Δημήτρης Τζιαντζής
Πρώτη φορά στα χρονικά της μεταπολίτευση η καταβολή των συντάξεων και των επιδομάτων μετατέθηκε δύο 24ωρα πριν τις εκλογές ώστε εκατομμύρια να πάνε να ψηφίσουν με… γεμάτες τις τσέπες. «Ο συνταξιούχος πρέπει να ξέρει πως η σύνταξη του θα είναι στο ψηφοδέλτιο που θα πάρει την Κυριακή και θα βάλει στην κάλπη», δηλώνει ευθαρσώς ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, ουσιαστικά θέτοντας το εκβιαστικό και ψευδεπίγραφο δίλημμα: «ΣΥΡΙΖΑ ή περικοπή συντάξεων».
Δεν ξεχνάμε βέβαια πως στις αρχές του 2015 το σύνθημα ήταν «ΣΥΡΙΖΑ ή μνημόνια» και πώς αυτό μετατράπηκε τελικά σε «Μνημόνια με ΣΥΡΙΖΑ». Στην πραγματικότητα ο Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει να χρησιμοποιεί μια διπλή γλώσσα, μία για εσωτερική κατανάλωση και μια για τις αγορές και τους ξένους επενδυτές. «Οι μεταρρυθμίσεις είναι σαν το ποδήλατο: Εάν δεν συνεχίζεις, πέφτεις κάτω», τoνίζει ο Αλέξης Τσίπρας στους Financial Times λίγα 24ωρα πριν την τριπλή εκλογική αναμέτρηση. Η βρετανική εφημερίδα σχολιάζει πως το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε θορυβήσει με τις θέσεις του την ευρωπαϊκή ελίτ, ωστόσο σήμερα οι περισσότεροι δανειστές και εταίροι τον επικροτούν. Ακόμα και ως προς τις προεκλογικές παροχές οι εταίροι κάνουν «τα στραβά μάτια» έχοντας συνηθίσει τα παχιά λόγια Ελλήνων πολιτικών και τα προεκλογικά προγράμματα που την επομένη της κάλπης πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων. Τι να πιστέψει ο ψηφοφόρος; Πως «η ψήφος στις ευρωεκλογές είναι ψήφος εμπιστοσύνης στα μέτρα ελάφρυνσης», όπως βροντοφωνάζει ο Αλέξης Τσίπρας στις προεκλογικές ομιλίες του, ή πως η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει ότι «πρέπει να κάνουμε περισσότερες μεταρρυθμίσεις» όπως διαμηνύει στους Financial Times και στις κρυφές συναντήσεις με επενδυτικούς ομίλους;
Όταν μιλάμε όμως για μεταρρυθμίσεις, τι εννοούμε; Γιατί μπορεί το κυβερνητικό επιτελείο να ψελλίζει μισόλογα για «νοικοκύρεμα και εκσυγχρονισμό της κρατικής μηχανής», ωστόσο σύμφωνα με το Eurogroup περισσότερες μεταρρυθμίσεις σημαίνoυν εφαρμογή της «διεύρυνσης της φορολογικής βάσης» (μείωση αφορολόγητου ορίου), επιτάχυνση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών και κατασχέσεων και πώληση των κόκκινων δανείων των νοικοκυριών σε ξένες εισπρακτικές εταιρείες. Αυτό που προσπαθεί να κρύψει η κυβέρνηση είναι πως μέσω του Προγράμματος Σταθερότητας, που υπέβαλε στην Κομισιόν, το δημοσιονομικό περιθώριο για «ασπιρίνες και βοηθήματα βιταμίνες» προκύπτει μέσω της μόνιμης μείωσης των κοινωνικών δαπανών σε τομείς όπως η παιδεία, η υγεία και η κοινωνική προστασία.
Χάντρες και καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς, υποσχέσεις για περισσότερες μεταρρυθμίσεις στο εξωτερικό
Σε οποιαδήποτε ερώτηση σχετικά με τη συνέχιση των πολιτικών λιτότητας, η κυβέρνηση τάζει «λαγούς με πετραχήλια» μετά… το 2020, δηλαδή μετεκλογικά, ενώ κύριο επιχείρημα σε κάθε αριστερή κριτική είναι το «θέλετε να έρθει ο Μητσοτάκης;» προσπαθώντας να εγκλωβίσει τον ψηφοφόρο στο παιχνίδι του δικομματικού μονόδρομου, από τον οποίο δεν υπάρχει καμία εναλλακτική. Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ δε θεωρεί ότι απειλείται ουσιαστικά εξ αριστερών, θα συνεχίσει να μετατοπίζεται προς τα δεξιά προχωρώντας σε τυχοδιωκτικές συνεργασίες χωρίς καμία ιδεολογική βάση. Είναι χαρακτηριστικό το «παρών» που δήλωσε πρόσφατα ο Άρης Σπηλιωτόπουλος στο κάλεσμα της «προοδευτικής συμμαχίας». Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές ο Σπηλιωτόπουλος, που ήταν ο επίσημος υποψήφιος της ΝΔ, δε δίστασε να προβάλει μια ακροδεξιά ατζέντα λέγοντας ότι τα μεγάλα προβλήματα της Αθήνας είναι η «λαθρομετανάστευση, η ασφάλεια και το…τζαμί».
Είναι προφανές ότι το πραγματικό συμφέρον για τη λαϊκή πλειοψηφία είναι ο απεγκλωβισμός της από τα διλήμματα ανάμεσα στις δύο εκδοχές της ενισχυμένης εποπτείας και της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας.
