Μπάμπης Συριόπουλος
Ο Ριζοσπάστης στις 8/12 καταδικάζει τις κινητοποιήσεις των κίτρινων γιλέκων στην Γαλλία, θεωρώντας τις μικροαστικές και ακροδεξιάς αφετηρίας! Γενικεύοντας, επαναφέρει την αντίληψή του για τις «πλατείες», θεωρώντας πως όλα αυτά είναι αποτέλεσμα αστικής χειραγώγησης. Για ευθύνες της επαναστατικής πρωτοπορίας, ούτε λόγος…
Τα κομμουνιστικά κόμματα δεν συγκροτούνται σε αποστειρωμένο περιβάλλον, ούτε ο λαός «βγάζει συμπεράσματα» στην απραξία του
Η μαζική κινητοποίηση του γαλλικού λαού έχει προκαλέσει δικαιολογημένα συζήτηση εντός της αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος. Από αυτή την άποψη έχει αξία η στάση του ΚΚΕ ανεξάρτητα από την κατάληξη αυτού του αγώνα. Σύμφωνα με τον Ριζοσπάστη (8/12) «στα “κίτρινα γιλέκα” ξεχωρίζει η συμμετοχή μικρομεσαίων στρωμάτων ειδικά από την επαρχία και πολλών μικροεπιχειρηματιών», υπογραμμίζεται πως «δυνάμεις του κόμματος της Λεπέν έδωσαν τον τόνο στις πρώτες κινητοποιήσεις» όπως και πως «στις διαδηλώσεις εμφανίζονται να παίζουν ρόλο νεοναζιστικά “τάγματα εφόδου”», ενώ γίνεται λόγος και για «εμπλοκή του πρώην συμβούλου του Αμερικανού Προέδρου Στιβ Μπάνον»!
Παρόλα τα αντιφατικά χαρακτηριστικά του (ειδικά στην αφετηρία του) το κίνημα έχει στόχους που στρέφονται ενάντια στο κεφάλαιο από τη σκοπιά των εργατικών συμφερόντων, με αιτήματα όπως η αύξηση του βασικού μισθού στα 1.300 ευρώ, κατώτερη σύνταξη 1.200 ευρώ, μεγαλύτερη φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου, επανεθνικοποίηση της ενέργειας. Απέναντι στην ανεπάρκεια και στην ενσωμάτωση των γαλλικών συνδικάτων, η εργαζόμενη πλειοψηφία αναζητεί τρόπους μαχητικής υπεράσπισης των συμφερόντων της μαζί και με δημοκρατικά αιτήματα όπως η απλή αναλογική.
Στο ίδιο άρθρο το κίνημα στη Γαλλία εντάσσεται μαζί με τους «αγανακτισμένους» και τις «πλατείες» στην Ελλάδα και στην Ισπανία του 2011 «στα “κινήματα” που εκκολάφθηκαν σε συνθήκες ανόδου της λαικής δυσαρέσκειας για την αντιλαική πολιτική και αξιοποιήθηκαν για να επιταχύνουν διεργασίες και ανακατατάξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα, σε Ισπανία, Ελλάδα και αλλού, εγκλωβίζοντας τελικά το λαό σε “εναλλακτικές” κομμένες και ραμμένες στις ανάγκες του κεφαλαίου». Το συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα με βάση και τη στάση του ΚΚΕ στην Ελλάδα του 2010-2012 είναι πως ένα κομμουνιστικό κόμμα πρέπει να κρατάει αποστάσεις ασφαλείας από τέτοια κινήματα κάνοντας τους απλά κριτική. Η τελική κατάληξη που ανέδειξε την ανεπάρκεια και τις αντιφάσεις τέτοιων κινημάτων δεν δικαιώνει το ΚΚΕ. Με βάση αυτή τη λογική η εξέγερση του Πολυτεχνείου το ’73 οδήγησε στην κυβέρνηση Καραμανλή και η αντιφασιστική αντίσταση στη Δυτική Ευρώπη το 1940-45 οδήγησε σε μεταπολεμικές αστικές κυβερνήσεις συνεργασίας (με τη συμμετοχή και των ΚΚ). Μήπως οι κομμουνιστές έπρεπε να απέχουν από αυτά τα κινήματα επειδή «αξιοποιήθηκαν για να επιταχύνουν διεργασίες και ανακατατάξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα»;
