Μπάμπης Ματσκαλίδης
Σήμερα 27 Σεπτέμβρη συμπληρώνεται ένας χρόνος από το θάνατο του αγωνιστή της επαναστατικής Αριστεράς, Τάσου Κατιντσάρου. Η απώλειά του έριξε βαριά σκιά σε όλους όσοι «περπάτησαν μαζί του» και ιδιαίτερα στους συντρόφους και τους οικείους του, σε αυτούς στρέφεται τώρα η σκέψη μας. Παράλληλα όμως, η ζωή και η δράση του Τάσου αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για την κομμουνιστική Αριστερά στις νέες αναμετρήσεις. Το Πριν δίνει τον λόγο σήμερα στον Μπάμπη Ματσκαλίδη, σύντροφο του Τάσου από τα πρώτα χρόνια της στράτευσής του στην επαναστατική Αριστερά.
Ένας χρόνος έκλεισε χωρίς τον σύντροφο Τάσο, ένας χρόνος και όσοι περνάμε έξω από το σπίτι του στο Περιστέρι δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι δεν βλέπουμε φως μέσα στο δωμάτιο που ήταν το γραφείο του, σκυμμένος πάνω από τον ημερήσιο τύπο και τα βιβλία του. Σε κάθε επετειακή εκδήλωση του χώρου μας και ειδικά του ΝΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ πάντα τον αναπολούμε και πάντα συζητάμε τι θα έλεγε άραγε ο Τάσος γι αυτό και για εκείνο. Ένα από τα ιστορικά στελέχη των οργανώσεων της Επαναστατικής Αριστεράς στην χώρα μας, γέννημα θρέμμα του Νοέμβρη του 73 με ιδιαίτερη δράση μετέπειτα στην μεταπολίτευση. Η λεγόμενη άκρα αριστερά ήταν το σπίτι του, εκεί ξενυχτούσε, εκεί διέθετε τον περισσότερο χρόνο του, εκεί ήταν η φωτιά που πάντα σιγόκαιγε και πίστευε πως θα ερχόταν η ώρα να φούντωνε, όπως τον Νοέμβρη του 73. Πολλές φορές συζητώντας μαζί του, του έλεγα για τη στασιμότητα του κινήματος. Ο Τάσος δεν επηρεαζόταν πολιτικά από αυτό , μου έλεγε πάντα «ανέτρεξε στην ιστορία και δες πόσες φορές το κίνημα πέρασε τέτοιες φάσεις, αυτά είναι αναμενόμενα και η δική μας γενιά θα τα υποστεί, όπως όλες οι προηγούμενες».
Ακούραστος πάντα, ακόμη και όταν γνώριζε για την αρρώστια του, πάντα ήταν παρόν, δεν ήθελε να λείψει από όποια δρώμενα τόσο του κινήματος όσο και των συνεδριάσεων. Δεν άλλαξε ο Τάσος, από την περίοδο της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Μαχητής μέχρι την τελευταία μέρα θα έβαζε το αποτύπωμα του, ήταν το χρέος μας έλεγε, ήταν το καθήκον όλων μας. Ποτέ δεν θα επικαλεστεί όλη αυτήν την περίοδο την δική του δράση από την δικτατορία και την περίοδο της μεταπολίτευσης, θεωρούσε όμως πως στη γενιά του έπεφτε βαριά η ευθύνη για αυτό το χρέος και τα καθήκοντα της νέας περιόδου, για να ανοίξει ο δρόμος στις επόμενες γενιές. «Η γενιά μας ήταν στο Πολυτεχνείο, οι επόμενες έπρεπε να κάνουν το δικό τους», έλεγε. Δεν θα καθοδηγούσε, το αποτύπωμα του ήταν η ιστορική εμπειρία, αυτή πρόσφερε στις νέες γενιές, αυτή η ευθύνη βάραινε τους ώμους του.
