Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απέναντι σε ένα αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα

Δημήτρης Σταμούλης

Σε μια από τις πιο δύσκολες εκλογικές μάχες της δεκαετούς ύπαρξής της, από την άποψη τόσο των πολιτικών διλημμάτων όσο και των δικών της ανεπαρκειών και αντιφάσεων, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε ένα αρνητικό αποτέλεσμα στις βουλευτικές εκλογές της 7^ης Ιουλίου, λαμβάνοντας 23.191 ψήφους και 0,41%.

Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, στην πρώτη του ανακοίνωση μετά τις εκλογές, χαιρέτισε τους χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες που σε δύσκολες πολιτικές και κινηματικές συνθήκες επέλεξαν να στηρίξουν τα ψηφοδέλτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, καθώς και τα χιλιάδες μέλη και φίλους της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, τους εργαζόμενους, τους νέους αλλά και τους μεγαλύτερους, τους άνεργους και τις γυναίκες που έδωσαν με αυταπάρνηση τις περίπλοκες και δύσκολες τέσσερις εκλογικές μάχες και που «αντιπάλεψαν τις προσπάθειες να ηττηθεί στρατηγικά η εργατική πολιτική και η επαναστατική και κομμουνιστική Αριστερά, μπροστά στο νέο κύκλο ταξικής πάλης. Ο αγώνας τους, ακόμα κι αν έφερε περιορισμένα αποτελέσματα, έχει ρίξει σπόρο μιας νέας νικηφόρας αντεπίθεσης», αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Στο νέο μετεκλογικό τοπίο δεν υπάρχουν περιθώρια για αυταπάτες στον κόσμο του αγώνα, στους εργαζόμενους, τους νέους, τους άνεργους. Το δυναμικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή των νέων αγώνων, με τη φιλοδοξία όχι απλώς των συμβολικών διαμαρτυριών, αλλά τη συγκρότηση ενός νέου μαχητικού ανατρεπτικού και νικηφόρου εργατικού κινήματος, με μια αντικαπιταλιστική Αριστερά αντάξια των απαιτήσεων της νέας εποχής. Ώστε το σύνθημα που έγραφε το πανό που «τόλμησαν» και σήκωσαν μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Περιστέρι μπροστά στα μούτρα του Κ. Μητσοτάκη, να γίνει πράξη από τον ίδιο το λαό: «Σε έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ, θα σε διώξουμε εμείς»!

Τα 10 υψηλότερα ποσοστά εκλογικών περιφερειών

Τα 10 υψηλότερα ποσοστά δήμων Αττικής

Τα 10 υψηλότερα ποσοστά πρωτευουσών νομών

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αποτελέσματα 2009-2019

Προγραμματικές πολιτικές ανεπάρκειες, φτωχά αποτελέσματα

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έκλεισε τον κύκλο αυτών των τετραπλών εκλογικών μαχών, δίνοντας έναν δύσκολο αγώνα, επικοινωνώντας με μεγάλα τμήματα λαού και νεολαίας, «εισβάλλοντας» με τις ανατρεπτικές της ιδέες σε δεκάδες μεγάλους και μικρούς εργατικούς χώρους, κάνοντας εκδηλώσεις σε γειτονιές και πλατείες. Ωστόσο αυτή η προσπάθεια δεν ενέπνευσε το σύνολο του δυναμικού της, ειδικά τον Ιούλη, και βέβαια δε συνοδεύτηκε από θετικό αποτέλεσμα. Όπως σημειώνει το ΝΑΡ, «το αποτέλεσμα είναι αρνητικό, όπως και το πρόσφατο αποτέλεσμα του Μαΐου» καθώς «η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχασε το 1/3 των ψήφων της στις ευρωεκλογές, αδυνατώντας να εκφράσει μια διαφορετική ποιότητα παρέμβασης για την αντικαπιταλιστική αριστερά και συνολικά για την Αριστερά».

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε αυτές τις εκλογές κατάφερε να περιορίσει απλώς τις απώλειές της σε σχέση με το συνολικό της αποτέλεσμα σε κάποιες μεγάλες εκλογικές περιφέρειες όπως Δυτικού Τομέα Αθηνών (0,70%), Α’ Αθηνών (0,69%), Βόρειου Τομέα Αθηνών (0,66%), Νότιου Τομέα Αθηνών (0,61%). Επίσης αποτέλεσμα πάνω από το πανελλαδικό της ποσοστό είχε σε πρωτεύουσες νομών όπως Αθήνα (0,69%), Θεσσαλονίκη (0,53%), Γιάννενα (0,77%), Χανιά (0,77%), Τρίκαλα (0,72%), Καρδίτσα (0,78%), καθώς και σε δήμους της Αττικής όπου έχει μια σταθερή πολιτική και κινηματική παρέμβαση, όπως Περιστέρι (0,90%), Ν. Σμύρνη (0,88%), Βριλήσσια (0,85%), Βύρωνα (0,82%) κ.α. Είχε και ορισμένα αποτελέσματα-έκπληξη, όπως π.χ. Ανάφη 6% (τέταρτο κόμμα), Αστυπάλαια 0,82%, Αμοργός 0,80%, Ικαρία 0,61%, Μύκη Ξάνθης 0,40% (έκτο κόμμα).

Ασφαλώς ανοίγει μια περίοδος συζήτησης και αναζήτησης στο εσωτερικό του μετώπου, των συνιστωσών και των αγωνιστών που «βλέπουν» και «ακουμπούν» στο αντικαπιταλιστικό μετωπικό εγχείρημα, για το τι έφταιξε, ποια λάθη έχουν γίνει, ποια είναι εκείνη η γραμμή που πρέπει να ακολουθηθεί για να ανατραπούν τα σημερινά αρνητικά δεδομένα.

Όπως υπογραμμίζει το ΝΑΡ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οδηγήθηκε σε αυτά τα φτωχά εκλογικά αποτελέσματα κυρίως λόγω των προγραμματικών και πολιτικών της ανεπαρκειών, της περιορισμένης κοινωνικής της σύνθεσης και βέβαια των αντιφατικών επιλογών δυνάμεών της που δημιούργησαν σύγχυση για τη φυσιογνωμία και το πολιτικό της προσανατολισμό, κι όλα αυτά στο έδαφος της υποχώρησης του μαζικού κινήματος και συνολικά του ριζοσπαστικού ρεύματος που γέννησαν οι μεγάλοι αγώνες της περιόδου 2010-15.

Επιπλέον σημειώνεται πως, τόσο το ΝΑΡ όσο και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, «οφείλουν να αναμετρηθούν ανοικτά και τολμηρά με το ερώτημα γιατί ο κόσμος του κινήματος και της Αριστεράς που στηρίζει και αγωνίζεται με την αντικαπιταλιστική Αριστερά στο κίνημα, στα μέτωπα πάλης, στις αρχαιρεσίες των σωματείων, στις δημοτικές/περιφερειακές εκλογές, δεν μας αναγνωρίζει ως αυτοτελή πολιτική δύναμη ικανή να εκφράσει τα συμφέροντά του συνολικά απέναντι στο κεφάλαιο, το κράτος και τις κυβερνήσεις του. Γιατί παραμένει ακόμα ισχυρή μια λογική που βλέπει την αντικαπιταλιστική αριστερά ως συμπληρωματική δύναμη των ρεφορμιστικών και διαχειριστικών δυνάμεων, ακόμα και με τον αστικοποιημένο ΣΥΡΙΖΑ».