Λατινική Αμερική της δεκαετίας του 1970, περίοδος γεμάτη από φρικτές ιστορίες στρατιωτικών πραξικοπημάτων, βασανιστηρίων και εκτελέσεων. Και όμως σε μια περιοχή που το ποδόσφαιρο λατρεύεται σαν θεός, η μπάλα δε σταμάτησε να κυλάει στο χορτάρι. Το αγαπημένο μας άθλημα όμως, όπως είναι λογικό, δε μπορούσε παρά να δηλητηριαστεί και αυτό από τις τοξικές κοινωνικοπολιτικές συγκυρίες.
Παραμονές του Μουντιάλ της Δυτικής Γερμανίας του 1974 και η μοίρα τα φέρνει ώστε να διασταυρώνουν τα ξίφη τους, η Χιλή και η Σοβιετική Ένωση, σε δυο αγώνες μπαράζ, με έπαθλο μία θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Και αν αυτό, μέχρι το καλοκαίρι του 1973, φάνταζε σαν «βαρβάτο» σοσιαλιστικό ντέρμπι, ο Θείος Σαμ έβαλε το χεράκι του για να μοιάζει μάλλον σαν σύγκρουση δυο αντίθετων κόσμων. Την 11ηΣεπτεμβρίου 1973, ο Αουγκούστο Πινοσέτ, με τις πλάτες των ΗΠΑ, ανατρέπει τον εκλεγμένο Πρόεδρο Σαλβαδόρ Αλιέντε και εγκαθιστά δικτατορικό καθεστώς στη Χιλή.Το Εθνικό Στάδιο του Σαντιάγκο μετατρέπεται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και τόπο μαρτυρίου για χιλιάδες αντιφρονούντες.Τα νέα δεν κάνουν γρήγορα τον γύρο του κόσμου, όπως σήμερα, και ο πρώτος προγραμματισμένος αγώνας στη Μόσχα, στις 26 Σεπτεμβρίου, διεξάγεται κανονικά. Η Χιλή αποσπά λευκή ισοπαλία στο Κεντρικό Στάδιο Λένιν (σημερινό Λουζνίκι), έχοντας την αρωγή του φίλα προσκείμενου πολιτικά Βραζιλιάνου «κόρακα» Ούγκο Γκασκ και επιστρέφει στο Σαντιάγκο με καλές πιθανότητες πρόκρισης.
Όμως, οι εικόνες από το Σαντιάγκο αρχίζουν σιγά-σιγά να δημοσιοποιούνται σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ανάμεσα σε αυτές και εκείνες από τα βασανιστήρια στο στάδιο όπου θα διεξαγόταν ο επαναληπτικός του μπαράζ. Οι Σοβιετικοί δεν έβλεπαν με καλό μάτι τη διεξαγωγή του επαναληπτικού, με αποτέλεσμα να τίθεται θέμα αλλαγής έδρας. Η FIFA, ωστόσο, έσπευσε να κάνει «έλεγχο» στο κολαστήριο του Σαντιάγκο και να διαβεβαιώσει πως όλα βαίνουν καλώς.
Οι αντιφρονούντες τελικά μεταφέρονται κάπου στη χερσόνησο Ατακάμα για να συνεχίσει η αναμόρφωσή τους και το στάδιο είναι έτοιμο να υποδεχθεί τον αγώνα. Οι Σοβιετικοί εξοργίζονται με την εμμονή της FIFAνα γίνει ο αγώνας εκεί και αρνούνται να προσέλθουν για λόγους ανθρωπιστικούς.
Ο Πινοσέτ, ωστόσο, έχει στήσει ολόκληρη πανήγυρη για τη πρόκριση της Χιλής, καλώντας τον κόσμο με δωρεάν εισιτήριο στο γήπεδο, μη αποκαλύπτοντας ποτέ πριν την έναρξη του αγώνα την αποχή των Σοβιετικών. Για την τόνωση δε του εθνικού φρονήματος δεν δέχτηκε να κατακυρωθεί απλά ο αγώνας υπέρ της Χιλής με 2-0, αλλά διέταξε την κανονική του έναρξη με μια ομάδα στο γήπεδο, με απειλές κατά των παικτών της ομάδας που δεν ψήνονταν και πολύ για το φαιδρό σκηνικό (συν το ότι κάποιοι ήταν αντιφρονούντες ή συγγενείς αντιφρονούντων). Οι φοβισμένοι παίκτες της Χιλής σκόραραν στο κενό τέρμα υπό τις επευφημίες 15.000 οπαδών, ολοκληρώνοντας το κάδρο του «αθλιότερου αγώνα στην ιστορία του ποδοσφαίρου» κατά τον Εντουάρντο Γκαλεάνο. Και αυτή ήταν μια από τις πολλές ιστορίες στις οποίες το ποδόσφαιρο έγινε προέκταση της πολιτικής.