Σαν μέλος της οργάνωσης ήμουν στην τελευταία γενική συνέλευση της Κ.Ο.Μαχητής το 1991 όπου και αυτοδιαλύθηκε και έπεσε η πρόταση «να πάμε να πούμε την μικρή μας αλήθεια στα μεγάλα ακροατήρια» . Απαντώντας σε αυτήν την πρόταση ο σύντροφος μας Τάσος είπε «μα έχουμε μεγάλο ακροατήριο σαν χώρος, σαν εξωκοινοβουλευτική αριστερά, και μπορούμε να τον συγκροτήσουμε να τον οργανώσουμε. Λυπάμαι δεν μπορώ να ακολουθήσω αυτήν την λογική, αλλού είναι οι επάλξεις και με τα λεγόμενα μεγάλα ακροατήρια θα βρεθούμε, πρώτα στους δρόμους αλλά μόνο όταν συγκροτηθούμε και οργανωθούμε σαν χώρος, έχουμε πολλά να πούμε με όλους αλλά δεν θα μείνει ο χώρος μας έξω από το κάδρο πολυδιασπασμένος». Το πάλεψε αυτό ο Τάσος μαζί με την νέα του οργάνωση το ΝΑΡ και φτάσαμε στο Σπόρτιγκ, όπου και μπήκαν οι βάσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Η λεγόμενη άκρα αριστερά ήταν το σπίτι του, εκεί ήταν η φωτιά που πάντα σιγόκαιγε και πίστευε πως θα ερχόταν η ώρα να φούντωνε, όπως τον Νοέμβρη του 73
Θυμάμαι ακόμη τα λόγια του μετά το Σπόρτιγκ εκείνο τον Γενάρη του 2009: «Εδώ τελειώνει η μοναχική πορεία, η μαζική οργάνωση και δράση τώρα έχει τον λόγο». Έχει ζήσει με την Κ.Ο. Μαχητής αυτές τις μοναχικές πορείες γι αυτό πάντα θεωρούσε πως αυτές κάποια στιγμή τελειώνουν, η πραγματικότητα ήταν αυτή που θα καθόριζε το μέλλον των οργανώσεων της Επαναστατικής Αριστεράς και όχι ο υποκειμενισμός και οι θεωρητικολογίες. Αυτή η πορεία της Επαναστατικής Αριστεράς ήταν η πορεία του Τάσου, ήταν η καθαρή διαχωριστική γραμμή από άλλες επιλογές (τα «μεγάλα ακροατήρια»), τις οποίες όμως ποτέ δεν υποτίμησε, πάντα τις σεβόταν, και πάντα άνοιγε διάλογο με αυτές. Θεωρούσε πως και από αυτές τις επαφές μαθαίνεις, ήταν κάτι σαν την απέραντη βιβλιοθήκη του και τις αμέτρητες σημειώσεις σε όλα τα βιβλία του. Τα πάντα ήταν για αυτόν μάθηση, ακόμη και τελευταία η διαφοροποίηση του στην 4η Συνδιάσκεψη σε τακτικά ζητήματα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν ισορρόπησε, δεν σοβάτισε ούτε άμβλυνε τις γωνίες, έμεινε και έμαθε, το σχολείο της αριστεράς δεν τελειώνει ποτέ έλεγε, μέχρι να ασπρίσουμε θα μαθαίνουμε.
Η ιστορική αυτή διαδρομή του Τάσου ήταν και παραμένει ένα εκτόπισμα που αναγνωριζόταν από σύσσωμη την Αριστερά. Όλοι μας θα τον επικαλεστούμε στις επαφές μας με άλλους χώρους, όλοι τον αναγνωρίζουν για την συμβολή του στο εργατικό και επαναστατικό κίνημα στη χώρα μας. Τέλος, αλλά πάντα σαν πρώτο για μένα και αξέχαστη στιγμή ήταν το τέλος της απολογίας του Τάσου όταν συνελήφθη για ηθική αυτουργία για τα γεγονότα (επεισόδια) στις 25 Μάη του 1976 και παραπέμφθηκε σε δίκη μαζί με άλλα τρία μέλη της Κ.Ο. Μαχητής για ηθική αυτουργία επειδή η οργάνωση μας ανέλαβε την πολιτική ευθύνη τότε για τα γεγονότα. Έκλεισε την απολογία λέγοντας στους κατηγόρους του: «Πατώντας στέρεα στο έδαφος της ακατανίκητης θεωρίας του μαρξισμού λενινισμού, η Κομμουνιστική Οργάνωση Μαχητής αντλώντας δυνάμεις από την ανεξάντλητη εργατική πηγή, θα προχωρήσει μέχρι την μέρα που από άκρη σ’ άκρη στην χώρα μας θα κυματίσει το κόκκινο λάβαρο του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού».