Και τι θα ΄πρεπε να κάνουν οι εργαζόμενοι στη Γαλλία δεδομένου ότι το ΓΚΚ έχει «μεταλλαχθεί» όπως σωστά λέει το ΚΚΕ και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι επίσης συμβιβασμένες; Μήπως θα ‘πρεπε να περιμένουν την εμφάνιση ως δια μαγείας κάποιου συνεπούς (αλά ΚΚΕ) κομμουνιστικού κόμματος;
Σύμφωνα με το άρθρο οι «πλατείες» στην Ελλάδα με τη λογική «έξω τα κόμματα και τα συνδικάτα» ευθύνονται, μεταξύ άλλων, για «την άνοδο του εθνικισμού και την ενίσχυση μορφωμάτων όπως η Χρυσή Αυγή». Οι δυνάμεις της μαχόμενης αριστεράς, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των πρωτοβάθμιων σωματείων αντέστρεψαν το αρχικό κλίμα και επέβαλαν τον ενεργό ρόλο του εργατικού κινήματος. Η ΧΑ δυνάμωσε μετά την υποχώρηση του κινήματος στην πορεία προς τις εκλογές του ’12. Όταν ο λαός σιωπά μιλάει ο εθνικισμός και ο φασισμός. «Για την πολιτική ανάδειξη των αυταπατών και των ψευδαισθήσεων που έφεραν το ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση», όπως λέει το άρθρο τεράστια ευθύνη φέρει το ίδιο το ΚΚΕ που σε μια περίοδο μεγάλων λαϊκών αγώνων και αμφισβήτησης του αστικού πολιτικού σκηνικού δεν έβαζε κανένα άλλο άμεσο πολιτικό στόχο στο κίνημα εκτός από την εκλογική ενίσχυσή του.
Τελικά το ΚΚΕ στις 9/12, μετά από βδομάδες κινητοποιήσεων και κρατικής καταστολής, «εξέφρασε την αλληλεγγύη του». Μεγάλη καθυστέρηση για μια πρωτοπορία, ομολογουμένως!
Το πραγματικό ερώτημα είναι πως αντιμετωπίζει ένα κομμουνιστικό κόμμα «την ικανότητα του κεφαλαίου, των αστικών κομμάτων και επιτελείων … να χειραγωγούν αγωνιστικές διαθέσεις των λαϊκών στρωμάτων» (Ριζοσπάστης 8/12). Το ΚΚΕ κάνοντας συχνά σωστές διαπιστώσεις για τον αντιφατικό χαρακτήρα τέτοιων κινημάτων, καταλήγει στην αφ’ υψηλού κριτική και στην αφηρημένη ιδεολογική ζύμωση με μόνο άμεσο στόχο την εκλογική ενίσχυσή του καθώς και τη συμμετοχή σε απεργίες με βάση το ημερολόγιο της ΓΣΕΕ. Τα κομμουνιστικά κόμματα όμως δεν συγκροτούνται σε αποστειρωμένο περιβάλλον, ούτε ο λαός «βγάζει συμπεράσματα» στην απραξία του. Οι κομμουνιστές δεν υποστηρίζουν οποιαδήποτε κίνηση μαζών (υπάρχουν και αστικές ή και αντιδραστικές τέτοιες), στα κινήματα όμως που εκφράζουν εργατικές, λαϊκές ανάγκες παρεμβαίνουν με άποψη και γραμμή δυναμώνοντας τα ταξικά χαρακτηριστικά τους, αντιπαλεύουν τις τάσεις τους που τα ενσωματώνουν στον καπιταλισμό, δεν κολακεύουν τις αδυναμίες τους, δεν βολεύονται με την υποχώρηση της ταξικής συνείδησης και του κομμουνιστικού κινήματος, δεν ακολουθούν τα ρεύματα της στιγμής, αντίθετα συγκροτούν τα κομμουνιστικά κόμματα του 21ουαιώνα όχι ως αυταξία, αλλά ακριβώς για να επιδρούν στα «αυθόρμητα» κινήματα που ξεσπούν στη γεμάτη θολούρα εποχή μας.
