Πλήρης είναι ουσιαστικά η ευθυγράμμιση κυβέρνησης και ΝΔ στη στάση τους έναντι του Ισραήλ, καθώς εξυπηρετούν τα ίδια συμφέροντα, τα οποία επιδιώκουν να αποσπάσουν κομμάτι από τον πλούτο των ΑΟΖ της περιοχής, στις οποίες περιλαμβάνεται και αυτή της Λωρίδας της Γάζας, στην προσπάθεια να ανακάμψουν από την κρίση.
Γιώργος Κρεασίδης
Σε γραμμή ΕΕ η κυβέρνηση για τη σφαγή στη Γάζα
Την ώρα που η ανθρωπότητα συγκλονίζεται από τις εν ψυχρώ εκτελέσεις των Παλαιστινίων διαδηλωτών από τον ισραηλινό στρατό, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποφάσισε να στείλει το δικό της μήνυμα και να στηρίξει το Ισραήλ. Το υπουργείο Εξωτερικών του Κοτζιά, με μια ανακοίνωση που αποτελεί μνημείο κυνισμού, αφού «καταγράφει» τις απώλειες ζωής και τους τραυματισμούς από «ισραηλινά πυρά», ζητάει από θύτες και θύματα «επίδειξη αυτοσυγκράτησης» και αποφυγή της «δυσανάλογης βίας». Την ίδια στιγμή υιοθετεί πλήρως την ισραηλινή προπαγάνδα που θέλει τις παλαιστινιακές διαδηλώσεις για τα 70 χρόνια από τη «Νάκμπα» να είναι μια εκστρατεία βίας της Χαμάς, καθώς την ονομάζει ως οργανωτή των διαμαρτυριών και την καλεί να στραφεί σε ειρηνικές διαδηλώσεις.
Καθόλου τυχαία, επίσης, τις προηγούμενες μέρες, η πρεσβευτής του Ισραήλ στην Ελλάδα, Ιρίτ Μπεν-Άμπα, είχε παραχωρήσει συνεντεύξεις σε ΜΜΕ φιλικά προς την κυβέρνηση, το ΑΠΕ–ΜΠΕ, τις εφημερίδες Νέα Σελίδα και Εφημερίδα των Συντακτών.
Φαντάζει πολύ μακρινό το 2010, όταν η πολύ μικρότερη κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ φωτογραφιζόταν με μπλουζάκια που είχαν συνθήματα υπέρ του παλαιστινιακού κράτους, ενώ η παλαιστινιακή μαντίλα του Τσίπρα θα θυμίζει πόσο ευκαιριακά και ψηφοθηρικά έβλεπε το βασικό κυβερνόν κόμμα την παλαιστινιακή υπόθεση. Γιατί ο μκρότερος κυβερνητικός εταίρος, οι ΑΝΕΛ, είναι σταθερά προσανατολισμένοι στην πολιτική των ΗΠΑ και των συμμάχων τους.
Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ καθορίζει τη στάση της στο Παλαιστινιακό με βάση με δυο στρατηγικές πολιτικές στην εξωτερική πολιτική, την ολοκληρωτική πρόσδεση στον ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό των ΗΠΑ και τον αντιδραστικό άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ που συμπληρώνεται και με την Αίγυπτο.
Δεξαμενή κερδοφορίας η νοτιοανατολική Μεσόγειος
Για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους, τα ιμπεριαλιστικά κέντρα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, η ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής έχει στρατηγική σημασία. Δεν συνδέεται μόνο με την γεωπολιτική ισχύ, αλλά και με τον ανταγωνισμό για τις ενεργειακές πηγές και τα εμπορικά δίκτυα, πεδία στα οποία συγκρούονται με τη Ρωσία και τους λιγότερο ή περισσότερο σταθερούς συμμάχους της στην περιοχή, αλλά και την Κίνα. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και ο αντιδραστικός άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου, που στοχεύει στις ενεργειακές πηγές στις ΑΟΖ της ανατολικής Μεσογείου. Αξίζει να σημειωθεί ότι στις ΑΟΖ που θέλει να εκμεταλλευτεί ο άξονας συμπεριλαμβάνεται και αυτή που αντιστοιχεί στη Λωρίδα της Γάζας και την Παλαιστίνη.
Η αστική τάξη στην Ελλάδα προσδοκά σε κομμάτι από τα κέρδη, καθώς η μερίδα του λέοντος προορίζεται για τις πολυεθνικές της ενέργειες και ειδικά αυτές από τις ΗΠΑ. Παράλληλα, ελπίζει και σε πολιτική αναβάθμιση σε ρόλο «καλού στρατιώτη» για ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, με στόχο να κερδίσει το χαμένο έδαφος από την καπιταλιστική κρίση και τα μνημόνια. Σε όλα αυτά εντάσσονται και οι φιλοδοξίες για ενίσχυση της θέσης της ελληνικής αστικής τάξης στα πλαίσια του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού. Ιστορικά εξάλλου, στην Ελλάδα η αστική τάξη αναζητούσε στηρίγματα μέσω των συμμαχιών με τις μεγάλες δυνάμεις και τα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Την πλήρη ευθυγράμμιση του ΣΥΡΙΖΑ με την ισραηλινή βαρβαρότητα, λοιπόν, εξηγεί η επιλογή του να πλασαριστεί ως ο πιο αξιόπιστος διαχειριστής των στρατηγικών συμφερόντων της άρχουσας τάξης, μαζί με τη λαϊκή εκδοχή αυτής της γραμμής, το παραμύθι της ανάπτυξης και την προσμονή για ψίχουλα από τα κέρδη. Για τα μάτια του κόσμου, ο ΣΥΡΙΖΑ σαν κόμμα και κάποια μεμονωμένα στελέχη του διαφοροποιήθηκαν από την κυβέρνηση, με αποκορύφωμα το προκλητικό πρωτοσέλιδο της Αυγής που αναρωτιόταν την περασμένη Τετάρτη «Πού είναι η διεθνής κοινότητα;». Μάλλον ξεχνά ότι μεγάλο τμήμα της έχει στάση ανάλογη με του Τσίπρα, ο οποίος χαριεντίζεται με τον Νετανιάχου στις συναντήσεις του άξονα.
Έτσι εξηγείται, επίσης, η σιωπή της ΝΔ, που μέχρι τώρα δεν έβγαλε ούτε καν για τα μάτια του κόσμου μια ανακοίνωση αποδοκιμασίας της σφαγής στη Γάζα. Εξάλλου, η κυβέρνησή της υπό τον Μητσοτάκη πατέρα ήταν αυτή που το 1990 αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ, γυρίζοντας την πλάτη στον αραβικό κόσμο.
Οι δε ακροδεξιοί και ανοιχτά φιλοαμερικανοί, όπως ο Φ. Κρανιδιώτης, απλά πανηγυρίζουν για την ωμή βία του Ισραήλ. Γενικά, οι φασίστες – παρά τον αρρωστημένο αντισημιτισμό τους, δεν κρύβουν το θαυμασμό που τρέφουν για την απροκάλυπτη βία του Ισραήλ σε βάρος αμάχων…
