Μπάμπης Συριόπουλος
Στη λογική του ΚΚΕ οι άμεσοι στόχοι μένουν ξεκρέμαστοι, ενώ το σοσιαλιστικό μέλλον ασύνδετο με το σήμερα
Το ΚΚΕ δημοσιεύοντας το «Κάλεσμα της ΚΕ για τη μάχη των βουλευτικών εκλογών της 7ης Ιούλη» («Ρ» 8/6) καθώς και με τη συνέντευξη του ΓΓ της ΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στην ΕΡΤ1 («Ρ» 11/6) χαράζει την προεκλογική του τακτική.
Ο ίδιος ο Δ. Κουτσούμπας ανέδειξε σε κεντρικό σημείο του Καλέσματος έναν κατάλογο διεκδικήσεων όπως η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους, προσλήψεις μόνιμου προσωπικού σε δημόσιες υπηρεσίες κ.ά. Το κύριο πρόβλημα δεν είναι αν αυτές αντιστοιχούν ή όχι στις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, αλλά ότι είναι ακριβώς αιτήματα, ενώ λείπουν οι αναγκαίοι συνολικοί πολιτικοί στόχοι όπως η διαγραφή του δημόσιου χρέους, η εθνικοποίηση των χιλιοπληρωμένων απ’ το λαό τραπεζών και η αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ με αντικαπιταλιστική διεθνιστική κατεύθυνση. Αντίθετα σε άλλο σημείο αναφέρεται: «Για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου σε κάθε χώρα, για την κοινωνική ιδιοκτησία και τον κεντρικό σχεδιασμό με την εργατική λαϊκή συμμετοχή στα όργανα διεύθυνσης και εξουσίας, για την αποδέσμευση από ιμπεριαλιστικές συμμαχίες τύπου ΕΕ και ΝΑΤΟ». Πρώτα η «κοινωνική ιδιοκτησία» και μετά η αποδέσμευση από «συμμαχίες τύπου ΕΕ και ΝΑΤΟ», τη στιγμή που ξέρουν και οι πέτρες ότι κανένα αίτημα δεν μπορεί να ικανοποιηθεί χωρίς την έγκριση των οργάνων της ΕΕ. Ο στόχος της «Κοινωνικής Συμμαχίας» είναι «να εμποδιστούν νέα μέτρα» και η «πραγματική ανακούφιση των εργαζομένων, των ανέργων […] όλων όσοι υποφέρουν». Με αυτή την πολιτική του ΚΚΕ οι άμεσοι στόχοι μένουν ξεκρέμαστοι και ουτοπικοί, ενώ το σοσιαλιστικό μέλλον ασύνδετο με τις επείγουσες ανάγκες του σήμερα.
Ο Δ. Κουτσούμπας τόνισε πως «όταν δυναμώνει το ΚΚΕ θα έχουμε και επιμέρους ανάσες ανακούφισης». Κατηγορεί το ΣΥΡΙΖΑ για τις επιθέσεις ενάντια στο ΚΚΕ προς άγρα ψήφων λέγοντας πως και «1.000, 5.000 ψήφους αν κατορθώσουν και αποσπάσουν […] δε λύνει το πρόβλημά τους». Ταυτόχρονα το Κάλεσμα λέει: «Η ψήφος επίσης που σκορπάει “δεξιά κι αριστερά”, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα στο κίνημα και στη Βουλή, τελικά καταντά άχρηστη ψήφος…». Αναφερόμενος ο γ.γ. στις νέες δυνάμεις που προσελκύει το ΚΚΕ, μαζί με τους «απόστρατους απ’ τις ένοπλες δυνάμεις», ανακαλύπτει πως «υπάρχουν άνθρωποι που είναι στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και σκέφτονται να στηρίξουν το ΚΚΕ και μαχητικά έρχονται μαζί μας». Επιδιώκοντας δηλαδή το ίδιο «ψάρεμα» για το οποίο κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ.
Το ΚΚΕ αυτοπροβάλλεται ως μία δύναμη που δεν πρόδωσε την αριστερά και τις αξίες της, ως σταθερή δύναμη απέναντι σε «κόμματα μιας χρήσης». Όπως υπενθυμίζει ο Δ. Κουτσούμπας, συχνά λαϊκοί άνθρωποι διαπιστώνουν πως «έχει δίκιο το ΚΚΕ, είπε αλήθειες, επιβεβαιώθηκε σε μια σειρά ζητήματα…». Όντως το ΚΚΕ για πολλούς αριστερούς ανθρώπους είναι ο φορέας των συμβόλων του κομμουνιστικού κινήματος και των παραδόσεων των ηρωικών λαϊκών αγώνων του παρελθόντος, μια δύναμη που δεν ξεπούλησε την αντίθεση στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ (αν και όχι το 89, θυμίζουμε εμείς), που κάνει συχνά σωστές διαπιστώσεις και προβλέψεις. Φτάνει αυτό; Ταυτόχρονα είναι μια δύναμη αναμονής μιας επαναστατικής κατάστασης που θα προκύψει «αντικειμενικά», μια δύναμη που δεν συμβάλλει στη συγκρότηση ενός νικηφόρου εργατικού κινήματος, που ακολουθεί την αστική μυθολογία στα «εθνικά θέματα». Σίγουρα ένα κομμουνιστικό κόμμα δεν μπορεί να κατασκευάσει ή να παραγγείλει επαναστάσεις, μπορεί όμως αξιοποιώντας την κρίση του καπιταλισμού, τη λαϊκή δυσαρέσκεια και αγανάκτηση, την απονομιμοποίηση του αστικού πολιτικού συστήματος, να βαθύνει τις ρωγμές και να εντείνει την αποσταθεροποίηση. Η αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τις μικρότερες δυνάμεις της όλα αυτά τα χρόνια, συνέβαλε σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Ας αναλογιστεί κανείς το Δεκέμβρη του 2008 χωρίς την αντικαπιταλιστική αριστερά (τότε το ΚΚΕ έπαιρνε συγχαρητήρια από τον Καρατζαφέρη για την «υπεύθυνη στάση» του) ή το μεγάλο λαϊκό κίνημα μετά το 2010 χωρίς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τους στόχους που ζύμωσε πλατιά (διαγραφή του χρέους, αποδέσμευση από ευρωζώνη και ΕΕ κτλ). Τότε το ΚΚΕ διακήρυσσε σ’ όλους τους τόνους ότι θα καταστραφούμε αν βγούμε απ’ το ευρώ. Στον κόσμο της αριστεράς και του αγώνα δεν αντιστοιχεί μια δύναμη σταθερότητας και «συνέπειας» για την «ανακούφιση», αλλά μια δύναμη ανατροπής.
