Φοίβος Λιναρδάτος
Ήταν κάτι παραπάνω από παρουσίαση βιβλίου. Ήταν απόσταγμα ζωής, ζυμωμένο μέσα στους σκληρούς αγώνες και την ανίκητη δίψα για ελεύθερη ζωή του κομμουνιστή αγωνιστή Μόρφη Στεφούδη. Κι έτσι ο τίτλος του βιβλίου, Κεί π’ ανθίζουν τα χαμόγελα, είν΄ο δικός μας κόσμος, απέκτησε πλήρες νόημα.
Στο φιλόξενο χώρο του ΙΛΙΟΝ plus με τη συμμετοχή φίλων και αγωνιστών όλων των ηλικιών, έγινε την Τετάρτη η παρουσίαση του βιβλίου του Μόρφη Στεφούδη, Κεί π’ ανθίζουν τα χαμόγελα, είν’ ο δικός μας κόσμος, που όπως ανέφερε ο Δημήτρης Γκόβας εκ μέρους των εκδόσεων ΚΨΜ, είναι σίγουρα ο πιο όμορφος τίτλος βιβλίου των εκδόσεων. Ένας τίτλος που αντικατοπτρίζει τη βαθιά ανιδιοτελή στράτευση του συγγραφέα στην κομμουνιστική υπόθεση, στην ύπαρξη σκοπού, οράματος και στρατηγικής προοπτικής, που γεννούσε αυτήν την ποιότητα στράτευσης, τον ενθουσιασμό για πάλη και ζωή, τον ηρωισμό και την αυταπάρνηση, όπως σχολίασε στην τοποθέτησή του ο Κώστας Τριχιάς, νέος εργαζόμενος και αγωνιστής του κινήματος νεολαίας.
Το βιβλίο περιγράφει γνωστές και άγνωστες πτυχές της ιστορίας του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, από το 1940 μέχρι και σήμερα, αλλά και τα συμπεράσματα που αντλούνται από αυτές, μέσα από τα μάτια του συγγραφέα, άλλοτε ως ένα μικρό παιδί και άλλοτε ως νέος (ή μεγαλύτερος) εργάτης. Για τα συγκλονιστικά γεγονότα που περιγράφονται στο βιβλίο μίλησε ο Νίκος Ξηρουδάκης, μέλος της Συντακτικής Επιτροπής της ιστοσελίδας αντικαπιταλιστικής ενημέρωσης pandiera.gr. Αναφέρθηκε στις 115 συνεργαζόμενες συνδικαλιστικές οργανώσεις το ’62-63 που συντόνιζαν απεργίες και κινήματα σε μια προσπάθεια δημιουργίας ανεξάρτητου ταξικού κινήματος πέρα από τη ΓΣΕΕ, στις εκλογές βίας και νοθείας του ’61, εκλογές δολοφονιών όπως με συγκλονιστικό τρόπο αποκαλύπτεται στο βιβλίο, ή στην μυθιστορηματική δραπέτευση 27 στελεχών του ΚΚΕ από τις φυλακές των Βούρλων. Κλείνοντας πρόσθεσε πως δεν είναι περίεργο πως η πολιτική πορεία του συγγραφέα, μετά από μια πολυκύμαντη διαδρομή κατέληξε στο ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, καθώς σημασία δεν έχει από που προερχόταν πολιτικά ο καθένας αλλά ο κοινός σκοπός για μια σύγχρονη κομμουνιστική προσπάθεια.
Ο Μόρφης Στεφούδης ήταν πάντα πρωτοπόρος αγωνιστής, όπως ανέφερε ο Παναγιώτης Κεφαλληνός, πρώην συνδικαλιστής στους ΟΤΑ και αγωνιστής του εργατικού κινήματος. Μίλησε για τη γνωριμία τους στον χώρο των ΟΤΑ και την κοινή κινηματική τους πορεία στα μεγάλα και δυναμικά κινήματα του κλάδου τη δεκαετία του ’80. Αγώνες που μπόρεσαν να αναπτύξουν ισχυρούς δεσμούς σε ανθρώπους διαφορετικών πολιτικών ρευμάτων, που δεν φοβήθηκαν ακόμα και να εκφράσουν ανυπακοή στις γραμμές των κομματικών ηγεσιών.
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η στιγμή όταν τον λόγο πήρε ο ίδιος ο συγγραφέας που διηγήθηκε διάφορα περιστατικά. Μίλησε για την ιστορία που σημάδεψε τη ζωή του, όταν στην ηλικία των δέκα ετών, φεύγοντας για το βουνό με τη μάνα και τις αδελφές του, συνάντησαν τέσσερις αντάρτες και μαζί πήγανε στη Θεσσαλονίκη. Χαρακτηριστικά είπε ότι, χτυπώντας την πόρτα στο σπίτι που τον στείλανε οι αντάρτες να μείνει, ένιωσε σαν από δέκα χρονών να έπρεπε να γίνει σε μια στιγμή πενήντα. Οι εξιστορήσεις συνεχίστηκαν για τα πρώτα του χρόνια στη Θεσσαλονίκη που έκανε τον τσιλιαδόρο, την εξορία στη Λέρο, όπου γνώρισε τη μαρξιστική φιλοσοφία, την ένταξη στην παράνομη νεολαία της ΕΠΟΝ, το ξύλο στην ασφάλεια και τη δολοφονία του στενού του φίλου Στέφανου Βελδεμίρη, που έγινε μπροστά του. Όπως όμως είπε και στο τέλος, δεν έγραψε αυτό το βιβλίο για να κλαίει ο κόσμος αλλά για να εμπνευστούν οι νέοι άνθρωποι από αυτούς που πήγαν με ψυχή και γνώση του κινδύνου στον αγώνα και να γράψουν και αυτοί πια τις δικές τους σελίδες στην ιστορία.
Παρεμβάσεις έκαναν παλιοί συναγωνιστές του συγγραφέα (Θανάσης Γρέβιας και Οδυσσέας Καλογεράτος), που αναφέρθηκαν στο κλίμα τρομοκρατίας που υπήρχε στη Θεσσαλονίκη με σωρεία πολιτικών επιθέσεων και δολοφονιών τη δεκαετία του ’60 και μετέπειτα, αλλά και στο ήθος που πρέπει να έχει ένας κομμουνιστής στο σύνολο της ζωής του. Τέλος, τοποθετήθηκε ο Άγγελος Χάγιος που ανέδειξε τις ουσιαστικές παρεμβάσεις για τη σημερινή κομμουνιστική αριστερά που υπάρχουν μέσα στο βιβλίο. Για την αναγκαιότητα έγκαιρης προετοιμασίας της κομμουνιστικής αριστεράς σε αντίθεση με το παρελθόν, για την οργάνωση του ταξικού εργατικού κινήματος, για τη συγκρότηση της εργατικής κομμουνιστικής νεολαίας και για την πολιτική ανεξαρτησία της κομμουνιστικής αριστεράς από το κατεστημένο. Είναι σίγουρο λοιπόν ότι το βιβλίο έχει να μας πει πολλά όχι μόνο για την ιστορία αλλά και για τη σημερινή πάλη των κομμουνιστών και αξίζει να διαβαστεί.
