Μανόλης Καμηλάκης
Μέλος ΔΣ του Συνδικάτου Τουρισμού και Επισιτισμού Αττικής
«Η διακλαδική απεργία της 1ης Νοεμβρίου άνοιξε έναν δρόμο από τα κάτω που μπορεί να διευρυνθεί με σωματεία και επιτροπές αγώνα, να κλιμακωθεί σε αιτήματα και μορφές πάλης, να αγκαλιάσει απεργιακά μεγαλύτερα τμήματα της εργατικής τάξης ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Μένει όμως να κατακτηθεί», τονίζει στο Πριν, το μέλος του ΔΣ του Συνδικάτου Τουρισμού και Επισιτισμού Αττικής και της «Λάντζας», Μανόλης Καμηλάκης.
Συνέντευξη στον Δημήτρη Σταμούλη
Η αντίληψη ότι η απεργία στις 28/11 αποτελεί κλιμάκωση είναι βαθιά αποπροσανατολιστική και εμπόδιο στην ανάπτυξη πραγματικών εργατικών κινητοποιήσεων
Η κυβέρνηση εμφανίζει ένα φιλολαϊκό πρόσωπο. Λέει ότι δε θα κόψει άλλο τις συντάξεις, τάζει κάποιες παροχές, επιμένει ότι θα αυξήσει τον κατώτατο μισθό. Μπορεί να υπάρξει μαζικός απεργιακός αγώνας σε τέτοιες συνθήκες;
Έχει σημασία να περιγράψουμε τις πραγματικές συνθήκες και όχι αυτές που επιδιώκει να παρουσιάσει η κυβέρνηση. Τα εργατικά και λαϊκά στρώματα εξακολουθούν να βιώνουν μια άνευ προηγουμένου επίθεση σε επίπεδο κοινωνικών παροχών και εργατικών δικαιωμάτων. Παράλληλα, ο φορομπηχτικός μηχανισμός της κυβέρνησης, καθ’ υπόδειξη της ΕΕ και των διεθνών τοκογλύφων συνεργατών της, ξεσπά μόνο στα πενιχρά εισοδήματα των εργαζομένων, ενώ την ίδια ώρα για την πλουτοκρατία προβλέπονται φοροελαφρύνσεις, νομικό πλαίσιο για την απόλυτη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και άφθονο κρατικό χρήμα που βγαίνει από τις τσέπες μας. Αυτό το μίγμα πολιτικής, όχι μόνο δεν αλλάζει, αλλά αντιθέτως εμφανίζεται με μεγαλύτερη ένταση. Η κυβέρνηση προωθεί το παραμύθι της εξόδου από τα μνημόνια μοιράζοντας μερικά ψίχουλα εξαθλίωσης αλλά η πραγματικότητα είναι πως ακόμα και τον κατώτατο μισθό θα τον καθορίσει η ίδια σύμφωνα με τις προσταγές του ΣΕΒ, ενώ ο υποκατώτατος μισθός ίσως καταργηθεί αλλά μόνο στα χαρτιά καθώς η εργοδοτική ασυδοσία χτυπάει κόκκινο. Οι συγκεκριμένες συνθήκες όχι απλώς προϋποθέτουν μια μαζική απεργιακή απάντηση αλλά την επιβάλουν και μάλιστα με πλαίσιο πάλης την συνολική ανατροπή αυτής της πολιτικής και γνώμονα τις σύγχρονες ανάγκες μας.
Πώς αντιμετωπίζει το ταξικό εργατικό κίνημα την απεργία στις 28 Νοέμβρη που έχει εξαγγείλει η ΓΣΕΕ καλώντας και την «κοινωνική συμμαχία» των εργοδοτών; Είναι μια απεργία κλιμάκωσης;
Η κλιμάκωση είναι μια διαδικασία που προκύπτει αφού πρώτα έχουν προηγηθεί πραγματικοί εργατικοί αγώνες που άσκησαν πίεση προς το κεφάλαιο και την κυβέρνηση. Κάτι τέτοιο, τουλάχιστον με αφετηρία την ΓΣΕΕ, όχι μόνο δεν έχει υπάρξει αλλά με πρωτοβουλία της επιδιώκεται η παρατεταμένη αγωνιστική ύπνωση και η μετατροπή της απεργίας σε φιέστα κοινωνικού εταιρισμού. Η αντίληψη ότι η απεργία στις 28 Νοέμβρη αποτελεί κλιμάκωση είναι βαθιά αποπροσανατολιστική και αποτελεί εμπόδιο στην ανάπτυξη πραγματικών εργατικών κινητοποιήσεων. Στις 28/11 πρώτα και κύρια θα πρέπει να απεργήσουμε καταγγέλλοντας την ίδια την ΓΣΕΕ για το οργανωμένο ξεπούλημα των αγώνων, επισημαίνοντας παντού το διασπαστικό της ρόλο αλλά και ως κύριο υπονομευτή των εργατικών κινητοποιήσεων.
