Γιώργος Κρεασίδης
Χαμένη είναι η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ και πολιτικά και εκλογικά. Μόνο το κίνημα μπορεί να τα βάλει με τη νέα επίθεση
Ραγδαίες εξελίξεις έφερε η βαριά εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές και τις τοπικές εκλογές της περασμένης Κυριακής με την κήρυξη βουλευτικών εκλογών για τις 7 Ιούλη. Η ήττα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι αποτέλεσμα της ασφυκτικής για πλατιά λαϊκά στρώματα μνημονιακής πολιτικής που συνέχισε για τέσσερα χρόνια, καθώς και της βαθύτερης πρόσδεσης με τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και ΕΕ. Αλλά και του διασυρμού της Αριστεράς, αφού νομιμοποίησε το μνημονιακό «μονόδρομο», ενώ παράλληλα καθήλωσε το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Αυτές οι εξελίξεις ανοίγουν το δρόμο στο νέο διπολισμό που θα είναι εργαλείο πολιτικής σταθερότητας του «αιώνιου μνημονίου» των αιματηρών πλεονασμάτων και της διαιώνισης της πληρωμής του ληστρικού χρέους.
Μπροστά στη ακραία νεοφιλελεύθερη, εθνικιστική ΝΔ του Μητσοτάκη και το πλατύ φάσμα από δεξιά, ακροδεξιά και μνημονιακά πολιτικά δεκανίκια, με πρώτο το ΚΙΝΑΛ, που ετοιμάζονται για μια επιθετική αντιλαϊκή διακυβέρνηση, απαιτούνται τολμηρές πρωτοβουλίες και καθαρές απαντήσεις από τις δυνάμεις του εργατικού κινήματος και της μαχόμενης αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
Κριτήριο δεν μπορεί παρά να είναι πώς θα αποκρουστεί η επίθεση ενάντια στα δικαιώματα και τις ελευθερίες που ετοιμάζει η ΝΔ πάνω στο έδαφος της πολιτικής που εφάρμοσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Εξάλλου όπως εκτιμά η ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, «πιθανή νίκη της ΝΔ δεν θα φέρει την πολιτική σταθεροποίηση που ποθεί η άρχουσα τάξη και θα βρεθεί αντικειμενικά αντιμέτωπη με τις πιέσεις της οικονομικής αβεβαιότητας και κρίσης, τις αντιθέσεις και ανταγωνισμούς και την ‘’οργή των κάτω’’ που δεν καταλαγιάζει όσο τα πιο μεγάλα προβλήματα της επιβίωσης παραμένουν άλυτα».
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να συμβάλλει σε μια διαδικασία συσπείρωσης και διαλόγου, με άμεσες πρωτοβουλίες
Απάντηση στη ΝΔ δεν μπορεί να είναι η χαμένη ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ που του έστρωσε το έδαφος. Κάθε ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ, τέσσερα χρόνια μετά το δημοψήφισμα του 2015, θα είναι συγχωροχάρτι για την ωμή περιφρόνηση του «όχι» του λαού, την πιστή εφαρμογή του μνημονίου, αλλά και τον αφοπλισμό του λαϊκού κινήματος. Η δικαίωση αυτής της πορείας δεν απαντά στον Μητσοτάκη, αλλά του ανοίγει διάπλατα την πόρτα στη συνείδηση των λαϊκών στρωμάτων.
Χαμένη είναι η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ και με μαθηματικούς όρους, αφού ακόμα και αν όλη η Αριστερά αποφασίσει, με βάση χρεοκοπημένες λογικές του παρελθόντος, να καταθέσει στον Τσίπρα το περίπου 7% της εκλογικής επιρροής της, πάλι η διαφορά των 10 μονάδων δεν καλύπτεται. Εξάλλου ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει σαν εκλογικό στόχο στην πραγματικότητα την κατοχύρωσή του στον αναδυόμενο δικομματισμό, στο ρόλο που κατείχε το ΠΑΣΟΚ. Αν ενισχυθεί σε βάρος της Αριστεράς, απλά θα βγει παντοδύναμη η ΝΔ, αφού οι δυνάμεις με αναφορά στο λαϊκό κίνημα θα έχουν υποστεί πλήγμα.
