Γιώργος Παυλόπουλος
Οι ισχυρισμοί περί βίας και νοθείας είναι ασφαλώς γελοίοι και αστήρικτοι, όμως δεν μπορεί παρά να προβληματίζει το γεγονός ότι η συμμετοχή έφτασε μόλις στο 46%, έναντι 80% το 2013
Ζητούμενο για τους επαναστάτες είναι σήμερα μια δεύτερη επανάσταση, που θα φτάσει ως το τέλος
Οι κατηγορίες της αντιπολίτευσης περί νοθείας στις προεδρικές εκλογές της περασμένης Κυριακής ήταν αναμενόμενες — όπως και απολύτως κατευθυνόμενες και ψευδείς. Το ίδιο και οι νέες κυρώσεις που ανακοινώθηκαν την αμέσως επόμενη ημέρα από τις ΗΠΑ, οι οποίες άλλωστε είχαν προαναγγελθεί από καιρό. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την κίνηση 14 χωρών της Λατινικής Αμερικής να ανακαλέσουν τους πρέσβεις τους από τη Βενεζουέλα. Καμία εντύπωση δεν προκαλούν ούτε οι –ξέπνοες σε γενικές γραμμές– δημόσιες αντιδράσεις των αντιπάλων του Νικολάς Μαδούρο, ειδικά εάν συγκριθούν με τις βίαιες και αιματηρές διαδηλώσεις πριν από έναν περίπου χρόνο.
Προφανώς, βεβαίως, κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει τη σημασία της πίεσης που ασκείται στην κυβέρνηση και τον λαό της Βενεζουέλα και τις σοβαρότατες επιπτώσεις που έχουν οι σκληρές κυρώσεις στην οικονομία και την καθημερινή ζωή του λαού της και ειδικά των φτωχότερων στρωμάτων. Είναι χαρακτηριστικό, όπως μας είπε ο Άρης Χατζηστεφάνου που βρίσκεται εκεί, ότι οι ελλείψεις σε φάρμακα είναι τόσο μεγάλες, ώστε πολλά νοσοκομεία και κέντρα υγείας, μαζί με τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό, βρίσκονται πρακτικά σε καθεστώς υποχρεωτικής αργίας. Καθώς, δε, είναι ολοένα και πιο έντονη η απουσία άλλων ειδών πρώτης ανάγκης από την αγορά και ο εξευτελισμός του νομίσματος (ο πληθωρισμός τρέχει με 14.000%) εξανεμίζει την αγοραστική δύναμη των ούτως ή άλλως χαμηλών μισθών, δεν προκαλεί απορία το ρεύμα μετανάστευσης προς γειτονικές χώρες — έστω κι αν συνιστά παραπληροφόρηση ο ισχυρισμός ότι έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά μεγάλης φυγής.
Παρόλα αυτά, οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι: Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Μπολιβαριανή Δημοκρατία δεν είναι όλα τα παραπάνω, αλλά η έλλειψη πυξίδας από την πλευρά του κυβερνώντος συνασπισμού PSUV (Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας) και του μπλοκ των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που τον στηρίζει. Είναι η κατεύθυνση που πρέπει να πάρει από εδώ και πέρα η χώρα, η οποία έχει κλονίσει την κυριαρχία του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού στην περιοχή περισσότερο από κάθε άλλη μετά την Επανάσταση στην Κούβα, θέτοντας στην πράξη το ζήτημα της επαναστατικής κατάληψης της εξουσίας.
Η τεράστια αποχή που καταγράφηκε στις εκλογές της περασμένης Κυριακής είναι, αναμφίβολα, άκρως ανησυχητική. Ο ισχυρισμός ότι δεν απέχει πολύ από την αντίστοιχη στις ΗΠΑ ή άλλες δυτικές χώρες μπορεί να είναι καλός για την αντιπαράθεση σε… αμφιθέατρα, δεν απαντά όμως στο ερώτημα που γεννά το γεγονός ότι αυτή τη φορά ψήφισαν περίπου οι μισοί σε σύγκριση με το 2013 — 46% έναντι 80%. Δεν αρκεί ούτε το επιχείρημα ότι οι προηγούμενες εκλογές διεξήχθησαν υπό τη φόρτιση του θανάτου του Ούγκο Τσάβες και τις απειλές πραξικοπήματος από την Ουάσινγκτον και την ελεγχόμενη από αυτήν αντιπολίτευση.
Η απογοήτευση που επικρατεί στις τάξεις των «τσαβίστας» μοιάζει να είναι μεγάλη, σε βαθμό που ακόμη και οι αντίπαλοι του Μαδούρο μάλλον δεν κατάφεραν να την αξιολογήσουν ορθά. Διότι είναι πολλά αυτά που συγκλίνουν στην εκτίμηση πως, εάν είχαν αποφασίσει αυτή τη φορά να «χτυπήσουν» σοβαρά τις εκλογές –είτε στηρίζοντας τον Χένρι Φαλκόν (έναν πρώην «τσαβίστα») είτε επιλέγοντας κάποιον άλλο υποψήφιο– θα είχαν σοβαρές πιθανότητες τώρα ο Μαδούρο να αποτελεί παρελθόν…
Ταυτόχρονα, όμως, είναι γεγονός ότι η αντιπολίτευση, εκτός από τις έριδες στο εσωτερικό της, τρέμει και τη μεγάλη δύναμη του λαού της Βενεζουέλα ο οποίος, όσο κι αν είναι απογοητευμένος από τους σημερινούς ηγέτες του, δεν έχει διάθεση να απεμπολήσει τις μεγάλες κατακτήσεις των τελευταίων δύο περίπου δεκαετιών. Αυτός, εξάλλου, είναι και ο βασικός λόγος που οι αντίπαλοι της κυβέρνησης προτιμούν να μην εμφανίζονται τόσο… απειλητικοί, εκτιμώντας ότι αυτό θα συσπειρώσει την κοινωνική πλειοψηφία η οποία θα τους σαρώσει για μια ακόμη φορά.
Αντ’ αυτού, ελπίζουν το PSUV και το κυβερνητικό μπλοκ να σαπίσουν από μέσα και να πέσουν σαν ώριμα φρούτα — με την αποφασιστική συνδρομή και της απόγνωσης που προκαλεί το εμπάργκο. Καθήκον των επαναστατών είναι να αποφύγουν αυτή την εξέλιξη και να αγωνιστούν για μια δεύτερη, πιο ολοκληρωμένη και αποφασιστική, μπολιβαριανή σοσιαλιστική επανάσταση.
