Κική Μένου
Ακραία ακροδεξιά πράξη η κατάργηση της αίτησης ασύλου σε δεύτερο βαθμό
Την 29η Αυγούστου έλαβε χώρα η πρώτη συνάντηση του πρωθυπουργού Μητσοτάκη με την Μέρκελ. Τα αποτελέσματα αυτής της συνάντησης δεν άργησαν να φανούν μόλις δύο ημέρες αργότερα. Μετά τη συνεδρίαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ), όπου προέδρευε ο ίδιος ο πρωθυπουργός (31/8/19), έγινε φανερό ότι για την κυβέρνηση και τα ευρωπαϊκά επιτελεία η στοχοποίηση και ο περιορισμός των προσφύγων βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα. Οι αποφάσεις του ΚΥΣΕΑ δεν μπορούν να χαρακτηριστούν απλά ρατσιστικές, αποτελούν μια μεγάλη τομή στους όρους με τους οποίους αντιμετωπίζει το κράτος και η Ευρωπαϊκή Ένωση την υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, κάνοντας τον ρατσιστή ιταλό υπουργό Σαλβίνι να φαντάζει άμαθος μπροστά στα τέρατα που επαναδιαμορφώνουν το κρατικό δίκαιο στην Ευρώπη.
Τα εφτά σημεία του συμβουλίου ως σύνολο αποτελούν ένα τερατούργημα, που σαν πρακτική εκφράζεται στο σχήμα: αποτροπή- πνιγμοί- κυνηγητό μέσα στις πόλεις- φυλάκιση σε στρατόπεδα συγκέντρωσης- απέλαση.
Δεν είναι τυχαίο ότι η απόφαση ήρθε μετά την αναστολή έκδοσης του ΑΜΚΑ για τους αιτούντες άσυλο (που η προηγούμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θεσμοθέτησε για 20 μέρες!) και πριν από τις επιθέσεις στις καταλήψεις στέγασης προσφύγων. Το μήνυμα είναι ένα, θα σας κάνουμε το βίο αβίωτο μέχρι να γυρίσετε πίσω. Προσοχή! Όχι να φύγετε, αλλά να πάτε από εκεί που ήρθατε.
Η κυβέρνηση της ΝΔ δίνει βάρος στην ασφάλεια των συνόρων, δηλαδή σε γραμμή απώθησης των προσφύγων, με αποτέλεσμα πνιγμούς στο Αιγαίο
Η απόφαση του ΚΥΣΕΑ μιλά για ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση της FRONTEX και των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην περιοχή και την εισροή 50 εκατομμυρίων ευρώ στο Εθνικό Σύστημα Ολοκληρωμένης Θαλάσσιας Επιτήρησης (ΕΣΟΘΕ), «που διασυνδέει τα συστήματα επιτήρησης του Λιμενικού Σώματος και των Ενόπλων Δυνάμεων, μέσω της χρήσης των νέων τεχνολογιών («απλές» και θερμικές κάμερες, drones κ.λπ.).». Ακόμα το ΚΥΣΕΑ αποφάσισε την αγορά «10 νέων ευέλικτων μικρών σκαφών για ταχύτατη αντίδραση σε περίπτωση εντοπισμού κινήσεων μεταφοράς μεταναστών/προσφύγων». Δέκα ευέλικτες μικρές βάρκες θα επιτηρούν τα θαλάσσια σύνορα και προφανώς θα έχουν την άτυπη και άρρητη αρμοδιότητα να εμβολίζουν τις βάρκες με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες με μεγαλύτερη ευελιξία και μικρότερο πολιτικό κόστος απ’ ότι η FRONTEX.
Πέρα από τα υπόλοιπα σημεία που αποφάσισε το συμβούλιο, φάρος αντιδημοκρατικότητας αποτελεί η απόφαση αλλαγής «του θεσμικού πλαισίου για τη διαδικασία χορήγησης ασύλου, με κατάργηση του δεύτερου βαθμού εξέτασης προσφυγών με στόχο -σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης χορήγησης ασύλου- να προχωρά άμεσα η διαδικασία επιστροφής του αιτούντος στη χώρα από την οποία προήλθε. Πάντα με σεβασμό στο κοινοτικό κεκτημένο και για την πλήρη εφαρμογή της Κοινής Δήλωσης Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει και η Τουρκία να αναλάβει με συνέπεια τις ευθύνες που τις αναλογούν.»