Η μόνη δύναμη που μπορεί να αντιμετωπίσει το αντιδραστικό σχέδιο του κεφαλαίου, με τη ΝΔ στο πρώτο κυβερνητικό βιολί, είναι οι κοινωνικοί αγώνες με πυρήνα το εργατικό κίνημα. Βάζοντας μπροστά τις λαϊκές και εργατικές ανάγκες και δικαιώματα, για την ανατροπή και το ξήλωμα των μνημονίων. Με στόχο τη ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ, τη σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό, τον εθνικισμό, το ρατσισμό, τον πόλεμο. Σε σύνδεση με την προοπτική της ανατροπής και της άλλης κοινωνίας.
Αυτό το δρόμο δεν μπορεί να υπηρετήσει το ΚΚΕ. Σε όλη τη φάση της κρίσης και των μνημονίων αντί το ΚΚΕ να προτείνει δρόμους ανατροπής και αγωνιστικής κοινής δράσης, είχε κάνει αυτοσκοπό την εκλογική σταθεροποίησή του. Γι’ αυτό και στις κρίσιμες ρωγμές μετά το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ, υποστήριξε το πρόγραμμα αγωνιστικής αφλογιστίας της ΓΣΕΕ, με πιο χαρακτηριστική στιγμή το ασφαλιστικό του Κατρούγκαλου.
Δεν απαντά το προσωποπαγές κόμμα Βαρουφάκη που κέρδισε από τις αδιέξοδες επιλογές της ΛΑΕ του αθεράπευτου κοινοβουλευτισμού, της υπόκλισης στον εθνικισμό και της υποτίμησης της λαϊκής κινητοποίησης. Επαναλαμβάνει και αυτό την προγραμματική λογική του ΣΥΡΙΖΑ προ κυβέρνησης. Στην κοινωνική καταβύθιση που προκαλεί η επιλογή της άρχουσας τάξης για παραμονή της Ελλάδας σε ΕΕ και ευρώ, απαντά με την αυταπάτη για μια «άλλη ΕΕ», όπως έκανε και σαν υπουργός της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σαν βασική δύναμη της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, παρά το γεγονός ότι δεν κατάφερε να διευρύνει την εκλογική της επιρροή, εκφράζει ένα μάχιμο ρεύμα. Αυτό δείχνουν οι 2.300 υποψήφιοι στις κινήσεις και τα 12 σχήματα στις 13 περιφέρειες, τα οποία εκλέγουν εκπροσώπους. Τα οικονομικά και οργανωτικά όρια του αντιδημοκρατικού εκλογικού πλαισίου δεν ξεπερνιούνται με πολιτικό βολονταρισμό. Στις συνθήκες μιας κοινωνικής συντηρητικής μετατόπισης, είναι η έκφραση της αυθεντικής αγωνίας ενός μαχόμενου δυναμικού για μια άλλη Αριστερά.
Αυτό το αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην αγωνιστική στάση, την πολιτική ανεξαρτησία και το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα που γεφυρώνει τον αγώνα για το ψωμί με την προσπάθεια για την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας. Οφείλεται όμως και στο πλατύ άνοιγμα και τη γραμμή της πολιτικής συνεργασίας σε όλα τα εκλογικά επίπεδα με αγωνιστές και δυνάμεις της μαχόμενης και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς πέρα από τα όρια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Αυτός είναι δρόμος για να δοθεί και η εκλογική μάχη της 7ης Ιούλη με αποφασιστικότητα, ώστε να συσπειρωθούν δυνάμεις για μια αγωνιστική απάντηση μετεκλογικά. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να συμβάλλει σε μια διαδικασία συσπείρωσης και διαλόγου, με άμεσες πρωτοβουλίες. Με εκείνα τα βήματα που θα την προστατεύσουν από προεκλογικές σκοπιμότητες και θα επιτρέψουν μετεκλογικά μια μαζική συνάντηση της κοινωνικής δυναμικής για την αντικαπιταλιστική Αριστερά που έχει ανάγκη η εποχή μας. Αυτό αντιστοιχεί στο βασικό σύνθημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ «αγώνας ενάντια στον ευρωμνημονιακό μονόδρομο και τα ψεύτικα εκβιαστικά διλήμματα ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ, με μαχητική, ενωτική, λαϊκή αντιπολίτευση και ισχυρή αντικαπιταλιστική Αριστερά».
