Γιώργος Κρεασίδης
Η ακροδεξιά βία και οι άθλιοι συμψηφισμοί δεν έρχονται από το μέλλον
Καθώς περνούν οι μέρες γίνεται ξεκάθαρο ότι η ομάδα τραμπούκων, που επιτέθηκε στο δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη στην εκδήλωση των ποντιακών σωματείων στις 19/5, έδρασε με βάση σχέδιο, προσθέτοντας έναν ακόμα κρίκο στα περιστατικά φασιστικής βίας.
Οι ίδιοι κύκλοι που ενορχήστρωσαν την επίθεση στον Μπουτάρη συνδέονται άμεσα, σαν καθοδηγητές αλλά και σε επίπεδο φυσικών προσώπων, με μια σειρά από γεγονότα φασιστικής τρομοκρατίας. Το κυνηγητό στα προσφυγάκια για να αποκλειστούν από τα σχολεία, ο απειλητικός όχλος έξω από θεατρικές παραστάσεις, τα νταηλίκια ενάντια στις εκδηλώσεις για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και της ΛΟΑΤ κοινότητας γενικότερα, οι απειλές ενάντια στη συνδικαλιστική δράση, τη μαχόμενη αριστερά και τον αντιεξουσιαστικό χώρο είναι μερικά στιγμιότυπα. Αυτοί οι κύκλοι είναι συγκοινωνούντα δοχεία με τη Χρυσή Αυγή
Κορυφαίο γεγονός της φασιστικής βίας ήταν το κάψιμο του νεοκλασικού κτιρίου που στεγαζόταν η κατάληψη «Λιμπερτάτια» από ομάδες που συμμετείχαν στο εθνικιστικό συλλαλητήριο για το Μακεδονικό στις 21/1. Σε φωτογραφικό υλικό που κατατέθηκε στη δίκη των αυτουργών της επίθεσης, την περασμένη Τετάρτη, τα ίδια πρόσωπα εμφανίζονται ανάμεσα στις ομάδες που έκαψαν τη «Λιμπερτάτια», αλλά και στην επίθεση στην αντιεθνικιστική συγκέντρωση που έγινε στην Καμάρα.
Είναι φανερό ότι το κλίμα εθνικιστικής έντασης που καλλιεργούν συγκεκριμένα κέντρα, ειδικά στη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα είναι ιδανικό για να ζεσταθεί το «αυγό του φιδιού».
Το κλίμα αυτό είναι επιδίωξη προφανώς της ακροδεξιάς, ενώ σιγοντάρουν η ΝΔ, η Εκκλησία και μερίδα της αστικής τάξης της πόλης. Το ανέχεται όμως και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είτε έχοντας κάνει κυνικούς πολιτικούς υπολογισμούς για τον περιορισμό της συνοχής και της εκλογικής εμβέλειας της ΝΔ είτε γιατί αξιοποιεί το κλίμα για να πλασάρει με όρους εθνικής ενότητας την πολιτική πρόσδεσης στα ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και όχι μόνο.
Κρίσιμη παράμετρος για την ανάπτυξη της φασιστικής βίας είναι η στάση ανοχής της αστυνομίας, αλλά και δικαστικές αποφάσεις που εθελοτυφλούν. Η περίφημη εκκαθάριση των φασιστικών θυλάκων στην Αστυνομία προστέθηκε στις ξεχασμένες κυβερνητικές υποσχέσεις, μαζί με την κατάργηση των ΜΑΤ.
Για άλλη μια φορά η συστημική προπαγάνδα επιχείρησε να συνδέσει τη φασιστική βία με τη δράση του λαϊκού κινήματος, τις μαχητικές μορφές δράσης, τις αποδοκιμασίες εκφραστών της αντιλαϊκής πολιτικής ή ακόμα και τους «αγανακτισμένους» και τις πλατείες του 2011, μια λαθροχειρία που κάνει και το ΚΚΕ, για άλλους λόγους. Επιμένουν να ξεχνούν ότι η δημοσκοπική άνοδος της Χρυσής Αυγής που κατέληξε στην είσοδό της στη Βουλή δεν άρχισε με τις πλατείες. Αφετηρία ήταν η είσοδος στη μνημονιακή κυβέρνηση της ΝΔ του Σαμαρά και του ΛΑΟΣ το Νοέμβρη του 2011, η οποία οδήγησε σε μαζική μετακόμιση στην φασιστική ακροδεξιά που την έκανε πολιτικό ρεύμα.
Καθοριστικής σημασίας ήταν η επίδραση μιας αντίληψης που έβλεπε απλά «χάος» και απώλεια της κανονικότητας στην πολιτική κρίση που ακολούθησε τα μνημόνια και στη λαϊκή πάλη να σώσει κατακτήσεις και δικαιώματα. Έτσι, έφταναν κεντρικά κανάλια και «ναυαρχίδες» των συγκροτημάτων τύπου να διακινούν απόψεις για αναστολή άρθρων του Συντάγματος, τανκς στους δρόμους, αποφασισμένους στρατηγούς. Το πολιτικό πρόγραμμα, δηλαδή, της ακροδεξιάς.
Συνέβαλε αποφασιστικά και η σχετικοποίηση της φρίκης του φασισμού μέσα από τη θεωρία των δύο άκρων, δηλώσεις που έβρισκαν αυθεντικότητα στη Χρυσή Αυγή ή ένα καλό αντίβαρο στην Αριστερά. Αλλά και η υποτίμηση του φασιστικού χαρακτήρα της βίας, όπως όταν ο «Σκάι» περιέγραψε την οργανωμένη δολοφονία του Π. Φύσσα από τη Χρυσή Αυγή σαν συμπλοκή μεταξύ χούλιγκαν…
