Νίκος Καφαράκης
Την Παρασκευή (14/6) στο Θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη (ίσως) χιπ χοπ συναυλία στην Ελλάδα. Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του τελευταίου του άλμπουμ, ο Λεξ επέστρεψε στην Αθήνα και πλέον σε ανοιχτό χώρο, χωρίς περιορισμούς χωρητικότητας, έκανε μια εντυπωσιακή εμφάνιση μπροστά σε 10.000 θεατές.
Το χιπ χοπ στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα πορεία, για την παρουσίαση της οποίας χρειάζεται ‒και αξίζει‒ να χυθεί πολύ μελάνι. Η περίπτωση του Θεσσαλονικιού ράπερ είναι η πιο εμφατική περίπτωση της διασύνδεσης καλλιτεχνικού έργου ‒ κοινωνικής συνθήκης. Ο Λεξ δεν είναι ένας νέος περαστικός από την ελληνική σκηνή. Η αρχή της παρουσίας του τοποθετείται τουλάχιστον 15 χρόνια πίσω. Οι μουσικές του δουλειές της προηγούμενης δεκαετίας (Βόρεια Αστέρια, Ανάποδα Καπέλα και λοιπές συμμετοχές) είχαν ήδη δημιουργήσει ακροατήριο για τον Λεξ, το οποίο όμως είχε αναφορά σε μια διαφορετική μουσική αφήγηση. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η επιλογή του να μην ερμηνεύει τραγούδια παλαιότερα από τον πρώτο του προσωπικό δίσκο (Ταπεινοί και Πεινασμένοι).
Την τελευταία τετραετία και με τις δύο προσωπικές του δουλειές δημιούργησε ένα ιδιαίτερο ηχητικό στιλ και θεματολογία, και λόγω αυτού ο κύκλος επιρροής της μουσικής του εκτοξεύτηκε θεαματικά. Η αυθεντικότητα της εξιστόρησης της καθημερινότητας της Ελλάδας της κρίσης, με τις αντιφατικές συνθήκες και τις διφορούμενες επιλογές, αγκαλιάστηκε από τεράστιο κομμάτι της πληττόμενης νεολαίας. Μέσα σε λίγα χρόνια λοιπόν η μουσική του Λεξ έγινε τυφώνας, που με μηδενική προώθηση και χωρίς εμπορικά κόλπα σάρωσε την ελληνική μουσική βιομηχανία και ο ίδιος κέρδισε τη θέση του στο πάνθεο της μουσικής. Το εντυπωσιακό με αυτόν τον δημιουργό είναι ότι το κατάφερε όχι παραμερίζοντας στοιχεία της προσωπικότητάς του, θυσιάζοντάς τα στο βωμό των πιο πρόσχαρων και ευκολοφόρετων ήχων, αλλά αντίθετα κάνοντας βουτιά στις πιο προσωπικές του σκέψεις, αγωνίες και εμμονές. Η μουσική του Λεξ δεν έδωσε έδαφος στην αποπολιτικοποίηση της εποχής, αλλά με μια ιδιαίτερη και συμπαγή πολιτική και ταξική θέση εκπροσώπησε το μπλοκ των ταπεινών, των πεινασμένων, των επισφαλώς εργαζομένων και των ανέργων.
Όλα αυτά ήταν φανερά και έντονα όλα τα προηγούμενα χρόνια. Η πρόσφατη συναυλία του όμως ήταν μια στιγμή που ανέδειξε το βάθος αυτής της επιρροής και τη δυναμική της. Δεν ήταν μόνο το πλήθος του κόσμου και το ευρύ, για τα δεδομένα της συγκεκριμένης μουσικής σκηνής, ηλικιακό φάσμα των θεατών. Δεν ήταν μόνο το εντυπωσιακό –βγαλμένο από τα καλύτερα πέταλα‒ pyroshow που ξεκινούσε σε κάθε κομμάτι. Ήταν το πάθος στο βλέμμα και στις φωνές των ανθρώπων, που τραγουδούσαν για τις «χαμένες βδομάδες», τα «αγουροξυπνημένα μεροκάματα» και την άρνηση να πεθάνουν για τις πολυεθνικές. Αυτός ο συνδυασμός χάραξε τη μνήμη όσων ήταν εκεί, σε μια συναυλία που φαίνεται ότι κατέλαβε μια ιστορική θέση στην όχι τόσο δημοφιλή αλλά ενδιαφέρουσα ιστορία της ελληνικής χιπ χοπ σκηνής ‒ τουλάχιστον μέχρι την επόμενη.
Με αυτήν εδώ την ανταπόκριση δεν επιδιώκουμε την αγιογράφηση της μουσικής του Λεξ. Μέσα όμως σε όλη την αντιφατικότητά της, με τις αναφορές σε μικροεγκληματίες, οπαδούς και επισφαλώς εργαζομένους, καταφέρνει να εκφράσει με συνεκτικό τρόπο και θετικό πυρήνα μια μεγάλη μαγιά του μπλοκ που τα προηγούμενα χρόνια βρέθηκε στο δρόμο κόντρα στους μνημονιακούς οδοστρωτήρες και του μπλοκ που θα πρωτοστατήσει και στην επόμενη κοινωνική έκρηξη.