Για λόγους «ηγεμονισμού» η ΓΣΕΕ επέλεξε μια ημερομηνία «ξεκάρφωτη», μακριά από τις απεργιακές κινητοποιήσεις πρωτοβάθμιων σωματείων και ΑΔΕΔΥ; Ή υπηρετεί κάποιο σχέδιο;
Το διαρκές σιωπητήριο αγώνων που έχει επιβάλει ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός σε όλη την περίοδο που εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις συνθλίβονται αποκαλύπτει τον ρόλο της ΓΣΕΕ ως τον πιο σταθερό πυλώνα στήριξης του κεφαλαίου και των αντεργατικών μεταρρυθμίσεων. Το φιλοεργοδοτικό μπλοκ συνδικαλιστών που ελέγχει την ΓΣΣΕ χρησιμοποιεί την ηγεμονία του ώστε να περιορίσει τον εργατικό αναβρασμό στα όρια που θέτει η «κοινωνική συμμαχία» και το δόγμα που λέει πως η ανάπτυξη του κεφαλαίου και η συνθηκολόγηση μαζί του προκρίνεται ως μοναδική λύση για την επιβίωση μας. Πρόκειται για ένα οργανωμένο σχέδιο κατακερματισμού των εργατικών αγώνων, διάσπασης και απονεύρωσης του εργατικού κινήματος, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την οριστική ισοπέδωση εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων.
Το ΠΑΜΕ, αλλά και άλλες δυνάμεις, ισχυρίζονται ότι χωρίς τη ΓΣΕΕ δεν μπορεί να γίνει πανεργατική απεργία, ότι είναι «διευκολυντικός παράγοντας». Τι απαντάτε;
Η συγκεκριμένη διαπίστωση μάς οδηγεί σε μια πολύ επικίνδυνη νομοτέλεια που περιγράφει τον υποταγμένο συνδικαλισμό ως αυτόν που έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων στην προκήρυξη εργατικών αγώνων. Η απεργία συμπυκνώνει μια μεγάλη διαδρομή αντίστασης του εργατικού κινήματος, το σημαντικό όμως είναι η οργάνωση του καθώς στην πορεία της χτίζονται ταξικές συνειδήσεις. Σ’ αυτό το επίπεδο η ΓΣΕΕ όχι μόνο δεν διευκολύνει αλλά λειτουργεί υπονομευτικά. Το ΠΑΜΕ, που εκφράζει ένα μεγάλο κομμάτι του ταξικού ρεύματος, έχει κάνει σαφείς υποχωρήσεις σε σχέση με το παρελθόν και με την τωρινή του στάση παρουσιάζεται εξαιρετικά άτολμο να συγκρουστεί στη πράξη, και όχι μόνο στα λόγια, με την γραφειοκρατία. Αυτό φάνηκε ιδιαιτέρα με τις πρόσφατες, αλλεπάλληλες αλλαγές στην ημερομηνία της απεργίας. Έτσι, αν θελήσουμε να περιγράψουμε τα γεγονότα των τελευταίων δύο μηνών και την συζήτηση που προέκυψε εντός των σωματείων με αφορμή την απεργία, θα δούμε πως το ΠΑΜΕ κατάφερε να ακυρώσει δύο προκηρυγμένες απεργίες και να αρνηθεί να στηρίξει αυτή της 1ης Νοεμβρίου μέχρι να φτάσει στην 28/11 που πρότεινε η ΓΣΕΕ. Αυτή η εικόνα δεν υπηρετεί ένα ανεξάρτητο, αυτόνομο, ταξικό εργατικό κίνημα, όπως θα έπρεπε να είναι. Ενισχύει τη συνολική απαξίωση για το συνδικαλισμό.
Η διακλαδική απεργία της 1ης Νοεμβρίου άνοιξε άλλο δρόμο στο εργατικό κίνημα, μακριά από τις αγκάλες του αστικοποιημένου συνδικαλισμού;
Η αντίληψη της ανάπτυξης αγώνων ανεξάρτητα από τις αποφάσεις της γραφειοκρατίας είναι μια σωστή κατεύθυνση που φοβίζει ιδιαίτερα τους εργοδότες και το μεγάλο κεφάλαιο. Αν σταθούμε στην εμπειρία της συγκεκριμένης απεργίας θα παρατηρήσουμε δυο σημεία που έχουν ενδιαφέρον. Το πρώτο είναι πως στα σωματεία που απέργησαν η συμμετοχή ήταν αυξημένη σε σχέση με άλλες απεργίες. Το δεύτερο είναι πως, παρά το γεγονός ότι αυτά τα σωματεία ήταν λίγα, κατάφεραν να οργανώσουν πολλές περιφρουρήσεις εργατικών χώρων καταλήγοντας σε μια μαχητική παρουσία με μαζική διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας. Ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός δεν θέλησε να στηρίξει την απεργία επιχειρώντας να την λοιδορήσει. Αυτό από μόνο του θεωρώ πως δίνει μεγαλύτερη αξία σε αυτή την προσπάθεια αν και είναι εξαιρετικά λυπηρό να διαβάζεις αντίστοιχες αναλύσεις και από το ΠΑΜΕ. Άνοιξε ένας δρόμος από τα κάτω που μπορεί να διευρυνθεί με σωματεία και επιτροπές αγώνα, να κλιμακωθεί σε αιτήματα και μορφές πάλης, να αγκαλιάσει απεργιακά μεγαλύτερα τμήματα της εργατικής τάξης ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Μένει όμως να κατακτηθεί.