Η κατάργηση του δευτέρου βαθμού εξέτασης δεν αποτελεί απλά μια διοικητική παρατυπία, που θα επιβαρύνει κεντρικά τα δικαστήρια της χώρας με παραπάνω φόρτο εργασίας και με ακόμα μεγαλύτερη καθυστέρηση των υποθέσεων, όπως διατείνεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Η κατάργηση εξέτασης χορήγησης ασύλου σε δεύτερο βαθμό αποτελεί μια βαθιά ακροδεξιά μαχαιριά στα σπλάχνα της αστικής δημοκρατίας. Η δυνατότητα ένστασης σε διοικητικές πράξεις και έφεσης σε δικαστικές αποφάσεις πρώτου βαθμού, συνιστά αναφαίρετο δικαίωμα του Διοικητικού Δικαίου για όποιον(α)δήποτε πολίτη ή αιτών/ούσα προστασία έχει δικαίωμα να αμφιβάλλει για την ορθότητα της απόφασης μιας διοικητικής ή δικαστικής απόφασης. Ουσιαστικά με την μη δυνατότητα εξέτασης σε δεύτερο βαθμό η κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει στους πρόσφυγες και τους μετανάστες εν γένει ίδια διοικητικά- διαδικαστικά δικαιώματα όπως στους γηγενείς, σύμφωνα και με το ευρωπαϊκό δίκαιο.
Μπορεί η Διεθνής Αμνηστία να βγάζει ανακοινώσεις επί ανακοινώσεων για το παράτυπο του ευρωενωσιακού δικαίου και την υπονόμευση «του Άρθρου 13 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρώπινων Δικαιωμάτων και του Άρθρου 39 της Οδηγίας για τις Διαδικασίες Ασύλου», ας μην ξεχνάμε όμως ότι αυτή η πολιτική επιλογή έρχεται μετά από συγκεκριμένες συναντήσεις του Κ. Μητσοτάκη στη Γερμανία, σε ένα κλίμα αυξομειούμενης έντασης με την Τουρκία. Ουσιαστικά οι πολιτικές αποφάσεις του ΚΥΣΕΑ δείχνουν το δρόμο για τον ρόλο που θέλει κεντρικά η ΕΕ να έχουν τα κράτη- μαντρόσκυλα των μεσογειακών συνόρων. Ο Μητσοτάκης ξέρει ότι θα πάρει και την επίσημη ευρωπαϊκή επιβεβαίωση της πολιτικής του σε ένα μήνα περίπου, όπου θα ξεκινήσει στις Βρυξέλλες η συζήτηση του περιβόητου Δουβλίνο ΙV.
Σίγουρα κυβέρνηση και ΕΕ δεν θα έπαιζαν τόσο εύκολα τον χωροφύλακα αν υπήρχε ένα βαθιά ριζοσπαστικό και με αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά κίνημα υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Αν υπήρχαν σωματεία και εργατικές συλλογικότητες που θα έβαζαν πιο βαθιά το μαχαίρι στην πληγή από τις ανακοινώσεις ανησυχίας των ΜΚΟ και των διεθνών οργανισμών.
Αν κάτι άφησε σαν πληγή η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η λογική της αποδοχής της ΜΚΟποίησης και του αστικού δικαιωματισμού. Δε χρειάζεται να αντιδράσουμε γιατί μπορούμε να αναφέρουμε τα προβλήματά μας στο Συνήγορο του Πολίτη. Δε χρειάζεται να σπάσουμε τα πεζοδρόμια για να κλείσει τώρα η Μόρια και όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα σύνορα και στην ενδοχώρα, γιατί αν ήταν τόσο προβληματικά, τι κάνουν εκεί μέσα οι διεθνείς οργανισμοί, όπως η Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες ή ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης, αν δεν κάνουν τη δουλειά τους; Δεν χρειάζεται να κάνουμε συγκέντρωση και να μιλήσουμε με τους πρόσφυγες για την εκμετάλλευσή τους, γιατί είμαστε εργαζόμενοι και είναι ωφελούμενοι και τα όρια είναι διαφορετικά σε αυτή την εξευτελιστικά εξουσιαστική δομημένη σχέση.
Η έρημος του πραγματικού είναι που κάνει ακόμα πιο ανυπόφορες τις τελευταίες πολιτικές αποφάσεις κόντρα στις οποίες μικρές πρωτοβουλίες μεταναστών και εργαζομένων αντιστέκονται με νύχια και με δόντια. Στη Λέσβο τα πιο αλανιάρικα πλάσματα του προσφυγικού πληθυσμού, τα ασυνόδευτα ανήλικα, έβαλαν τα κορμιά τους μπροστά και έφαγαν δακρυγόνα απαιτώντας να αποχωρήσουν άμεσα από την Μόρια, όπου βρίσκονται πάνω από 700 παιδιά. Απ’ έξω η «Συνέλευση Εργαζομένων σε ΜΚΟ στη Λέσβο» για πρώτη φορά βάζει κάτω όλα τα φλέγοντα ζητήματα. Χρειάζεται και ένα συνολικό κίνημα απέξω, των ντόπιων, των σωματείων, των στεκιών και πρωτοβουλιών για τα δημοκρατικά δικαιώματα που θα φτάσει τον αγώνα μέχρι το κλείσιμο των σύγχρονων φυλακών. Ένα αγώνα μέχρι τέλους για την ελευθερία και τη συμβίωση ντόπιων και μεταναστών.
