εκδ. ΚΨΜ
Κυκλοφόρησε πρόσφατα το 10ο τεύχος του θεωρητικού περιοδικού «Τετράδια Μαρξισμού». Το τεύχος έχει αφιέρωμα «Ακροδεξιά, φασισμός και σύγχρονος καπιταλισμός». Όπως γράφεται και στο «editorial» η σύγχρονη μορφή φασισμού έχει πολλά κοινά με τον κλασσικό φασισμό «αλλά δεν αποτελεί επ’ ουδενί την επανάληψή του». Στενά συνδεδεμένος και σήμερα με το σύγχρονο καπιταλισμό «αποτελεί μορφή κίνησης και “ριζοσπαστικοποίησης” της αστικής πολιτικής και αστικής δημοκρατίας σε αντιδραστική κατεύθυνση, κοινωνικά και πολιτικά».
Το πρώτο άρθρο του αφιερώματος, αυτό του Δ. Νικολούδη, εξετάζει τις θεωρητικές προϋποθέσεις της ναζιστικής παιδαγωγικής και του τρόπου διαμόρφωσης του ανθρωπολογικού τύπου του πολεμιστή-Άριου. Σ’ αυτές τις προϋποθέσεις περιλαμβάνονται ο κοινωνικός δαρβινισμός, η νιτσεϊκή φιλοσοφία και η γερμανική εθνικιστική παράδοση. Στο άρθρο του Χ. Μαρκούζε, γραμμένο το 1942, μελετώνται στη Γερμανία πλευρές της ιδεολογίας των Ναζί ως πτυχές του πολιτιστικού εποικοδομήματος. Πιο συγκεκριμένα τίθεται το ερώτημα για τη σχέση ορθολογισμού-ανορθολογισμού (θρησκεία-λατρεία της μηχανής) στην πολιτιστική ιδεολογία και πρακτική των Ναζί. Ο Δημοσθένης Παπαδάτος Αναγνωστόπουλος στο άρθρο του τονίζει τη στρατηγική του φασισμού τότε και της ακροδεξιάς σήμερα. Εξετάζει πως στη μεταπολεμική Ευρώπη συγκροτείται η φιλελεύθερη αντιολοκληρωτική επιχειρηματολογία συμβάλλοντας τελικά στη σύγκλιση αστικού κόσμου και ακροδεξιάς. Αναπτύσσει στη συνέχεια τις απόψεις από τη μαρξιστική συζήτηση για το φασισμό του μεσοπολέμου καθώς και για τη σύγχρονη ακροδεξιά. Ο Δημήτρης Γρηγορόπουλος επισημαίνει την αναβίωση του φασισμού παρά τις μεταπολεμικές αναλύσεις για την οριστική συντριβή του, τη σύμπλευσή του με τον επιθετικό εθνικισμό καθώς και την αρωγή του ιστορικού αναθεωρητικού ρεύματος στην «ελάφρυνση» των εγκλημάτων του φασισμού, στο συμψηφισμό της ευθύνης νικητών και ηττημένων και την αποενοχοποίηση τελικά του φασισμού. Στο άρθρο του Dylan Riley (αναδημοσίευση από το New Left Review) αναλύεται το φαινόμενο Τραμπ σε επίπεδο ιδεολογίας και πρακτικής και απορρίπτονται οι μηχανιστικές αναλογίες με τον κλασσικό φασισμό ενώ προκρίνεται το προνεωτερικό-πατριαρχικό μοντέλο διοίκησης του Τραμπ έναντι του νομικοορθολογικού κράτους. Ο Sebastian Friedrich, δημοσιογράφος και εκδότης στο Αμβούργο, εξετάζει την άνοδο της ακροδεξιάς και της AfD στη Γερμανία. Ο Διονύσης Τζαρέλλας αναλύει τα χαρακτηριστικά της αστυνομίας ως κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού και την ιδιαίτερη «επαγγελματική» ιδεολογία του προσωπικού της, της ιστορικής διαμόρφωσής της στην Ελλάδα, καθώς και της «νομιμότητας» που παράγεται έτσι. Εξετάζονται αναδρομικά οι σχέσεις Χρυσής Αυγής και αστυνομίας και η ανάδειξη της Χ.Α σε πολιτικό εκφραστή του προσωπικού της τελευταίας.
Εκτός του αφιερώματος υπάρχουν σχόλια επικαιρότητας, άρθρα θεωρίας, για τον πολιτισμό και βιβλιοκριτικές, μεταξύ αυτών το άρθρο των Μανόλη Αρκολάκη και Χρίστου Μάη, μια παρουσίαση της πρώτης πενταετίας 1963-1968 του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος στην Ελλάδα.
