Θέμης Λιανός
Τον Δεκέμβρη του ΄08 ο σκληρός πυρήνας του κράτους τέθηκε σε πλήρη λειτουργία προκειμένου να τσακιστούν οι εξεγερτικές διαθέσεις της νεολαίας και του λαού. Χρήσιμα διδάγματα για την επαναστατική αριστερά, που δεν μπορεί παρά να έχει ως στόχο το τσάκισμα των κρατικών μηχανισμών καταστολής.
Η στυγνή καταστολή τσακίζει τις λογικές περί εκδημοκρατισμού του κράτους από μια αριστερή κυβέρνηση=
Ένα σύνθημα που ακούγονταν στις διαδηλώσεις μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκέμβρη του 2008. Ένα σύνθημα όμως, που μοιάζει σαν να γράφτηκε σήμερα, παρότι έχουν περάσει 10 ολόκληρα χρόνια. Ο κατασταλτικός ρόλος του κρατικού μηχανισμού, που με το βάθεμα της κρίσης έχει παροξυνθεί δίχως προηγούμενο, φαίνεται πώς μας συστήθηκε με εκκωφαντικό τρόπο τις μέρες του Δεκέμβρη. Το περίφημο δόγμα της «μηδενικής ανοχής» πήρε σάρκα και οστά τον Δεκέμβρη. Ο σκληρός πυρήνας του κράτους τέθηκε σε πλήρη λειτουργία προκειμένου να τσακιστούν οι εξεγερτικές διαθέσεις της νεολαίας και του λαού. Από τη μία, προμετωπίδα του οι δυνάμεις των ΜΑΤ, που έπνιξαν στα χημικά κυριολεκτικά κάθε διαδήλωση, έκαναν απρόκλητες επιθέσεις χτυπώντας κόσμο στα τυφλά, δεν δίστασαν να επιτεθούν ακόμα και στον συγκεντρωμένο κόσμο στην κηδεία του Αλέξη. Έγινε ξεκάθαρο ότι οι εντολές που είχαν από τα κυβερνητικά κλιμάκια και την διοίκηση της αστυνομίας, ήταν να χτυπούν στο ψαχνό για να σπείρουν την τρομοκρατία στους κόλπους του κινήματος. Από κοντά και οι ασφαλίτες. Με μαζικές προσαγωγές πριν από κάθε πορεία, με άγριους τραμπουκισμούς σε μικρά παιδιά, πήγαιναν μέχρι και σε σπίτια αγωνιστών και χτυπούσαν τις πόρτες. Ότι περνούσε από το χέρι τους για να σπάσουν το ηθικό του κινήματος. Και φυσικά σα γνήσιοι χαφιέδες, μπλεγμένοι μέσα στον κόσμο προσπαθώντας να «κόψουν φάτσες».
Από την άλλη, η απειλή της στρατιωτικής επέμβασης και κήρυξης της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η πρόταση αυτή τέθηκε εξαρχής στο έκτακτο υπουργικό συμβούλιο της τότε κυβέρνησης και φυσικά ο λόγος που απορρίφθηκε δεν ήταν καμιά δημοκρατική ευαισθησία, αλλά ο φόβος μην υπάρξουν και άλλοι νεκροί από πλευράς διαδηλωτών και η αντίδραση λαού και νεολαίας γίνει ανεξέλεγκτη.
Τέλος, επειδή δεν υπάρχει αστικό κράτος χωρίς παρακράτος, σε συνεννόηση και με τις πλάτες της αστυνομίας ξεδιπλώνουν τη δράση τους φασιστικές ομάδες, ως «αγανακτισμένοι πολίτες», και με στυλιάρια και πέτρες κάνουν τη βρόμικη δουλειά που δεν μπορεί (επίσημα τουλάχιστον) να κάνει το κράτος.
Τα στοιχεία που μπορούμε να αναγνώσουμε από την στάση του κράτους όλη την περίοδο του Δεκέμβρη, έχουν ιδιαίτερη αξία. Πρώτα απ’ όλα αποκαλύφθηκε ακόμα και στους πιο δύσπιστους, ποιό είναι το πραγματικό πρόσωπο της αστικής δημοκρατίας. Οι τόνοι χημικών, τα ανοιγμένα κεφάλια, οι πυροβολισμοί στο αέρα, δεν ήταν πράξεις κάποιου δικτατορικού καθεστώτος αλλά της ελληνικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η ετοιμότητα της κρατικής μηχανής στην προσπάθεια καταστολής του κινήματος, αναδεικνύει την εχθρότητα της απέναντι σε κάθε εξέγερση με χαρακτηριστικά αντιπαράθεσης με το σύστημα, απέναντι σε κάθε φωνή που αντιστέκεται και παλεύει. Η αστική δημοκρατία δεν ανέχεται αγώνες, που είναι επικίνδυνοι για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Παράλληλα, ο Δεκέμβρης αναδεικνύει, ότι το κράτος και ειδικά το «βαθύ», έχει μια σχετική αυτοτέλεια από τους κυβερνώντες και όταν τα πράγματα σκουρύνουν είναι σε άμεση επιφυλακή να παρέμβει. Το να κατέβει ο στρατός στο δρόμο για παράδειγμα σαν δύναμη καταστολής διαδηλώσεων, δεν ήταν απλά μια σκέψη υπουργών της ΝΔ και άλλων βουλευτών αλλά στηρίζεται στην εκπαίδευση που έχει γίνει για να ανταποκριθεί σε μια τέτοια αποστολή, εάν και όταν φανεί απαραίτητη.
Ένα από τα πολλά χρήσιμα συμπεράσματα λοιπόν που μπορεί να μας δώσει ο Δεκέμβρης, είναι η στάση των επαναστατών απέναντι στο κράτος και τις δομές του. Η στυγνή καταστολή και κυνική ετοιμότητα ακόμα και παρέμβασης με στρατιωτικούς όρους, τσακίζει κάθε λογική ότι το κράτος μπορεί με μια πιο αριστερή κυβέρνηση να εκδημοκρατιστεί. Ο κρατικός μηχανισμός θα είναι πάντα το «μαξιλάρι ασφαλείας» του κεφαλαίου απέναντι στην αγωνιστική-εξεγερτική δράση του λαού. Θα είναι το όπλο με το οποίο θα τσακίζεται κάθε κίνηση που αμφισβητεί τους αστούς και την εξουσία τους. Και γι’ αυτό δεν μπορεί να καταληφθεί και να χρησιμοποιηθεί για τα εργατικά συμφέροντα, ούτε να γίνει πιο δημοκρατικό, αφού μια τέτοια προσπάθεια θα ήταν σαν να παραγνωρίζει την ύπαρξη των μηχανισμών αυτών. Αντίθετα, ο μόνος δρόμος που υπάρχει είναι η επανάσταση, το τσάκισμα του παλιού αστικού κράτους, η διάλυση των μηχανισμών καταστολής του και η κατάκτηση της εξουσίας από τους εργάτες και τον κόσμο της εργασίας.
