Γιώργος Παυλόπουλος
Στις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας, ο υπουργός Πετρελαίου του Ιράν στράφηκε ευθέως κατά της Ελλάδας. Όπως κατήγγειλε, η κυβέρνησή της (όπως και της Ιταλίας) έχει σταματήσει τις αγορές πετρελαίου, παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ την έχουν εξαιρέσει για κάποιους μήνες από τον νέο γύρο κυρώσεων που έχουν επιβάλλει κατά της Τεχεράνης. Με δεδομένο ότι το πετρέλαιο του Ιράν διατίθεται σε εξαιρετικά συμφέροντες όρους (για ευνόητους λόγους), δεν μπορεί να υπάρχει άλλη εξήγηση πέρα από την εξής: Ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί κατά πόδας τους εταίρους του στην ΕΕ, ενώ φροντίζει να δείξει στους Αμερικανούς πως είναι ο καλύτερος μαθητής, ακόμη κι εκεί που δεν του το ζητούν.
Πλανώνται πλάνην οικτράν, επίσης, όσοι πιστεύουν ότι η Αθήνα τηρεί ριζικά διαφορετική στάση από τους υπόλοιπους «27» στην κρίση της Βενεζουέλας. «Η αλήθεια είναι ότι όχι απλώς δεν αποκλίνει η θέση μας από τις θέσεις της ΕΕ, αλλά συνδιαμορφώσαμε τις θέσεις αυτές, ακριβώς γιατί θέλουμε η ΕΕ να είναι παγκόσμιος παίκτης, αυτόνομος, με τη δική της παρουσία, βασισμένη στις δικές της αξίες», δήλωσε χαρακτηριστικά από τις Βρυξέλλες ο Γ. Κατρούγκαλος. Ο ίδιος αναφέρθηκε και στην πρωτοβουλία που έχει αναληφθεί με στόχο να γίνουν «τίμιες και ελεύθερες εκλογές» – υπονοώντας προφανώς ότι αυτές που έγιναν, με αποτέλεσμα την εκλογή Μαδούρο στην προεδρία, δεν πληρούν τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. «Είναι αυτονόητο ότι σεβόμαστε και υποστηρίζουμε τις αρμοδιότητες της Εθνοσυνέλευσης της Βενεζουέλας και του προέδρου της στην άσκηση των συνταγματικών τους αρμοδιοτήτων, προς την κατεύθυνση διεξαγωγής εκλογών με τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε», κατέληξε.
Πώς αλλιώς να το πει, δηλαδή;
Το αντιδραστικό συνεχές της αστικής εξουσίας, από τον Τραμπ ως τη Μέρκελ και τον Μακρόν
