΑΤ, αρνήθηκε τη νομοθετική προστασία της πρώτης κατοικίας, θέσπισε τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και αναβάθμισε το αξιόποινο του αγώνα κατά των πλειστηριασμών.
Στον αντίποδα του πολιτισμού των τραπεζών, των καπιταλιστικών κερδών και της ανθρωποφάγας ανάπτυξης αναδείχθηκε την Τρίτη στην κατάμεστη αίθουσα του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, ο εργατικός πολιτισμός των φτωχών παραγωγών του πλούτου, που έχουν μάθει στα δύσκολα, στον αγώνα και στην αλληλεγγύη. Ο Η. Σμήλιος, δημοτικός σύμβουλος Αμπελοκήπων και μέλος του Συντονισμού Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης και του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έδωσε συγκλονιστικό μάθημα ζωής μέσα από την «απολογία» του. Μίλησε σαν Εργαζόμενος, που αγωνίζεται «για μια καλύτερη ζωή για μένα, την οικογένειά μου και την τάξη μου!»
. Μίλησε σαν Πατέρας, για το 16χρονο παιδί του που θέλει να δει «τα όνειρά του πράξη να κάνει κι όχι μετανάστης να γίνεται». Μίλησε σαν Δάσκαλος. «Δεν μου επιτρέπεται το παράδειγμα που θα δώσω στα παιδιά μου να είναι εκείνο του υποταγμένου ανθρώπου, που δουλικά αποδέχεται τον εξευτελισμό». «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα επιτρέψω να γίνουν πάλι τέσσερα!», ο αγωνιστής δάσκαλος έκλεισε με τα λόγια του Λουντέμη, βιβλία του οποίου του είχε χαρίσει ο πατέρας του. Η νομική και πολιτική επιχειρηματολογία του κινήματος που εκφράστηκε από τη δικηγόρο Αρετή Σκουνάκη και τους μάρτυρες υπεράσπισης (Θ. Αγαπητό, Β. Αντύπα, Γ. Κρεασίδη, Γ. Λαθήρα, Μ. Στεφούδη, Γ. Τζαμαδάνη, Δ. Χαραλαμπίδου) συνοδευόταν από μια βροχή ψηφισμάτων σωματείων και μαζικών φορέων, που ανέδειξαν την πλατιά κοινωνική βάση. Τα χειροκροτήματα, τα συνθήματα και οι σφιγμένες γροθιές που υποδέχθηκαν την αθωωτική απόφαση έδειξαν την ορμή για ένα νέο γύρο αγώνων, ειδικά ενόψει της κατάργησης κάθε προστασίας της πρώτης κατοικίας από την 1η Μάη φέτος. Τίποτα δεν τελείωσε, εξάλλου ο Ηλίας Σμήλιος και συναγωνιστές του έχουν ακόμα τέσσερις αγωγές στην πλάτη τους. Αλλά η φράση «θα νικήσουμε» ήταν σε περισσότερα χείλια.
Απολογία Ηλία Σμήλιου: Είμαι εργαζόμενος, πατέρας, δάσκαλος…
Είμαι εργαζόμενος, πατέρας και δάσκαλος! Είμαι Εργαζόμενος.Ανήκω σ’ αυτή την τάξη των ανθρώπων που δεν κατέχει τον πλούτο αλλά μοχθεί καθημερινά για να εξασφαλίσει τα αναγκαία για τη ζωή. Κι αγωνίζομαι για μια καλύτερη ζωή για μένα, την οικογένειά μου και την τάξη μου! Είμαι Πατέρας. Έχω ένα παιδί 16 χρόνων που θέλω να το δω τα όνειρά του πράξη να κάνει κι όχι μετανάστης να γίνεται για να μπορέσει να ζήσει. Θέλω, όταν κάποτε το παιδί μου, τα παιδιά μας, την κρίσιμη ερώτηση μου κάνουν, «τι έκανες εσύ για όλα αυτά;» να μπορώ να τους κοιτάξω στα μάτια και στεντόρει τη φωνή να απαντήσω: «Μαζί με άλλους φτωχούς ανθρώπους αγωνίστηκα για το μέλλον μας, για το μέλλον σας»!
Είμαι δάσκαλος. Η πολιτεία μου έχει αναθέσει την εκπαίδευση των παιδιών μας. Η εκπαίδευσή τους αφορά τη γνώση αλλά όχι μόνο αυτήν, καθώς οφείλουμε να μορφώνουμε τα παιδιά μας ως ολοκληρωμένους κοινωνικούς ανθρώπους, να τους παρέχουμε κοινωνική και δημοκρατική παιδεία, να αναπτύσσουμε τις ανθρώπινες ευαισθησίες τους και την αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπό τους. Η εκπαίδευση διενεργείται με την διδασκαλία και με το παράδειγμα. Είμαι δάσκαλος. Δε μου επιτρέπεται το παράδειγμα που θα δώσω στα παιδιά μου να είναι εκείνο του υποταγμένου ανθρώπου, που δουλικά αποδέχεται την καταπάτηση των δικαιωμάτων του, τον εξευτελισμό της ζωής του ίδιου και των συνανθρώπων του.
Ολοκληρώνοντας θα μου επιτρέψετε μια μικρή αναφορά (που ίσως λίγο περισσότερο την υπόθεσή μας φωτίσει), μια αναφορά στον πατέρα μου που πριν δέκα περίπου χρόνια έχασα. Χρόνια ολόκληρα δούλευε διπλή βάρδια, από ένα σπίτι στα παιδιά του για να χτίσει. Στη μνήμη του πατέρα μου, τον ιδρώτα των πατεράδων μας κι όλων αυτών που εύκολη ζωή δεν γνώρισαν, είναι βλασφημία ν’ αφήσουμε τις τράπεζες να τον αρπάξουν!!!Και κάτι ακόμα. Το πιο ωραίο δώρο, δώρο ζωής, που σαν πήγαινα στην Ε΄ Δημοτικού (σαν τους σημερινούς μαθητές μου) ο πατέρας μου κατάφερε να μου κάνει: Ολόκληρη η σειρά των βιβλίων του Μενέλαου Λουντέμη! Τα ρούφηξα όλα μέχρι να τελειώσω το Δημοτικό. Τον αγάπησα τον Λουντέμη. Ήταν για μένα η πρώτη πολιτικοποίηση και με μια φράση του, που σ’ ένα δικαστήριο καλή ώρα, πριν πολλές δεκαετίες, σε μαύρα κατάμαυρα για τον τόπο μας χρόνια, είπε στους δικαστές, μ’ αυτή τη φράση του θέλω να κλείσω τη σημερινή μου απολογία: «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα επιτρέψω να γίνουν πάλι τέσσερα εγώ»! Γι αυτό αγωνίζομαι, γι αυτό αγωνιζόμαστε, για μια ζωή αξιοβίωτη για όλους όσους ζουν σ’ αυτό τον τόπο!
