Αντώνης Νταλακογεώργος / πρόεδρος ΠΕΝΕΝ
Το παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, σε στενή και αγαστή συνεργασία με το αστικό πολιτικό σύστημα, όλη την μεταπολεμική περίοδο «δούλεψαν» εντατικά να οικοδομήσουν ένα καθεστώς στη ναυτιλία, το οποίο είναι βαθύτατα αντιλαϊκό και αντικοινωνικό, καθώς θεσπίζει, κατοχυρώνει και συνταγματικά διασφαλίζει ένα πρωτοφανές για τα διεθνή ναυτιλιακά δεδομένα, καθεστώς ασύδοτης επιχειρηματικής δράσης. Βασικός κορμός αυτού του αντιδραστικού νομοθετικού και συνταγματικού πλαισίου είναι το νεοαποικιακό Ν.Δ. 2687/53.
Σύμφωνα με αυτό το Ν.Δ., αναγνωρίζονται ως ελληνικά τα πλοία σε ποσοστό που υπερβαίνει το 50% ελλήνων υπηκόων ή σε ελληνικά νομικά πρόσωπα ή υπηκόους των λοιπών κρατών της Ε.Ε, έχουν ολική χωρητικότητα άνω των 1.500 κόρων και για τον σκοπό αυτόν εκδίδεται εγκριτική πράξη από την Διοίκηση (κυβέρνηση). Ό,τι θεσπίζεται στην εγκριτική, ως διοικητική πράξη έχει αυξημένη τυπική ισχύ και αποτελεί ενέργεια ανέκκλητη και η όποια τροποποίησή της μπορεί να γίνει μόνο μετά από την συγκατάθεση του πλοιοκτήτη. Έτσι καθίσταται πρακτικά αδύνατη η τροποποίησή της και εξασφαλίζεται η κρατική εγγύηση ότι δεν θα χρησιμοποιηθεί η όποια κυβερνητική εξουσία ώστε να μεταβάλει αυτό το θεσμικό πλαίσιο!
Μέσα από αυτό το άθλιο κατασκεύασμα έχουν περάσει διαδοχικά 11 μειώσεις των οργανικών συνθέσεων στην ποντοπόρο ναυτιλία με σκοπό πάντα την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών πλοίων ή και για την επιστροφή στο ελληνικό νηολόγιο πλοίων που είναι σε άλλα ευκαιριακά νηολόγια.
Αποτέλεσμα αυτής της εφοπλιστόδουλης πολιτικής, η απώλεια πάνω από 40.000 θέσεων εργασίας για τους έλληνες ναυτεργάτες όλα τα τελευταία χρόνια! Η μείωση των οργανικών συνθέσεων στην πραγματικότητα ήταν σε μεγάλο βαθμό εικονική, αφού στόχος δεν ήταν τόσο η μείωση των οργανικών θέσεων στα πλοία αλλά ο εξοστρακισμός των ελλήνων ναυτεργατών (λόγω εργατικού κόστους) και η αντικατάστασή τους από χαμηλόμισθους ανασφάλιστους αλλοδαπούς ναυτικούς.
Κατά συνέπεια η διατήρηση στο σημερινό σύνταγμα (Άρθρο 107) δεν διασφαλίζει μόνο το καθεστώς των προκλητικών φορολογικών προνομίων των εφοπλιστών αλλά στην ουσία νομιμοποιεί ντε φάκτο και ντε γιούρε τον αφελληνισμό της ναυτιλίας, τον διωγμό των ελληνικών πληρωμάτων, την μαύρη ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία και καθιστά πρακτικά αδύνατη τη δράση του αγωνιστικού ναυτεργατικού κινήματος και της ΠΕΝΕΝ για την αλλαγή του σημερινού στάτους κβο της ναυτιλίας.
Για να ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή της εφοπλιστικής επιχειρηματικής ασυδοσίας και των συνταγματικών τους προνομίων, είναι αναγκαία συνθήκη η κατάργηση αυτού του άρθρου που μπορεί στη συνέχεια να αξιοποιήσει ένα πλατύ μαζικό ταξικό ναυτεργατικό κίνημα (με έναν άλλο συσχετισμό δύναμης και αντίστοιχο προσανατολισμό) για να διεκδικήσει μαχητικά να αλλάξει αυτό το απαράδεκτο καθεστώς.
