Γιώργος Παπανικολάου
«Ούτε τζαμαρία δεν έσπασε». Ή το ακόμα πιο φαιδρό: «Τα κατάφερε ο κύριος Μιχάλης(!) και κατέβηκε ήρεμα ο κόσμος και διαδήλωσε». Αυτά κι άλλα φαιδρά διακινούνται στα αστικά μίντια, τα οποία περίπου παρουσιάζουν το τριήμερο του Πολυτεχνείου σα… νίκη της κυβέρνησης και της «νομιμότητας» απέναντι στην ανομία. Σα νίκη της «δημοκρατίας» τους απέναντι στους ρέμπελους που θέλουν να την καταλύσουν. Κανένα ψέμα όμως, λένε, δεν μπορεί να ζήσει για πάντα…
Και το δικό τους ψέμα πέθανε πριν ακόμα καν ειπωθεί. Ποια ανομία, αλήθεια, πάταξαν τη Δευτέρα στην ΑΣΟΕΕ; Ποιος «νόμος και τάξη» επιβλήθηκε την Κυριακή το βράδυ στα Εξάρχεια; Το αφήγημα της κυβέρνησης ξεγυμνώθηκε σαν αυτό ακριβώς που είναι, μια σκληρή κι αναίτια καταστολή, ειδικά ενάντια στους πιο νέους, είτε αυτοί συγκροτούνται με όρους φοιτητικού κινήματος είτε είναι απλώς περαστικοί, ενάντια σ’ αυτούς ακριβώς που αμφισβητούν και θα αμφισβητήσουν ακόμα πιο έντονα την κυβερνητική πολιτική.
Ήθελαν –και πάγια επιδιώκουν– ένα τριήμερο-«γιορτή», που θα προσομοιάζει σε κάποιο αδιάφορο έκθεμα ενός ιστορικού μουσείου. Πίστεψαν ότι η αστυνομοκρατία, τα drones, οι συνεχείς έλεγχοι κι οι προληπτικές προσαγωγές θα τρομοκρατήσουν τους διαδηλωτές, θα αποτρέψουν όσους κι όσες θέλουν να συμμετάσχουν στις πορείες. Απέτυχαν όμως οικτρά.
Στην Αθήνα μια διαδήλωση άνω των 30.000 ατόμων κινήθηκε με πάθος και παλμό προς την Αμερικανική Πρεσβεία. Στη Θεσσαλονίκη μια μεγαλειώδης διαδήλωση 10.000 νέων και εργαζομένων έφθασε έξω από το Αμερικανικό Προξενείο φωνάζοντας συνθήματα ενάντια στις βάσεις και τον ιμπεριαλισμό. Στην Πάτρα η συγκέντρωση του Παραρτήματος –ιστορικού χώρου της εξέγερσης το 1973– ήταν εξαιρετικά μαζική, με πολύ μεγάλη συμμετοχή φοιτητών και φοιτητριών, συγκρίσιμη σε μέγεθος με αυτήν του Εργατικού Κέντρου, όπου συμμετείχε ο δήμος Πατρέων. Αντίστοιχα πολύ μαζικές διαδηλώσεις έγιναν σε Χανιά, Ηράκλειο, Βόλο και Ξάνθη.
Οι μαζικές διαδηλώσεις δεν ήρθαν όμως σαν κεραυνός εν αιθρία. Δεν ήταν απλώς μια πιστολιά στον αέρα. Αντίθετα, ήταν αποτέλεσμα των διεργασιών του τελευταίου μήνα στο φοιτητικό κίνημα – και ειδικά της τελευταίας εβδομάδας. Με αφετηρία λοιπόν τα γεγονότα της ΑΣΟΕΕ, όπου με μια εντυπωσιακή κίνηση οι φοιτητές αμφισβήτησαν το λοκ άουτ της Πρυτανείας και την αστυνομική καταστολή, το φοιτητικό κίνημα πέρασε στην αντεπίθεση: με δύο εντυπωσιακές σε όγκο και παλμό πορείες στην Αθήνα τη Δευτέρα το βράδυ και την Πέμπτη το πρωί, με τη δεύτερη να καταλήγει σε κοινό συντονιστικό γενικών συνελεύσεων όλων των αγωνιζόμενων δυνάμεων στο Κάτω Πολυτεχνείο –συμπεριλαμβανομένης της ΚΝΕ– το οποίο κάλεσε όλο το λαό και τη νεολαία στο τριήμερο και διασφάλισε τον ανοιχτό και αγωνιστικό χαρακτήρα του.
Πλήθος κόσμου επισκέφθηκε τον ιστορικό χώρο της Πατησίων, με έντονη τη συμμετοχή μαθητών και μαθητριών, ενώ πληθώρα σωματείων κατέθεσαν στεφάνια και λουλούδια. Μεγάλη και η συμμετοχή στις πολιτικές εκδηλώσεις, με το ΜΑΧ να γεμίζει στην κεντρική εκδήλωση του ΝΑΡ και της νΚΑ, με πάνω από 350 συμμετέχοντες αγωνιστές. Πολύ μαζικό ήταν και το μπλοκ των δύο οργανώσεων στην πορεία προς την Πρεσβεία, όπως κι αυτό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Στα Χανιά, την Παρασκευή 15/11 οι φοιτητές κατέλαβαν το μέγαρο Παπαδοπέτρου, χώρο που είχαν εκκενώσει προ δεκαετίας τα ΜΑΤ και αποτελούσε και τότε φοιτητική κατάληψη. Έκτοτε παρέμεινε αναξιοποίητο. Στην Ξάνθη, την Πέμπτη 14/11 άνδρες της Ασφάλειας ενημέρωσαν τον φοιτητικό σύλλογο πως η κατάληψη είναι «παράνομη»! Αμέσως καλέστηκε συντονιστικό και έκτακτη βραδινή πορεία στους δρόμους της πόλης. Το φετινό τριήμερο λοιπόν δεν ήταν απλώς μια κινηματική «ρουτίνα», αλλά μια πρώτη έκφραση της διάχυτης οργής που επικρατεί στη νεολαία και τμήματα των εργαζομένων. Κρίσιμο για τη συνέχεια είναι το αν θα κατορθώσει το φοιτητο κίνημα να κάνει το ζήτημα της παιδείας ζήτημα ολόκληρης της κοινωνίας. Πρώτος σημαντικός κόμβος αναδεικνύεται η σύνοδος πρυτάνεων, με τη συμμετοχή της Υπουργού Παιδείας, στα τέλη Νοεμβρίου.
