Παναγιώτης Μαυροειδής
Ανατρεπτικό περιεχόμενο και δημοκρατική λειτουργία των κινήσεων
Αναμφίβολα βρισκόμαστε μπροστά σε μια σημαντική αλλαγή πολιτικής φάσης. Η απόπειρα μακρόχρονης σταθεροποίησης του ευρωμνημονιακού καθεστώτος σε ένα περιβάλλον έντασης των ανταγωνισμών, των εθνικισμών και των πολεμικών κινδύνων, μετασχηματίζει το πεδίο αντιπαράθεσης των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων. Οι μεγάλες αυταπάτες για διέξοδο μέσα από ένα ρηχό «αντιμνημονιακό μέτωπο», αντικαθίστανται είτε με τη λογική «μειωμένων προσδοκιών και απαιτήσεων» και την υποταγή που καλλιεργεί ο ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο), είτε με την εν λευκώ εκχώρηση των πάντων στις «απαιτήσεις της αγοράς» που πρεσβεύει η ΝΔ. Διαμορφώνεται ένας αντιδραστικός διπολισμός ανάμεσα στον κλασικό «φιλελευθερισμό/αστική δημοκρατία/παγκοσμιοποίηση», του οποίου ηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ, και στον «εθνικισμό/τραμπισμό» που στην άνοδό του ποντάρει και η Νέα Δημοκρατία εκτός από την ακροδεξιά.
Η νέα κατάσταση απαιτεί μια νέα ποιότητα στη φυσιογνωμία, την ενότητα, τη δράση και το πρόγραμμα του αντικαπιταλιστικού μετώπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν ανταποκρίνονται σε αυτή την ανάγκη αντιλήψεις περί «ενιαίου μετώπου ακόμη και με το ΣΥΡΙΖΑ» –ηγέτη του ενός από τους δύο αστικούς πόλους– ενάντια στον «φασισμό» ή για εργατική πάλη με υποταγή τελικά στη πρωτοκαθεδρία της ΓΣΕΕ, ούτε μια πολιτική ακολουθητισμού ή συμμαχίας με το ΚΚΕ ή τη ΛΑΕ, κατά περίπτωση, για να «σώσουμε ό,τι σώζεται».
Προκαλούν ανησυχία προβλήματα που εμφανίστηκαν από εκλογικές παρεμβάσεις σε μεγάλους δήμους, οι οποίες με πρωτοβουλία του ΣΕΚ ανακοινώθηκαν με μονομερή τρόπο. Σοβαρό πρόβλημα συνιστά και η προσπάθεια από την πλευρά της Μετάβασης να επιβληθεί η αλλαγή του χαρακτήρα περιφερειακών κινήσεων σε περιεχόμενο και συμμαχίες, με κύρια επιδίωξη τη συμμαχία με τη ΛΑΕ, σε πλήρη αντίθεση με τη θέση και τις αποφάσεις της Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Είναι αναγκαίο να υπερασπίσουμε τη φυσιογνωμία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των κινήσεων της αντικαπιταλιστικής, αντιδιαχειριστικής και αντιΕΕ αριστεράς, τη δυνατότητα διεύρυνσης με νέα κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα, σε σαφή διάκριση από ΚΚΕ και ΛΑΕ.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σεβόμενη την αυτοτέλεια των αριστερών αντικαπιταλιστικών κινήσεων σε δήμους και περιφέρειες, θα πρέπει να συνεισφέρει, ώστε αυτές να συμβάλλουν στον αγώνα για τα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα και ανάγκες και στο ευρύτερο αντικαπιταλιστικό ρεύμα.
Είναι αναγκαίο οι κινήσεις να διαμορφώνουν ένα αντικυβερνητικό, αντιδιαχειριστικό, αντιΕΕ περιεχόμενο, ισχυρά γειωμένο στα κοινωνικά λαϊκά συμφέροντα και ανάγκες, σε σύνδεση με το συνολικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα.
Η συμβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τις συμμαχίες και την προσπάθεια διεύρυνσης των κινήσεων πρέπει να βασίζεται στις αποφάσεις της 4ης Συνδιάσκεψης του μετώπου, ανατρέποντας εκλογικές παρεμβάσεις που διχάζουν αντί να ενώνουν την ίδια την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και αποκρούοντας πολιτικές λογικές που οδηγούν τελικά σε σύμπλευση με ρεφορμιστικά σχέδια.
Η δημοκρατική λειτουργία και συμμετοχή των μελών των κινήσεων αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ύπαρξής τους και της ελκτικής τους φυσιογνωμίας. Είμαστε αντίθετοι τόσο με μονοκομματικές κινήσεις, όσο και με διακανονισμούς αντιπροσωπεύσεων χωρίς έγνοια αυτά τα ζητήματα να λύνονται με δημοκρατικό τρόπο μέσα στις διαδικασίες των κινήσεων και με άμεση συμμετοχή των αγωνιστών που τις συγκροτούν.
Στο ζήτημα της «εκπροσώπησης» είναι σημαντικότερη όλων η συμφωνία στην ανάγκη της συλλογικής έκφρασης και εναλλαγής, που να παίρνει υπόψη την παρουσία διαφορετικών πολιτικών ρευμάτων ή τη δράση αγωνιστών και τη συνεισφορά τους στην παρουσία του σχήματος. Πιο χρήσιμο είναι να συμφωνείται μια ομάδα παρά ένας «επικεφαλής».
Σε ό,τι αφορά την παρέμβαση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, «κόκκινες γραμμές» αποτελούν ακριβώς αυτά τα τρία κρίσιμα πολιτικά ζητήματα: α) πρόγραμμα, β) φυσιογνωμία/συμμαχίες/διεύρυνση, γ) δημοκρατική λειτουργία/εναλλαγή. Με την προϋπόθεση αυτών των κριτηρίων πρέπει να γίνεται η συζήτηση για τις εκπροσωπήσεις, με στόχο μια ενιαία, συνεκτική και διευρυμένη παρέμβαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μέσω των κινήσεων. Παίρνοντας υπόψη την ανάγκη όλα τα ρεύματα, οι οργανώσεις και οι ανένταχτοι σύντροφοι να «βλέπουν τον εαυτό τους», να διευκολύνεται το άνοιγμα σε αγωνιστές που αναζητούν σε αριστερή, ανατρεπτική κατεύθυνση. Απορρίπτοντας ταυτόχρονα λογικές επιβολής πολιτικών τετελεσμένων διαφορετικών από τη βασική πολιτική κατεύθυνση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την ανατρεπτική δυνατότητα των αντικαπιταλιστικών κινήσεων.
